ਵਿਦ੍ਯੁਲ੍ਲਤਾਕषਾਘਾਤਤ੍ਰਸ੍ਤੈਰਿਵ ਘਨੈਰ੍ਘਨਮ੍ । ਨਾਦਾਪੂਰਿਤਦਿਕ੍ਚਕ੍ਰੈਰ੍ਧਾਰਾਸਾਰਮਪਾਤ੍ਯਤ
ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਡਰੇ ਹੋਏ ਬਦਲਾਂ ਨੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਮੀਂਹ ਲਗਾਤਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਗਣ ਲੱਗੀ।
ਅਂਧਕਾਰੀਕृਤੇ ਲੋਕੇ ਵਰ੍षਦ੍ਭਿਰਨਿਸ਼ਂ ਘਨੈਃ । ਅਧਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ ਚ ਜਗਦਾਪ੍ਯਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਲਗਾਤਾਰ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਉਪਰ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਾ।
ਗਾਵਸ੍ਤੁ ਤੇਨ ਪਤਤਾ ਵਰ੍षਵਾਤੇਨ ਵੇਗਿਨਾ । ਧੂਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ਜਹੁਸ੍ਸਨ੍ਨਤ੍ਰਿਕਸਕ੍ਥਿਸ਼ਿਰੋਧਰਾਃ
ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਗਈਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ, ਤੰਗ, ਸਿਰ ਤੇ ਗਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਬੈਠੀਆਂ।
ਕ੍ਰੋਡੇਨ ਵਤ੍ਸਾਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਸ੍ਥੁਰਨ੍ਯਾ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਗਾਵੋ ਵਿਵਤ੍ਸਾਸ਼੍ਚ ਕृਤਾ ਵਾਰਿਪੂਰੇਣ ਚਾਪਰਾਃ
ਕੁਝ ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਲਾ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ; ਹੋਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਵੱਛਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਈਆਂ ਗਈਆਂ।
ਵਤ੍ਸਾਸ਼੍ਚ ਦੀਨਵਦਨਾ ਵਾਤਕਂਪਿਤਕਂਧਰਾਃ । ਤ੍ਰਾਹਿਤ੍ਰਾਹੀਤ੍ਯਲ੍ਪਸ਼ਬ੍ਦਾਃ ਕृष੍ਣਮੂਚੁਰਿਵਾਤੁਰਾਃ
ਵੱਛੇ, ਮੁੱਕੀ ਹੋਈਆਂ ਸੂਰਤਾਂ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀਆਂ ਗਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਬਚਾਓ ਬਚਾਓ ਆਖਦੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਗੋਕੁਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗੋਗੋਪੀਗੋਪਸਂਕੁਲਮ੍ । ਅਤੀਵਾਰ੍ਤ੍ਤਂ ਹਰਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾਚਿਂਤਯਤ੍ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਨੇ ਸਾਰਾ ਗੋਕੁਲ, ਗਾਂਵਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਮੈਤਰੇਯਾ, ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਏਤਤ੍ਕृਤਂ ਮਹੇਂਦ੍ਰੇ ਣ ਮਖਭਂਗਵਿਰੋਧਿਨਾ । ਤਦੇਤਦਖਿਲਂ ਗੋष੍ਠਂ ਤ੍ਰਾਤਵ੍ਯਮਧੁਨਾ ਮਯਾ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਮਹਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਯਜਨ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਬਚਾਉਣੀ ਪਵੇਗੀ।
ਇਮਮਦ੍ਰਿ ਮਹਂ ਧੈਰ੍ਯਾਦੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯੋਰੁਸ਼ਿਖਾਘਨਮ੍ । ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਗੋष੍ਠਸ੍ਯ ਪृਥੁਚ੍ਛਤ੍ਰਮਿਵੋਪਰਿ
ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਘਣੀ ਹਨ, ਉਖਾੜ ਕੇ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ ਰੱਖਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾਮਤਿਂ ਕृष੍ਣੋ ਗੋਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮਹੀਧਰਮ੍ । ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯੈਕਕਰੇਣੈਵ ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਖਾੜ ਕੇ ਉਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਗੋਪਾਂਸ਼੍ਚਾਹ ਹਸਞ੍ਛੌਰਿਸ੍ਸਮੁਤ੍ਪਾਟਿਤਭੂਧਰਃ । ਵਿਸ਼ਧ੍ਵਮਤ੍ਰਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਕृਤਂ ਵਰ੍षਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੱਸ ਕੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇੱਥੇ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਓ; ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਸੁਨਿਵਾਤੇषੁ ਦੇਸ਼੍षੋਉ! ਯਥਾ ਜੋषਮਿਹਾਸ੍ਯਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਤਾਂ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਗਿਰਿਪਾਤਾਚ੍ਚ ਨਿਰ੍ਭਯੈਃ
ਇਹ ਠਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ ਇੱਥੇ ਰਹੋ। ਨਿੜਰ ਹੋ ਕੇ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਓ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲੋਂ ਡਰੋ ਨਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤੇ ਗੋਪਾ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਗੋਧਨੈਸ੍ਸਹ । ਸ਼ਕਟਾਰੋਪਿਤੈਰ੍ਭਾਂਡੈਰ੍ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚਾਸਾਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਆਲੇ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਰੱਬੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਲਾ ਕੇ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਥੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗੋਆਲਣਾਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗਈਆਂ।
ਕृष੍ਣੋਪਿ ਤਂ ਦਧਾਰੈਵ ਸ਼ੈਲਮਤ੍ਯਂਤਨਿਸ਼੍ਚਲਮ੍ । ਵ੍ਰਜੌਕਵਾਸਿਭਿਰ੍ਹਰ੍षਵਿਸ੍ਮਿਤਾਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਉਹ ਪਹਾੜ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਗੋਪਗੋਪੀਜਨੈਰ੍ਹृष੍ਟੈਃ ਪ੍ਰੀਤਿਵਿਸ੍ਤਾਰਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣੈਃ । ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਚਰਿਤਃ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਸ਼ੈਲਮਧਾਰਯਤ੍
ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਗੋਆਲੇ ਤੇ ਗੋਆਲਣਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੌੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਂ ਮਹਾਮੇਘਾ ਵਵਰ੍षੁਰ੍ਨਂਦਗੋਕੁਲੇ । ਇਂਦ੍ਰੇ ਣ ਚੋਦਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰ ਗੋਪਾਨਾਂ ਨਾਸ਼ਕਾਰਿਣਾ
ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਗਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਗੋਆਲਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਤੋ ਧृਤੇ ਮਹਾਸ਼ੈਲੇ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੇ ਚ ਗੋਕੁਲੇ । ਮਿਥ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੋ ਬਲਭਿਦ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਘਨਾਨ੍
ਜਦ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਦ ਬਲ ਤੋੜਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਝੂਠੇ ਵਾਅਦੇ ਵਾਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਵ੍ਯਭ੍ਰੇ ਨਭਸਿ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰੇ ਵਿਤਥਾਤ੍ਮਵਚਸ੍ਯਥ । ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਗੋਕੁਲਂ ਹृष੍ਟਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਪੁਨਰਾਗਮਤ੍
ਜਦ ਅਸਮਾਨ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ, ਜਿਸਦੇ ਬਚਨ ਝੂਠੇ ਸਾਬਤ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਕृष੍ਣੋਪਿ ਤਦਾ ਗੋਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮਹਾਚਲਮ੍ । ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਸ੍ਮਿਤਮੁਖੈਰ੍ਦृष੍ਟਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਵ੍ਰਜੌਕਸੈਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਵੱਡਾ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਉਹਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹਿ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਧृਤੇ ਗੋਵਰ੍ਦ੍ਧਨੇ ਸ਼ੈਲੇ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੇ ਚ ਗੋਕੁਲੇ । ਰੋਚਯਾਮਾਸ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਬਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਸੋऽਧਿਰੁਹ੍ਯ ਮਹਾਨਾਗਮੈਰਾਵਤਮਮਿਤ੍ਰਜਿਤ੍ । ਗੋਵਰ੍ਦ੍ਧਨਗਿਰੌ ਕृष੍ਣਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤ੍ਰਿਦਸ਼੍ਸ਼੍ਵੋਰਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਏਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਚਾਰਯਂਤਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਗਾਸ੍ਤੁ ਗੋਪਵਪੁਰ੍ਧਰਮ੍ । ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਗੋਪਂ ਵृਤਂ ਗੋਪਕੁਮਾਰਕੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਗੋਆਲੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਚਾਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰਾਖੇ ਹਨ ਤੇ ਗੋਆਲੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਗਰੁਡਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ੋਚ੍ਚੈਰਂਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਗਤਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਕृਤਚ੍ਛਾਯਂ ਹਰੇਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਪੁਂਗਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਛਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਸ ਨਾਗੇਂਦ੍ਰਾ ਦੇਕਾਂਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਸਸ੍ਮਿਤਮਾਹੇਦਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਿਸ੍ਤਾਰਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਕृष੍ਣਕृष੍ਣ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੇਦਂ ਯਦਰ੍ਥ ਮਹਾਮਾਗਤਃ । ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨੈਤਚ੍ਚਿਂਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾऽਨ੍ਯਥਾ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੋ ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਸਮਝੋ।
ਭਾਰਾਵਤਾਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ । ਅਵਤੀਰ੍ਣੋऽਖਿਲਾਧਾਰ ਤ੍ਵਮੇਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ।
ਮਖਭਂਗਵਿਰੋਧੇਨ ਮਯਾ ਗੋਕੁਲਨਾਸ਼ਕਾਃ । ਸਮਾਦਿष੍ਟਾ ਮਹਾਮੇਘਾਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚੇਦਂ ਕਦਨਂ ਕृਤਮ੍
ਯਜਨਾ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਗੋਕੁਲ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਤਬਾਹੀ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਰਾਤਾਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਗਾਵਸ੍ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਮਹੀਧਰਮ੍ । ਤੇਨਾऽਹਂ ਤੋषਿਤੋ ਵੀਰਕਰ੍ਮਣਾऽਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤੇਨ ਤੇ
ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ। ਤੁਹਾਡੇ ਇਸ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਸਾਧਿਤਂ ਕृष੍ਣ ਦੇਵਾਨਾਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾਯਮਦ੍ਰਿ ਪ੍ਰਵਰਃ ਕਰੇਣੈਕੇਨ ਯਦ੍ਧृਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਗੋਭਿਸ਼੍ਚ ਚੋਦਿਤਃ ਕृष੍ਣ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਿਹਾਗਤਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਰਾਤਾਭਿਰਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਸਤ੍ਕਾਰਕਾਰਣਾਤ੍
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਬਹੁਤ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਵਾਸਤੇ।
ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਕृष੍ਣਾਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗਵਾਂ ਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ । ਉਪੇਂਦ੍ਰ ਤ੍ਵੇ ਗਵਾਮਿਂਦ੍ਰੋ ਗੋਵਿਂਦਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗਾ। ਹੇ ਉਪੇਂਦਰ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ 'ਗੋਵਿੰਦ' ਬਣੇਂਗਾ।