ਚਾਰਯਂਤਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਗਾਸ੍ਤੁ ਗੋਪਵਪੁਰ੍ਧਰਮ੍ । ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਗੋਪਂ ਵृਤਂ ਗੋਪਕੁਮਾਰਕੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਗੋਆਲੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਚਾਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰਾਖੇ ਹਨ ਤੇ ਗੋਆਲੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਗਰੁਡਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ੋਚ੍ਚੈਰਂਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਗਤਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਕृਤਚ੍ਛਾਯਂ ਹਰੇਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਪੁਂਗਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਛਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਸ ਨਾਗੇਂਦ੍ਰਾ ਦੇਕਾਂਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਸਸ੍ਮਿਤਮਾਹੇਦਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਿਸ੍ਤਾਰਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਕृष੍ਣਕृष੍ਣ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੇਦਂ ਯਦਰ੍ਥ ਮਹਾਮਾਗਤਃ । ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨੈਤਚ੍ਚਿਂਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾऽਨ੍ਯਥਾ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੋ ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਸਮਝੋ।
ਭਾਰਾਵਤਾਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ । ਅਵਤੀਰ੍ਣੋऽਖਿਲਾਧਾਰ ਤ੍ਵਮੇਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ।
ਮਖਭਂਗਵਿਰੋਧੇਨ ਮਯਾ ਗੋਕੁਲਨਾਸ਼ਕਾਃ । ਸਮਾਦਿष੍ਟਾ ਮਹਾਮੇਘਾਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚੇਦਂ ਕਦਨਂ ਕृਤਮ੍
ਯਜਨਾ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਗੋਕੁਲ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਤਬਾਹੀ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਰਾਤਾਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਗਾਵਸ੍ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਮਹੀਧਰਮ੍ । ਤੇਨਾऽਹਂ ਤੋषਿਤੋ ਵੀਰਕਰ੍ਮਣਾऽਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤੇਨ ਤੇ
ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ। ਤੁਹਾਡੇ ਇਸ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਸਾਧਿਤਂ ਕृष੍ਣ ਦੇਵਾਨਾਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾਯਮਦ੍ਰਿ ਪ੍ਰਵਰਃ ਕਰੇਣੈਕੇਨ ਯਦ੍ਧृਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਗੋਭਿਸ਼੍ਚ ਚੋਦਿਤਃ ਕृष੍ਣ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਿਹਾਗਤਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਰਾਤਾਭਿਰਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਸਤ੍ਕਾਰਕਾਰਣਾਤ੍
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਬਹੁਤ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਵਾਸਤੇ।
ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਕृष੍ਣਾਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗਵਾਂ ਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ । ਉਪੇਂਦ੍ਰ ਤ੍ਵੇ ਗਵਾਮਿਂਦ੍ਰੋ ਗੋਵਿਂਦਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗਾ। ਹੇ ਉਪੇਂਦਰ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ 'ਗੋਵਿੰਦ' ਬਣੇਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਅਥੋਪਵਾਹ੍ਯਾਦਾਦਾਯ ਘਂਟਾਮੈਰਾਵਤਾਦ੍ਗਜਾਤ੍ । ਅਭਿषੇਕਂ ਤਯਾ ਚਕ੍ਰੇ ਪਵਿਤ੍ਰਜਲਪੂਰ੍ਣਯਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਘੜੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਭਰ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਰਿਯਮਾਣੇऽਭਿषੇਕੇ ਤੁ ਗਾਵਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਪ੍ਰਸ੍ਨਵੋਦ੍ਭੂਤਦੁਗ੍ਧਾਦ੍ਰਾ ਰਂ! ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਗਵਾਂ ਵਾਕ੍ਯਾਦੁਪੇਂਦ੍ਰਂ ਵੈ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪੁਨਰਾਹ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਤੇ ਉਪੇਂਦਰ ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆਖਿਆ।
ਗਵਾਮੇਤਤ੍ਕृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਥਾਨ੍ਯਦਪਿ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ । ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਮਹਾਭਾਗ ਭਾਰਾਵਤਰਣੇਚ੍ਛਯਾ
ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਇਹ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਹੋਰ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮਮਂਸ਼ਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪृਥਿਵੀਧਰ । ਅਵਤੀਰ੍ਣੋऽਰ੍ਜੁਨੋਨਾਮ ਸਂਰਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਭਵਤਾ ਸਦਾ
ਮੇਰਾ ਹਿੱਸਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਸਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀਂ।
ਭਾਰਾਵਤਰਣੇ ਸਾਹ੍ਯਂ ਸ ਤੇ ਵੀਰਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ । ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯੋ ਭਵਤਾ ਯਥਾਤ੍ਮਾ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੇਗਾ। ਤੂੰ ਉਸਦੀ ਇੰਨੀ ਹੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੀਂ ਜਿੰਨੀ ਆਪਣੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਜਾਨਾਮਿ ਭਾਰਤੇ ਵਂਸ਼ੋ! ਜਾਤਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਤਵਾਂਸ਼ਤਃ । ਤਮਹਂ ਪਾਲਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭੂਤਲੇ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਕਿ ਪਾਰਥ ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਾਵਨ੍ਮਹੀਤਲੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਰਿਂਦਮ । ਨ ਤਾਵਦਰ੍ਜੁਨਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਯੁਧਿ ਜੇष੍ਯਤਿ
ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਮੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕੇਗਾ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ।
ਕਂਸੋ ਨਾਮ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋऽਰਿष੍ਟਸ੍ਤਥਾऽਸੁਰਃ । ਕੇਸ਼ੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡੋ ਨਰਕਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਪਰੇ
ਕੰਸ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟ ਨਾਮ ਅਸੁਰ, ਕੇਸ਼ੀ, ਕੁਵਲਯਾਪੀੜ, ਨਰਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ—
ਹਤੇषੁ ਤੇषੁ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਹਵਃ । ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਭਾਰਾਵਤਰਣਂ ਕृਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਜਾਣ ਲੈ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਿ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਨ ਸਂਤਾਪਂ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਨਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਰਿਪੁਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਮਾਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ; ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ। ਮੇਰੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।
ਅਰ੍ਜੁਨਾਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਹਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪੁਰੋਗਮਾਨ੍ । ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਭਾਰਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕੁਂਤ੍ਯੈ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍
ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮੈਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਾਪਸ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਂਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਦੇਵਾਰਾਜੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਆਰੁਹ੍ਯੈਰਾਵਤਂ ਨਾਗਂ ਪੁਨਰੇਵ ਦਿਵਂ ਯਯੌ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣੋ ਹਿ ਸਹਿਤੋ ਗੋਭਿਰ੍ਗੋਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਵ੍ਰਜਮ੍ । ਆਜਗਾਮਾऽਥ ਗੋਪੀਨਾਂ ਦृष੍ਟਿਪੂਤੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਮੁੜ ਵ੍ਰਜ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਿਆ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ।
ਗਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤੁ ਗੋਪਾਲਾਃ ਕृष੍ਣਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍ । ਊਚੁਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਧृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇਨ ਗੋਵਰ੍ਦ੍ਧਨਾਚਲਮ੍ ।। ੫-੧੩-
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਮ ਕਦੇ ਦਾਗੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਵਯਮਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ! ਭਵਤਾ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍ । ਗਾਵਸ਼੍ਵ ਭਵਤਾ ਤ੍ਰਾਤਾ ਗਿਰਿਧਾਰਣਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾ ।। ੫-੧੩-
ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਅਸੀਂ ਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਣ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਹਾਂ।
ਬਾਲੀਕ੍ਰੀੜੇਯਮਤੁਲਾ ਗੋਪਾਲਤ੍ਵਂ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਞ੍ਚ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਭਵਤਃ ਕਿਮੇਤਤ੍ ਤਾਤ!ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍ ।। ੫-੧੩-
ਇਹ ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਖੇਡ ਅਤੇ ਗੋਪਾਲ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਸਾਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ; ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਹਨ। ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਸਭ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।
ਕਾਲਿਯੋ ਦਮਿਤਸ੍ਤੋਯੇ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੋ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ । ਧृਤੋ ਗੋਵਰ੍ਦ੍ਧਨਸ਼੍ਵਾਯਂ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਨਿ ਮਨਾਂਸਿ ਨਃ ।। ੫-੧੩-
ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਾਲੀਆ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਲਿਆ—ਇਹ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਹਰੇਃ ਪਾਦੌ ਸ਼ਾਪਾਮੀऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮ । ਯਥਾ ਤ੍ਵਦ੍ਰੀਰ੍ਯ੍ਯਮਾਲੋਕ੍ਯ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਮਨ੍ਯਾਮਹੇ ਨਰਮ੍ ।। ੫-੧੩-
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਹਰੇ! ਤੇਰੀ ਅਤੁਟ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।
ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਕੁਮਾਰਸ੍ਯ ਵ੍ਰਜਸ੍ਯ ਤਵ ਕੇਸ਼ਵ! ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਚੇਦਮਸ਼ਕ੍ਯਂ ਯਤ੍ ਸਮਸ੍ਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ ।। ੫-੧੩-
ਕੇਸ਼ਵ! ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪਿਆਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੈ। ਪਰ ਤੇਰੇ ਇਹ ਕੰਮ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਹਨ।