ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਅਥੋਪਵਾਹ੍ਯਾਦਾਦਾਯ ਘਂਟਾਮੈਰਾਵਤਾਦ੍ਗਜਾਤ੍ । ਅਭਿषੇਕਂ ਤਯਾ ਚਕ੍ਰੇ ਪਵਿਤ੍ਰਜਲਪੂਰ੍ਣਯਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਘੜੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਭਰ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਰਿਯਮਾਣੇऽਭਿषੇਕੇ ਤੁ ਗਾਵਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਪ੍ਰਸ੍ਨਵੋਦ੍ਭੂਤਦੁਗ੍ਧਾਦ੍ਰਾ ਰਂ! ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਗਵਾਂ ਵਾਕ੍ਯਾਦੁਪੇਂਦ੍ਰਂ ਵੈ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪੁਨਰਾਹ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਤੇ ਉਪੇਂਦਰ ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆਖਿਆ।
ਗਵਾਮੇਤਤ੍ਕृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਥਾਨ੍ਯਦਪਿ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ । ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਮਹਾਭਾਗ ਭਾਰਾਵਤਰਣੇਚ੍ਛਯਾ
ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਇਹ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਹੋਰ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮਮਂਸ਼ਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪृਥਿਵੀਧਰ । ਅਵਤੀਰ੍ਣੋऽਰ੍ਜੁਨੋਨਾਮ ਸਂਰਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਭਵਤਾ ਸਦਾ
ਮੇਰਾ ਹਿੱਸਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਸਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀਂ।
ਭਾਰਾਵਤਰਣੇ ਸਾਹ੍ਯਂ ਸ ਤੇ ਵੀਰਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ । ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯੋ ਭਵਤਾ ਯਥਾਤ੍ਮਾ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੇਗਾ। ਤੂੰ ਉਸਦੀ ਇੰਨੀ ਹੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੀਂ ਜਿੰਨੀ ਆਪਣੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਜਾਨਾਮਿ ਭਾਰਤੇ ਵਂਸ਼ੋ! ਜਾਤਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਤਵਾਂਸ਼ਤਃ । ਤਮਹਂ ਪਾਲਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭੂਤਲੇ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਕਿ ਪਾਰਥ ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਾਵਨ੍ਮਹੀਤਲੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਰਿਂਦਮ । ਨ ਤਾਵਦਰ੍ਜੁਨਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਯੁਧਿ ਜੇष੍ਯਤਿ
ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਮੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕੇਗਾ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ।
ਕਂਸੋ ਨਾਮ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋऽਰਿष੍ਟਸ੍ਤਥਾऽਸੁਰਃ । ਕੇਸ਼ੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡੋ ਨਰਕਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਪਰੇ
ਕੰਸ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟ ਨਾਮ ਅਸੁਰ, ਕੇਸ਼ੀ, ਕੁਵਲਯਾਪੀੜ, ਨਰਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ—
ਹਤੇषੁ ਤੇषੁ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਹਵਃ । ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਭਾਰਾਵਤਰਣਂ ਕृਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਜਾਣ ਲੈ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਿ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਨ ਸਂਤਾਪਂ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਨਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਰਿਪੁਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਮਾਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ; ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ। ਮੇਰੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।
ਅਰ੍ਜੁਨਾਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਹਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪੁਰੋਗਮਾਨ੍ । ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਭਾਰਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕੁਂਤ੍ਯੈ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍
ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮੈਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਾਪਸ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਂਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਦੇਵਾਰਾਜੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਆਰੁਹ੍ਯੈਰਾਵਤਂ ਨਾਗਂ ਪੁਨਰੇਵ ਦਿਵਂ ਯਯੌ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣੋ ਹਿ ਸਹਿਤੋ ਗੋਭਿਰ੍ਗੋਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਵ੍ਰਜਮ੍ । ਆਜਗਾਮਾऽਥ ਗੋਪੀਨਾਂ ਦृष੍ਟਿਪੂਤੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਮੁੜ ਵ੍ਰਜ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਿਆ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ।
ਗਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤੁ ਗੋਪਾਲਾਃ ਕृष੍ਣਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍ । ਊਚੁਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਧृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇਨ ਗੋਵਰ੍ਦ੍ਧਨਾਚਲਮ੍ ।। ੫-੧੩-
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਮ ਕਦੇ ਦਾਗੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਵਯਮਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ! ਭਵਤਾ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍ । ਗਾਵਸ਼੍ਵ ਭਵਤਾ ਤ੍ਰਾਤਾ ਗਿਰਿਧਾਰਣਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾ ।। ੫-੧੩-
ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਅਸੀਂ ਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਣ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਹਾਂ।
ਬਾਲੀਕ੍ਰੀੜੇਯਮਤੁਲਾ ਗੋਪਾਲਤ੍ਵਂ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਞ੍ਚ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਭਵਤਃ ਕਿਮੇਤਤ੍ ਤਾਤ!ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍ ।। ੫-੧੩-
ਇਹ ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਖੇਡ ਅਤੇ ਗੋਪਾਲ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਸਾਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ; ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਹਨ। ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਸਭ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।
ਕਾਲਿਯੋ ਦਮਿਤਸ੍ਤੋਯੇ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੋ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ । ਧृਤੋ ਗੋਵਰ੍ਦ੍ਧਨਸ਼੍ਵਾਯਂ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਨਿ ਮਨਾਂਸਿ ਨਃ ।। ੫-੧੩-
ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਾਲੀਆ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਲਿਆ—ਇਹ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਹਰੇਃ ਪਾਦੌ ਸ਼ਾਪਾਮੀऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮ । ਯਥਾ ਤ੍ਵਦ੍ਰੀਰ੍ਯ੍ਯਮਾਲੋਕ੍ਯ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਮਨ੍ਯਾਮਹੇ ਨਰਮ੍ ।। ੫-੧੩-
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਹਰੇ! ਤੇਰੀ ਅਤੁਟ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।
ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਕੁਮਾਰਸ੍ਯ ਵ੍ਰਜਸ੍ਯ ਤਵ ਕੇਸ਼ਵ! ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਚੇਦਮਸ਼ਕ੍ਯਂ ਯਤ੍ ਸਮਸ੍ਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ ।। ੫-੧੩-
ਕੇਸ਼ਵ! ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪਿਆਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੈ। ਪਰ ਤੇਰੇ ਇਹ ਕੰਮ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਹਨ।
ਬਾਲਤ੍ਵਂ ਚਾਤਿਵੀਰ੍ਯ੍ਯਞ੍ਚ ਜਨ੍ਮ ਜਾਸ੍ਮਾਸ੍ਵਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਾਨਮਮੇਯਾਤ੍ਮਨ੍!ਸ਼ਙ੍ਕਾਂ ਕृष੍ਣ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ।। ੫-੧੩-
ਤੇਰਾ ਬਚਪਨ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਅਜੀਬ ਹਨ। ਅਣਮਾਪੇ! ਇਹ ਸਭ ਸੋਚ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦੇਵੋ ਵਾ ਦਾਨਵੋ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵ ਏਵ ਵਾ । ਕਿਂ ਵਾਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਚਾਰੇਣ ਬਾਨ੍ਧਵੋऽਸਿ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ।। ੫-੧੩-
ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇਂ, ਦਾਨਵ ਹੋਵੇਂ, ਯਕਸ਼ ਹੋਵੇਂ ਜਾਂ ਗੰਧਰਵ—ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਕੀ ਫਰਕ ਪੈਂਦਾ? ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਆਪਣਾ ਹੈਂ; ਸਾਡੀ ਵੰਦਨਾ ਤੇਰੇ ਲਈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਸੌ ਤੂष੍ਣੀਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਣਯਕੋਪਵਾਨ੍ । ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੈਰ੍ਗੋਪੈਃ ਕृष੍ਣੋऽਪ੍ਯਾਹ ਮਹਾਮੁਨੇ ।। ੫-੧੩-
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਦਿਖਾਈ। ਗੋਪਾਂ ਵਲੋਂ ਇਉਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਤ੍ਸਮ੍ਬਨ੍ਧੇਨ ਭੋ ਗੋਪਾ! ਯਦਿ ਲਜ੍ਜਾ ਨ ਜਾਯਤੇ । ਸ਼ਲਾਧ੍ਯੋ ਵਾਹਂ ਤਤऋਃ ਕਿਂ ਵੋ ਵਿਚਾਰੇਣ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ।। ੫-੧੩-
ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਗੋਪੋ! ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਲੱਜਤ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਮੈਂ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਕੇ ਕੀ ਲਾਭ ਲੈਣਾ?
ਯਦਿ ਵੋऽਸ੍ਤਿ ਮਯਿ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਸ਼੍ਲਾਧ੍ਯੋऽਹਂ ਭਵਤਾਂ ਯਦਿ । ਤਦਾਤ੍ਮਬਨ੍ਧੁਸਦृਸ਼ੀ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮਯਿ ।। ੫-੧੩-
ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਜਿਵੇਂ ਹੋਵੇ।
ਨਾਹਂ ਦੇਵੋ ਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵੋ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਨ ਚ ਦਾਨਵਃ । ਅਹਂ ਵੋ ਬਾਨ੍ਧਵੋ ਜਾਤੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਤੋऽਨ੍ਯਥਾ ।। ੫-੧੩-
ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਗੰਧਰਵ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਦਾਨਵ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਬਦ੍ਧਮੌਨਾਸ੍ਤਤੋ ਵਨਮ੍ । ਯਯੂਰ੍ਗੋਪਾ ਮਹਾਭਾਗ!ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਣਯਕੋਪਿਤਨਿ ।। ੫-੧੩-
ਹਰੇ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਵਣ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਵਿਮਲਂ ਵ੍ਯੋਮ ਸ਼ਰਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਨ੍ਦਿਰਕਾਮ੍ । ਤਥਾ ਕੁਮੁਦਿਨੀਂ ਫੁਲ੍ਲਾਮਾਮੋਦਿਤਦਿਗਨ੍ਤਰਾਮ੍ ।। ੫-੧੩-
ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਾਫ ਅਸਮਾਨ, ਜੋ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਖਿੜੀਆਂ ਕਮੁਦਿਨੀਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੇਖੇ।
ਵਨਰਾਜਿਂ ਤਥਾ ਕੂਜਦੂਭृਙ੍ਗਮਾਲਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍ । ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸਹ ਗੋਪੀਭਿਰ੍ਮਨਸ਼੍ਵਕ੍ਰ ਰਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ ।। ੫-੧੩-
ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਣਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮਧੁਰ ਗੂੰਜਦੇ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੇਖੇ, ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਸਹ ਰਾਮੇਣਾ ਮਧੁਰਮਤੀਵ ਵਨਿਤਾਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਜਗੌ ਕਲਪਦਂ ਸ਼ੌਰਿਰ੍ਨਾਨਾਤਨ੍ਤ੍ਰੀ-ਕृਤਵ੍ਰਤਮ੍ ।। ੫-੧੩-
ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੂਰਪੁਤ੍ਰ ਨੇ ਸੁਰੀਲੇ ਸੁਰ ਗਾਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ।