ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਜ੍ਞਪਰਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸੀਤਾਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਵ ਕਰ੍षਕਾਃ । ਗਿਰਿ-ਗੋਯਜ੍ਞਸ਼ੀਲਾਸ਼੍ਵ ਵਯਮਦ੍ਰਿਵਨਾਸ਼੍ਰਯਾਃ ।। ੫-੧੦-
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਤ੍ਰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਕਿਸਾਨ ਹਲ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗੋਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ ਸ਼ੈਲੋ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧਾਰ੍ਹਣੈਃ । ਅਰ੍ਚ੍ਚ੍ਯਤਾਂ ਪੂਜ੍ਯਤਾਂ ਮੇਧ੍ਯਾਨ੍ ਪਸ਼ੂਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ ।। ੫-੧੦-
ਇਸ ਲਈ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜੋ ਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿਓ; ਯਜਨਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਕਰੋ।
ਸਰ੍ਵ੍ਵਘੋषਸ੍ਯ ਸਨ੍ਦੋਹੋ ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਮਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯ੍ਯਤਾਮ੍ । ਭੋਜ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਤੇਨ ਵੈ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਯੇ ਚਾਭਿਵਾਞ੍ਛਕਾਃ ।। ੫-੧੦-
ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਇਕੱਤ ਕਰੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਲਵੋ, ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਕਰੋ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਣ।
ਤਤ੍ਰਾਰ੍ਚਿਤੇ ਕृਤੇ ਹੋਮੇ ਭੋਜਿਤੇषੁ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ । ਸ਼ਰਤ੍ਪੁष੍ਪਕृਤਾਪੀੜਾਃ ਪਰਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਗੋਗਣਾਃ ।। ੫-੧੦-
ਜਦੋਂ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਰੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾ ਕੇ ਘੁੰਮਣ।
ਏਤਨ੍ਮਮ ਮਤਂ ਗੋਪਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਯਦਿ । ਤਤਃ ਕृਤਾ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਗਵਾਮਦ੍ਰੇਸ੍ਤਥਾ ਮਮ ।। ੫-੧੦-
ਜੇ ਮੇਰੀ ਇਹ ਸਲਾਹ ਗਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਾਂ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਹੋਵੇਗੀ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ । ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੁਤ੍ਫੁਲ੍ਲਮੁਖਾ ਵਿਪ੍ਰ! ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੫-੧੦-
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਸਨੀਕ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਕਹਿ ਉਠੇ।
ਸ਼ੋਭਨਂ ਤੇ ਮਤਂ ਵਤ੍ਸ! ਯਦੇਤਦ੍ਭਵਤੋਦਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ ਕਰਿष੍ਯਾਮਹੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਗਿਰਿਯਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍ ।। ੫-੧੦-
ਤੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪੁੱਤ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ।
ਤਥਾ ਚ ਕृਤਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਗਿਰਿਯਜ੍ਞਂ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ । ਦਧਿ-ਪਾਯਸ-ਮਾਂਸਾਦ੍ਯੈਰ੍ਦਦੁਃ ਸ਼ੈਲਬਲਿਂ ਤਤਃ ।। ੫-੧੦-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦਹੀਂ, ਖੀਰ, ਮਾਸ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ।
ਦ੍ਵਿਜਾਂਸ਼੍ਚ ਭੋਜਯਾਮਾਸੁਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਅਨ੍ਯਾਨਪ੍ਯਾਗਤਾਨਿਤ੍ਥਂ ਕृष੍ਣੇਨੋਕ੍ਤਂ ਯਥਾ ਪੁਰਾ ।। ੫-੧੦-
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਖਵਾਇਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ ਸੀ।
ਗਾਵਃ ਸ਼ੈਲਂ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰਰ੍ਚਿਤਾਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ऋषਭਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਰ੍ਦ੍ਦਨ੍ਤਃ ਸਤੋਯਾ ਜਲਦਾ ਇਵ ।। ੫-੧੦-
ਫਿਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ; ਨਰਾਂ ਵੀ ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਗਿਰਿਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਸ਼ੈਲੋऽਹਮਿਤਿ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਬੁਭੁਜੇऽਨ੍ਨਂ ਬਹੁ ਤਦਾ ਗੋਪਵਰ੍ਯ੍ਯਾਹृਤਂ ਦ੍ਵਿਜ ।। ੫-੧੦-
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਹਾਂ', ਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਖਾਇਆ।
ਅਨ੍ਯੇਨ ਕृष੍ਣੋ ਰੂਪੇਣ ਗੋਪੈਃ ਸਹ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ਿਰਃ । ਅਧਿਰੁਹ੍ਯਾਰ੍ਚ੍ਚਯਾਮਾਸ ਦ੍ਰਿਤੀਯਾਮਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਨੁਮ੍ ।। ੫-੧੦-
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦੂਜੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਦੂਜਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਂ ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗੋਪਾ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਰਾਨ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਮਖਂ ਗੋष੍ਠਂ ਨਿਜਮਭ੍ਯਾਯਯੁਃ ਪੁਨਃ ।। ੫-੧੦-
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਮਖੇ ਪ੍ਰਤਿਹਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾਤਿਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਤਕਂ ਨਾਮ ਗਣਂ ਤੋਯਦਾਨਾਮਥਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਮੈਤਰੇਯਾ, ਸਮਵਰਤਕ ਨਾਂ ਦੇ ਬਦਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭੋਭੋ ਮੇਘਾ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੈਤਦ੍ਵਚਨਂ ਗਦਤੋ ਮਮ । ਆਜ੍ਞਾਨਂਤਰਮੇਵਾਸ਼ੁ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਵਿਚਾਰਿਤਮ੍
ਓ ਬਦਲੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਫੌਰਨ ਤੇ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ-ਸਮਝੇ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।
ਨਂਦਗੋਪਸ੍ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਗੋਪੈਰਨ੍ਯੈਸ੍ਸਹਾਯਵਾਨ੍ । ਕृष੍ਣਾਸ਼੍ਰਯਂ ਬਲਾਧ੍ਮਾਤੋ ਮਖਭਂਗਮਚੀਕਰਤ੍
ਨੰਦ ਗੋਪ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਹੋਰ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਯਜਨ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਜੀਵੋ ਯਾਃ ਪਰਸ੍ਤੇषਾਂ ਗਾਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਕਾਰਣਮ੍ । ਤਾਗਾਵੋ ਵृष੍ਟਿਪਾਤੇਨ ਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਮੀਂਹ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਣ।
ਅਹਮਪ੍ਯਦ੍ਰਿ ਸ਼ृਂਗਾਭਂ ਤੁਂਗਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਾਰਣਮ੍ । ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਵਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਾਯ੍ਵਮ੍ਬੂਤ੍ਸਰ੍ਗਯੋਜਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਵੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਵਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਅ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਮੁਮੁਚੁਸ੍ਤੇ ਬਲਾਹਕਾਃ । ਵਾਤਵਰ੍षਂ ਮਹਾਭੀਮਮਭਾਵਾਯ ਗਵਾਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬਦਲਾਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕਰਨ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਤੇ ਮੀਂਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਪृਥਿਵੀ ਕਕੁਭੴਬਰਮੇਵ ਚ । ਏਕਂ ਧਾਰਾਮਹਾਸਾਰਪੂਰੇਣਨਾਭਵਨ੍ਮੁਨੇ
ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਇਕ ਵੱਡੀ ਮੀਂਹ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਏ।
ਵਿਦ੍ਯੁਲ੍ਲਤਾਕषਾਘਾਤਤ੍ਰਸ੍ਤੈਰਿਵ ਘਨੈਰ੍ਘਨਮ੍ । ਨਾਦਾਪੂਰਿਤਦਿਕ੍ਚਕ੍ਰੈਰ੍ਧਾਰਾਸਾਰਮਪਾਤ੍ਯਤ
ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਡਰੇ ਹੋਏ ਬਦਲਾਂ ਨੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਮੀਂਹ ਲਗਾਤਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਗਣ ਲੱਗੀ।
ਅਂਧਕਾਰੀਕृਤੇ ਲੋਕੇ ਵਰ੍षਦ੍ਭਿਰਨਿਸ਼ਂ ਘਨੈਃ । ਅਧਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ ਚ ਜਗਦਾਪ੍ਯਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਲਗਾਤਾਰ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਉਪਰ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਾ।
ਗਾਵਸ੍ਤੁ ਤੇਨ ਪਤਤਾ ਵਰ੍षਵਾਤੇਨ ਵੇਗਿਨਾ । ਧੂਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ਜਹੁਸ੍ਸਨ੍ਨਤ੍ਰਿਕਸਕ੍ਥਿਸ਼ਿਰੋਧਰਾਃ
ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਗਈਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ, ਤੰਗ, ਸਿਰ ਤੇ ਗਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਬੈਠੀਆਂ।
ਕ੍ਰੋਡੇਨ ਵਤ੍ਸਾਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਸ੍ਥੁਰਨ੍ਯਾ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਗਾਵੋ ਵਿਵਤ੍ਸਾਸ਼੍ਚ ਕृਤਾ ਵਾਰਿਪੂਰੇਣ ਚਾਪਰਾਃ
ਕੁਝ ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਲਾ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ; ਹੋਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਵੱਛਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਈਆਂ ਗਈਆਂ।
ਵਤ੍ਸਾਸ਼੍ਚ ਦੀਨਵਦਨਾ ਵਾਤਕਂਪਿਤਕਂਧਰਾਃ । ਤ੍ਰਾਹਿਤ੍ਰਾਹੀਤ੍ਯਲ੍ਪਸ਼ਬ੍ਦਾਃ ਕृष੍ਣਮੂਚੁਰਿਵਾਤੁਰਾਃ
ਵੱਛੇ, ਮੁੱਕੀ ਹੋਈਆਂ ਸੂਰਤਾਂ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀਆਂ ਗਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਬਚਾਓ ਬਚਾਓ ਆਖਦੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਗੋਕੁਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗੋਗੋਪੀਗੋਪਸਂਕੁਲਮ੍ । ਅਤੀਵਾਰ੍ਤ੍ਤਂ ਹਰਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾਚਿਂਤਯਤ੍ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਨੇ ਸਾਰਾ ਗੋਕੁਲ, ਗਾਂਵਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਮੈਤਰੇਯਾ, ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਏਤਤ੍ਕृਤਂ ਮਹੇਂਦ੍ਰੇ ਣ ਮਖਭਂਗਵਿਰੋਧਿਨਾ । ਤਦੇਤਦਖਿਲਂ ਗੋष੍ਠਂ ਤ੍ਰਾਤਵ੍ਯਮਧੁਨਾ ਮਯਾ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਮਹਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਯਜਨ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਬਚਾਉਣੀ ਪਵੇਗੀ।
ਇਮਮਦ੍ਰਿ ਮਹਂ ਧੈਰ੍ਯਾਦੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯੋਰੁਸ਼ਿਖਾਘਨਮ੍ । ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਗੋष੍ਠਸ੍ਯ ਪृਥੁਚ੍ਛਤ੍ਰਮਿਵੋਪਰਿ
ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਘਣੀ ਹਨ, ਉਖਾੜ ਕੇ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ ਰੱਖਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾਮਤਿਂ ਕृष੍ਣੋ ਗੋਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮਹੀਧਰਮ੍ । ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯੈਕਕਰੇਣੈਵ ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਖਾੜ ਕੇ ਉਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਗੋਪਾਂਸ਼੍ਚਾਹ ਹਸਞ੍ਛੌਰਿਸ੍ਸਮੁਤ੍ਪਾਟਿਤਭੂਧਰਃ । ਵਿਸ਼ਧ੍ਵਮਤ੍ਰਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਕृਤਂ ਵਰ੍षਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੱਸ ਕੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇੱਥੇ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਓ; ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਿਆ ਹੈ।'