ਸੁਨਿਵਾਤੇषੁ ਦੇਸ਼੍षੋਉ! ਯਥਾ ਜੋषਮਿਹਾਸ੍ਯਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਤਾਂ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਗਿਰਿਪਾਤਾਚ੍ਚ ਨਿਰ੍ਭਯੈਃ
ਇਹ ਠਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ ਇੱਥੇ ਰਹੋ। ਨਿੜਰ ਹੋ ਕੇ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਓ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲੋਂ ਡਰੋ ਨਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤੇ ਗੋਪਾ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਗੋਧਨੈਸ੍ਸਹ । ਸ਼ਕਟਾਰੋਪਿਤੈਰ੍ਭਾਂਡੈਰ੍ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚਾਸਾਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਆਲੇ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਰੱਬੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਲਾ ਕੇ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਥੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗੋਆਲਣਾਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗਈਆਂ।
ਕृष੍ਣੋਪਿ ਤਂ ਦਧਾਰੈਵ ਸ਼ੈਲਮਤ੍ਯਂਤਨਿਸ਼੍ਚਲਮ੍ । ਵ੍ਰਜੌਕਵਾਸਿਭਿਰ੍ਹਰ੍षਵਿਸ੍ਮਿਤਾਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਉਹ ਪਹਾੜ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਗੋਪਗੋਪੀਜਨੈਰ੍ਹृष੍ਟੈਃ ਪ੍ਰੀਤਿਵਿਸ੍ਤਾਰਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣੈਃ । ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਚਰਿਤਃ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਸ਼ੈਲਮਧਾਰਯਤ੍
ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਗੋਆਲੇ ਤੇ ਗੋਆਲਣਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੌੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਂ ਮਹਾਮੇਘਾ ਵਵਰ੍षੁਰ੍ਨਂਦਗੋਕੁਲੇ । ਇਂਦ੍ਰੇ ਣ ਚੋਦਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰ ਗੋਪਾਨਾਂ ਨਾਸ਼ਕਾਰਿਣਾ
ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਗਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਗੋਆਲਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਤੋ ਧृਤੇ ਮਹਾਸ਼ੈਲੇ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੇ ਚ ਗੋਕੁਲੇ । ਮਿਥ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੋ ਬਲਭਿਦ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਘਨਾਨ੍
ਜਦ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਦ ਬਲ ਤੋੜਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਝੂਠੇ ਵਾਅਦੇ ਵਾਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਵ੍ਯਭ੍ਰੇ ਨਭਸਿ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰੇ ਵਿਤਥਾਤ੍ਮਵਚਸ੍ਯਥ । ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਗੋਕੁਲਂ ਹृष੍ਟਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਪੁਨਰਾਗਮਤ੍
ਜਦ ਅਸਮਾਨ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ, ਜਿਸਦੇ ਬਚਨ ਝੂਠੇ ਸਾਬਤ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਕृष੍ਣੋਪਿ ਤਦਾ ਗੋਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮਹਾਚਲਮ੍ । ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਸ੍ਮਿਤਮੁਖੈਰ੍ਦृष੍ਟਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਵ੍ਰਜੌਕਸੈਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਵੱਡਾ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਉਹਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹਿ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਧृਤੇ ਗੋਵਰ੍ਦ੍ਧਨੇ ਸ਼ੈਲੇ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੇ ਚ ਗੋਕੁਲੇ । ਰੋਚਯਾਮਾਸ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਬਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਸੋऽਧਿਰੁਹ੍ਯ ਮਹਾਨਾਗਮੈਰਾਵਤਮਮਿਤ੍ਰਜਿਤ੍ । ਗੋਵਰ੍ਦ੍ਧਨਗਿਰੌ ਕृष੍ਣਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤ੍ਰਿਦਸ਼੍ਸ਼੍ਵੋਰਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਏਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਚਾਰਯਂਤਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਗਾਸ੍ਤੁ ਗੋਪਵਪੁਰ੍ਧਰਮ੍ । ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਗੋਪਂ ਵृਤਂ ਗੋਪਕੁਮਾਰਕੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਗੋਆਲੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਚਾਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰਾਖੇ ਹਨ ਤੇ ਗੋਆਲੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਗਰੁਡਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ੋਚ੍ਚੈਰਂਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਗਤਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਕृਤਚ੍ਛਾਯਂ ਹਰੇਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਪੁਂਗਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਛਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਸ ਨਾਗੇਂਦ੍ਰਾ ਦੇਕਾਂਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਸਸ੍ਮਿਤਮਾਹੇਦਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਿਸ੍ਤਾਰਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਕृष੍ਣਕृष੍ਣ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੇਦਂ ਯਦਰ੍ਥ ਮਹਾਮਾਗਤਃ । ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨੈਤਚ੍ਚਿਂਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾऽਨ੍ਯਥਾ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੋ ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਸਮਝੋ।
ਭਾਰਾਵਤਾਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ । ਅਵਤੀਰ੍ਣੋऽਖਿਲਾਧਾਰ ਤ੍ਵਮੇਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ।
ਮਖਭਂਗਵਿਰੋਧੇਨ ਮਯਾ ਗੋਕੁਲਨਾਸ਼ਕਾਃ । ਸਮਾਦਿष੍ਟਾ ਮਹਾਮੇਘਾਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚੇਦਂ ਕਦਨਂ ਕृਤਮ੍
ਯਜਨਾ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਗੋਕੁਲ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਤਬਾਹੀ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਰਾਤਾਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਗਾਵਸ੍ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਮਹੀਧਰਮ੍ । ਤੇਨਾऽਹਂ ਤੋषਿਤੋ ਵੀਰਕਰ੍ਮਣਾऽਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤੇਨ ਤੇ
ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ। ਤੁਹਾਡੇ ਇਸ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਸਾਧਿਤਂ ਕृष੍ਣ ਦੇਵਾਨਾਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾਯਮਦ੍ਰਿ ਪ੍ਰਵਰਃ ਕਰੇਣੈਕੇਨ ਯਦ੍ਧृਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਗੋਭਿਸ਼੍ਚ ਚੋਦਿਤਃ ਕृष੍ਣ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਿਹਾਗਤਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਰਾਤਾਭਿਰਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਸਤ੍ਕਾਰਕਾਰਣਾਤ੍
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਬਹੁਤ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਵਾਸਤੇ।
ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਕृष੍ਣਾਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗਵਾਂ ਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ । ਉਪੇਂਦ੍ਰ ਤ੍ਵੇ ਗਵਾਮਿਂਦ੍ਰੋ ਗੋਵਿਂਦਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗਾ। ਹੇ ਉਪੇਂਦਰ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ 'ਗੋਵਿੰਦ' ਬਣੇਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਅਥੋਪਵਾਹ੍ਯਾਦਾਦਾਯ ਘਂਟਾਮੈਰਾਵਤਾਦ੍ਗਜਾਤ੍ । ਅਭਿषੇਕਂ ਤਯਾ ਚਕ੍ਰੇ ਪਵਿਤ੍ਰਜਲਪੂਰ੍ਣਯਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਘੜੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਭਰ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਰਿਯਮਾਣੇऽਭਿषੇਕੇ ਤੁ ਗਾਵਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਪ੍ਰਸ੍ਨਵੋਦ੍ਭੂਤਦੁਗ੍ਧਾਦ੍ਰਾ ਰਂ! ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਗਵਾਂ ਵਾਕ੍ਯਾਦੁਪੇਂਦ੍ਰਂ ਵੈ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪੁਨਰਾਹ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਤੇ ਉਪੇਂਦਰ ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆਖਿਆ।
ਗਵਾਮੇਤਤ੍ਕृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਥਾਨ੍ਯਦਪਿ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ । ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਮਹਾਭਾਗ ਭਾਰਾਵਤਰਣੇਚ੍ਛਯਾ
ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਇਹ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਹੋਰ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮਮਂਸ਼ਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪृਥਿਵੀਧਰ । ਅਵਤੀਰ੍ਣੋऽਰ੍ਜੁਨੋਨਾਮ ਸਂਰਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਭਵਤਾ ਸਦਾ
ਮੇਰਾ ਹਿੱਸਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਸਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀਂ।
ਭਾਰਾਵਤਰਣੇ ਸਾਹ੍ਯਂ ਸ ਤੇ ਵੀਰਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ । ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯੋ ਭਵਤਾ ਯਥਾਤ੍ਮਾ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੇਗਾ। ਤੂੰ ਉਸਦੀ ਇੰਨੀ ਹੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੀਂ ਜਿੰਨੀ ਆਪਣੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਜਾਨਾਮਿ ਭਾਰਤੇ ਵਂਸ਼ੋ! ਜਾਤਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਤਵਾਂਸ਼ਤਃ । ਤਮਹਂ ਪਾਲਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭੂਤਲੇ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਕਿ ਪਾਰਥ ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਾਵਨ੍ਮਹੀਤਲੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਰਿਂਦਮ । ਨ ਤਾਵਦਰ੍ਜੁਨਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਯੁਧਿ ਜੇष੍ਯਤਿ
ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਮੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕੇਗਾ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ।
ਕਂਸੋ ਨਾਮ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋऽਰਿष੍ਟਸ੍ਤਥਾऽਸੁਰਃ । ਕੇਸ਼ੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡੋ ਨਰਕਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਪਰੇ
ਕੰਸ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟ ਨਾਮ ਅਸੁਰ, ਕੇਸ਼ੀ, ਕੁਵਲਯਾਪੀੜ, ਨਰਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ—
ਹਤੇषੁ ਤੇषੁ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਹਵਃ । ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਭਾਰਾਵਤਰਣਂ ਕृਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਜਾਣ ਲੈ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਿ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟ ਜਾਵੇਗਾ।