ਆਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਕੀ ਤ੍ਰਯੀ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਦਣ੍ਡਨੀਤਿਸ੍ਤਥਾਪਰਾ । ਵਿਦ੍ਯਾਚਤੁष੍ਟਯਂ ਤ੍ਵੇਤਤ੍ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਮਤ੍ਰ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਮੇ ।। ੫-੧੦-
“ਤੱਤ-ਗਿਆਨ, ਤਿੰਨ ਵੇਦ, ਵਪਾਰ ਤੇ ਰਾਜ-ਨੀਤੀ—ਇਹ ਚਾਰ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਪਾਰ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ।”
ਕृषਿਰ੍ਵਣਿਜ੍ਯਾ ਤਦ੍ਵਚ੍ਚ ਤृਤੀਯਂ ਪਸ਼ੁਪਾਲਨਮ੍ । ਵਿਦ੍ਯਾ ਹ੍ਯੇਕਾ ਮਹਾਭਾਗ! ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਵृਤ੍ਤਿਤ੍ਰਯਾਸ਼੍ਰਯਾ ।। ੫-੧੦-
“ਕਿਸਾਨੀ, ਵਪਾਰ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਪਸ਼ੂ-ਪਾਲਣ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਜੀਵਨ-ਜਾਚ ਹਨ; ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਵਪਾਰ ਇਕ ਵਿਦਿਆ ਹੈ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ।”
ਕਰ੍षਕਾਣਾਂ ਕृषਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਿਃ ਪਣਯਂ ਵਿਪਣਿਜੀਵਿਨਾਮ੍ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਗਾਃ ਪਰਾ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਭੇਦੈਰਿਯਂ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ।। ੫-੧੦-
“ਕਿਸਾਨਾਂ ਲਈ ਕਿਸਾਨੀ, ਵਪਾਰੀਆਂ ਲਈ ਵਪਾਰ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੀਵਨ-ਜਾਚ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਪਾਰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।”
ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਯੋ ਯਯਾ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ ਦੈਵਤਂ ਮਹਤ੍ । ਸੈਵ ਪੂਜ੍ਯਾਰ੍ਚ੍ਚਨੀਯਾ ਚ ਸੈਵ ਤਸ੍ਯੋਪਕਾਰਿਕਾ ।। ੫-੧੦-
“ਜਿਸ ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਪੂਜਣਯੋਗ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਕ ਹੈ।”
ਯੋ ਯਸ੍ਯ ਫਲਮਸ਼੍ਨਨ੍ ਵੈ ਪੂਜਯਤ੍ਯਪਰਂ ਨਰਃ । ਇਹ ਚ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚੈਵਾਸੌ ਨ ਤਦਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ ।। ੫-੧੦-
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜੇ ਦੀ ਵਸਤੂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਚੰਗਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਕृष੍ਯਾਨ੍ਤਾ ਪ੍ਰਥਿਤਾ ਸੀਮਾ ਸੀਮਾਨ੍ਤਞ੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਵਨਮ੍ । ਵਨਾਨ੍ਤਾ ਗਿਰਯਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਤੇ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪਰਾ ਗਤਿਃ ।। ੫-੧੦-
ਖੇਤਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੱਦ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਜੰਗਲ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਹਾੜ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਆਖਰੀ ਠਿਕਾਣਾ ਹਨ।
ਨ ਦ੍ਵਾਰਬਨ੍ਧਾਵਰਣਾ ਨ ਗृਹਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤਥਾ । ਸੁਖਿਨਸ੍ਤ੍ਵਖਿਲੇ ਲੋਕੇ ਯਥਾ ਵੈ ਚਕ੍ਰਚਾਰਿਣਃ ।। ੫-੧੦-
ਇੱਥੇ ਨਾ ਦਰਵਾਜੇ ਹਨ, ਨਾ ਘਰਾਂ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ, ਨਾ ਘਰ-ਖੇਤ ਵਾਲੇ; ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੁਖੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਗਿਰਯਸ਼੍ਚੈਵ ਵਨੋऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ । ਤਤ੍ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਮਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵੇषੁ ਸਾਨੁषੁ ।। ੫-੧੦-
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਨਚਾਹੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਦਾ ਚੈਤੇ ਪ੍ਰਬਾਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤੇषਾਂ ਯੇ ਕਾਨਨੌਕਸਃ । ਤਦਾ ਸਿਂਹਾਦਿਰੂਪੈਸ੍ਤਾਨ੍ ਘਾਤਯਨ੍ਤਿ ਮਹੀਧਰਾਃ ।। ੫-੧੦-
ਜਦੋਂ ਇਹ ਜੀਵ ਕੱਢੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜ, ਸਿੰਘ ਆਦਿ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗਿਰਿਯਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗੋਯਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍ । ਕਿਮਸ੍ਮਾਕਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਗਾਵਃ ਸ਼ੈਲਾਸ਼੍ਵ ਦੇਵਤਾਃ ।। ੫-੧੦-
ਇਸ ਲਈ ਪਹਾੜ ਦੀ ਯਜਨਾ ਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਕੀ ਕੰਮ? ਗਾਂ, ਪਹਾੜ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਸਾਡੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਜ੍ਞਪਰਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸੀਤਾਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਵ ਕਰ੍षਕਾਃ । ਗਿਰਿ-ਗੋਯਜ੍ਞਸ਼ੀਲਾਸ਼੍ਵ ਵਯਮਦ੍ਰਿਵਨਾਸ਼੍ਰਯਾਃ ।। ੫-੧੦-
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਤ੍ਰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਕਿਸਾਨ ਹਲ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗੋਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ ਸ਼ੈਲੋ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧਾਰ੍ਹਣੈਃ । ਅਰ੍ਚ੍ਚ੍ਯਤਾਂ ਪੂਜ੍ਯਤਾਂ ਮੇਧ੍ਯਾਨ੍ ਪਸ਼ੂਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ ।। ੫-੧੦-
ਇਸ ਲਈ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜੋ ਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿਓ; ਯਜਨਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਕਰੋ।
ਸਰ੍ਵ੍ਵਘੋषਸ੍ਯ ਸਨ੍ਦੋਹੋ ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਮਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯ੍ਯਤਾਮ੍ । ਭੋਜ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਤੇਨ ਵੈ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਯੇ ਚਾਭਿਵਾਞ੍ਛਕਾਃ ।। ੫-੧੦-
ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਇਕੱਤ ਕਰੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਲਵੋ, ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਕਰੋ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਣ।
ਤਤ੍ਰਾਰ੍ਚਿਤੇ ਕृਤੇ ਹੋਮੇ ਭੋਜਿਤੇषੁ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ । ਸ਼ਰਤ੍ਪੁष੍ਪਕृਤਾਪੀੜਾਃ ਪਰਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਗੋਗਣਾਃ ।। ੫-੧੦-
ਜਦੋਂ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਰੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾ ਕੇ ਘੁੰਮਣ।
ਏਤਨ੍ਮਮ ਮਤਂ ਗੋਪਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਯਦਿ । ਤਤਃ ਕृਤਾ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਗਵਾਮਦ੍ਰੇਸ੍ਤਥਾ ਮਮ ।। ੫-੧੦-
ਜੇ ਮੇਰੀ ਇਹ ਸਲਾਹ ਗਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਾਂ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਹੋਵੇਗੀ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ । ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੁਤ੍ਫੁਲ੍ਲਮੁਖਾ ਵਿਪ੍ਰ! ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੫-੧੦-
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਸਨੀਕ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਕਹਿ ਉਠੇ।
ਸ਼ੋਭਨਂ ਤੇ ਮਤਂ ਵਤ੍ਸ! ਯਦੇਤਦ੍ਭਵਤੋਦਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ ਕਰਿष੍ਯਾਮਹੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਗਿਰਿਯਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍ ।। ੫-੧੦-
ਤੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪੁੱਤ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ।
ਤਥਾ ਚ ਕृਤਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਗਿਰਿਯਜ੍ਞਂ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ । ਦਧਿ-ਪਾਯਸ-ਮਾਂਸਾਦ੍ਯੈਰ੍ਦਦੁਃ ਸ਼ੈਲਬਲਿਂ ਤਤਃ ।। ੫-੧੦-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦਹੀਂ, ਖੀਰ, ਮਾਸ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ।
ਦ੍ਵਿਜਾਂਸ਼੍ਚ ਭੋਜਯਾਮਾਸੁਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਅਨ੍ਯਾਨਪ੍ਯਾਗਤਾਨਿਤ੍ਥਂ ਕृष੍ਣੇਨੋਕ੍ਤਂ ਯਥਾ ਪੁਰਾ ।। ੫-੧੦-
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਖਵਾਇਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ ਸੀ।
ਗਾਵਃ ਸ਼ੈਲਂ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰਰ੍ਚਿਤਾਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ऋषਭਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਰ੍ਦ੍ਦਨ੍ਤਃ ਸਤੋਯਾ ਜਲਦਾ ਇਵ ।। ੫-੧੦-
ਫਿਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ; ਨਰਾਂ ਵੀ ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਗਿਰਿਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਸ਼ੈਲੋऽਹਮਿਤਿ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਬੁਭੁਜੇऽਨ੍ਨਂ ਬਹੁ ਤਦਾ ਗੋਪਵਰ੍ਯ੍ਯਾਹृਤਂ ਦ੍ਵਿਜ ।। ੫-੧੦-
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਹਾਂ', ਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਖਾਇਆ।
ਅਨ੍ਯੇਨ ਕृष੍ਣੋ ਰੂਪੇਣ ਗੋਪੈਃ ਸਹ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ਿਰਃ । ਅਧਿਰੁਹ੍ਯਾਰ੍ਚ੍ਚਯਾਮਾਸ ਦ੍ਰਿਤੀਯਾਮਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਨੁਮ੍ ।। ੫-੧੦-
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦੂਜੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਦੂਜਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਂ ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗੋਪਾ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਰਾਨ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਮਖਂ ਗੋष੍ਠਂ ਨਿਜਮਭ੍ਯਾਯਯੁਃ ਪੁਨਃ ।। ੫-੧੦-
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਮਖੇ ਪ੍ਰਤਿਹਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾਤਿਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਤਕਂ ਨਾਮ ਗਣਂ ਤੋਯਦਾਨਾਮਥਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਮੈਤਰੇਯਾ, ਸਮਵਰਤਕ ਨਾਂ ਦੇ ਬਦਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭੋਭੋ ਮੇਘਾ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੈਤਦ੍ਵਚਨਂ ਗਦਤੋ ਮਮ । ਆਜ੍ਞਾਨਂਤਰਮੇਵਾਸ਼ੁ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਵਿਚਾਰਿਤਮ੍
ਓ ਬਦਲੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਫੌਰਨ ਤੇ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ-ਸਮਝੇ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।
ਨਂਦਗੋਪਸ੍ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਗੋਪੈਰਨ੍ਯੈਸ੍ਸਹਾਯਵਾਨ੍ । ਕृष੍ਣਾਸ਼੍ਰਯਂ ਬਲਾਧ੍ਮਾਤੋ ਮਖਭਂਗਮਚੀਕਰਤ੍
ਨੰਦ ਗੋਪ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਹੋਰ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਯਜਨ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਜੀਵੋ ਯਾਃ ਪਰਸ੍ਤੇषਾਂ ਗਾਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਕਾਰਣਮ੍ । ਤਾਗਾਵੋ ਵृष੍ਟਿਪਾਤੇਨ ਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਮੀਂਹ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਣ।
ਅਹਮਪ੍ਯਦ੍ਰਿ ਸ਼ृਂਗਾਭਂ ਤੁਂਗਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਾਰਣਮ੍ । ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਵਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਾਯ੍ਵਮ੍ਬੂਤ੍ਸਰ੍ਗਯੋਜਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਵੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਵਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਅ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਮੁਮੁਚੁਸ੍ਤੇ ਬਲਾਹਕਾਃ । ਵਾਤਵਰ੍षਂ ਮਹਾਭੀਮਮਭਾਵਾਯ ਗਵਾਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬਦਲਾਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕਰਨ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਤੇ ਮੀਂਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਪृਥਿਵੀ ਕਕੁਭੴਬਰਮੇਵ ਚ । ਏਕਂ ਧਾਰਾਮਹਾਸਾਰਪੂਰੇਣਨਾਭਵਨ੍ਮੁਨੇ
ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਇਕ ਵੱਡੀ ਮੀਂਹ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਏ।