ਕृष੍ਣਸ੍ਤਾਨੁਤ੍ਸੁਕਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੋਪਾਨੁਤ੍ਸਵਲਾਲਸਾਨ੍ । ਕੌਤੂਹਲਾਦਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ ਮਹਾਮਤਿਃ ।। ੫-੧੦-
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਗੋਆਲਾਂ ਨੂੰ ਤਿਉਹਾਰ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕੋऽਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਮਹੋ ਨਾਮ ਯੇਨ ਵੋ ਹਰ੍ष ਆਗਤਃ । ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਨਨ੍ਦਗੋਪਸ਼੍ਵ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਮਤਿਸਾਦਰਮ੍ ।। ੫-੧੦-
“ਇਹ ਇੰਦ੍ਰਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਹੋ?” ਉਸ ਨੇ ਨੰਦ ਗੋਆਲ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਮੇਘਾਨਾਂ ਪਯਸਾਂ ਚੇਸ਼ੋ ਦੇਵਰਾਜਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ । ਤੇਨ ਸਞ੍ਚੋਦਿਤਾ ਮੇਘਾ ਵਰ੍षਨ੍ਤ੍ਯਮ੍ਬੁਮਯਂ ਰਸਮ੍ ।। ੫-੧੦-
ਨੰਦ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਇੰਦ੍ਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਕਸਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।”
ਤਦ੍ਵृष੍ਟਿਜਨਿਤਂ ਸ਼ਸ੍ਯਂ ਵਯਮਨ੍ਯੇ ਚ ਦੇਹਿਨਃ । ਵਰ੍ਤ੍ਤਯਾਮੋਪਯੁਞ੍ਜਾਨਾਸ੍ਤਰ੍ਪਯਾਮਸ਼੍ਵ ਦੇਵਤਾਃ ।। ੫-੧੦-
“ਉਸ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਫਸਲਾਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਵਨ-ਜਾਚ ਲਈ ਵਰਤਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।”
ਕ੍ਸ਼ੀਰਵਤ੍ਯ ਇਮਾ ਗਾਵੋ ਵਤ੍ਸਵਤ੍ਯਸ਼੍ਵ ਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ । ਤੇਨ ਸਂਵਰ੍ਦ੍ਧਿਤੈਃ ਸ਼ਸ੍ਯੈਃ ਪੁष੍ਟਾਸ੍ਤੁष੍ਟਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਵੈ ।। ੫-੧੦-
“ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਖੁਸ਼ ਹਨ; ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉੱਗੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਲੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।”
ਨਾਸਸ੍ਯਾ ਨਾਤृਣਾ ਭੂਮਿਰ੍ਨ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਦ੍ਦਿਤੋ ਜਨਃ । ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਵृष੍ਟਿਮਨ੍ਤੋ ਬਲਾਹਕਾਃ ।। ੫-੧੦-
“ਜਿੱਥੇ ਵਰਖਾ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਨਾ ਖਾਣ ਦੀ ਘਾਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਘਾਹ ਦੀ ਕਮੀ, ਤੇ ਕੋਈ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।”
ਭੌਮਮੇਤਤ੍ ਪਯੋ ਦੁਗ੍ਧਂ ਗੋਭਿਃ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਰਿਦਃ । ਪਰ੍ਜ੍ਜਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਭਵਾਯ ਭੁਵਿ ਵਰ੍षਤਿ ।। ੫-੧੦-
“ਇਹ ਧਰਤੀ ਗਾਂਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦੁੱਧੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬੱਦਲ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਾਣੀ ਹਨ, ਤੇ ਪਰਜਨਿਆ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।”
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਵृषਿ ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਮੁਦਾ ਯੁਤਾਃ । ਮਖੈਃ ਸੁਰੇਸ਼ਮਰ੍ਚ੍ਚਨ੍ਤਿ ਵਯਮਨ੍ਯੇ ਚ ਮਾਨਵਾਃ ।। ੫-੧੦-
“ਇਸ ਲਈ, ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।”
ਨਨ੍ਦਗੋਪਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤ੍ਥਂ ਸ਼ਕ੍ਰਪੂਜਨੇ । ਕੋਪਾਯ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹ ਦਾਮੋਦਰਸ੍ਤਦਾ ।। ੫-੧੦-
ਨੰਦ ਗੋਆਲ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਾਮੋਦਰ ਨੇ ਤਦ ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੇ ਰੋਸ ਨੂੰ ਉਕਸਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨ ਵਯਂ ਕृषਿਕਰ੍ਤ੍ਤਾਰੋ ਵਾਣਿਜ੍ਯਜੀਵਨੋ ਨ ਚ । ਗਾਵੋऽਸ੍ਮਦ੍ਦੈਵਤਂ ਤਾਤ! ਵਯਂ ਵਨਚਰਾ ਯਤਃ ।। ੫-੧੦-
“ਅਸੀਂ ਨਾ ਕਿਸਾਨ ਹਾਂ, ਨਾ ਵਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਪਿਤਾ ਜੀ, ਗਾਂਵਾਂ ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ।”
ਆਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਕੀ ਤ੍ਰਯੀ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਦਣ੍ਡਨੀਤਿਸ੍ਤਥਾਪਰਾ । ਵਿਦ੍ਯਾਚਤੁष੍ਟਯਂ ਤ੍ਵੇਤਤ੍ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਮਤ੍ਰ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਮੇ ।। ੫-੧੦-
“ਤੱਤ-ਗਿਆਨ, ਤਿੰਨ ਵੇਦ, ਵਪਾਰ ਤੇ ਰਾਜ-ਨੀਤੀ—ਇਹ ਚਾਰ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਪਾਰ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ।”
ਕृषਿਰ੍ਵਣਿਜ੍ਯਾ ਤਦ੍ਵਚ੍ਚ ਤृਤੀਯਂ ਪਸ਼ੁਪਾਲਨਮ੍ । ਵਿਦ੍ਯਾ ਹ੍ਯੇਕਾ ਮਹਾਭਾਗ! ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਵृਤ੍ਤਿਤ੍ਰਯਾਸ਼੍ਰਯਾ ।। ੫-੧੦-
“ਕਿਸਾਨੀ, ਵਪਾਰ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਪਸ਼ੂ-ਪਾਲਣ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਜੀਵਨ-ਜਾਚ ਹਨ; ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਵਪਾਰ ਇਕ ਵਿਦਿਆ ਹੈ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ।”
ਕਰ੍षਕਾਣਾਂ ਕृषਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਿਃ ਪਣਯਂ ਵਿਪਣਿਜੀਵਿਨਾਮ੍ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਗਾਃ ਪਰਾ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਭੇਦੈਰਿਯਂ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ।। ੫-੧੦-
“ਕਿਸਾਨਾਂ ਲਈ ਕਿਸਾਨੀ, ਵਪਾਰੀਆਂ ਲਈ ਵਪਾਰ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੀਵਨ-ਜਾਚ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਪਾਰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।”
ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਯੋ ਯਯਾ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ ਦੈਵਤਂ ਮਹਤ੍ । ਸੈਵ ਪੂਜ੍ਯਾਰ੍ਚ੍ਚਨੀਯਾ ਚ ਸੈਵ ਤਸ੍ਯੋਪਕਾਰਿਕਾ ।। ੫-੧੦-
“ਜਿਸ ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਪੂਜਣਯੋਗ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਕ ਹੈ।”
ਯੋ ਯਸ੍ਯ ਫਲਮਸ਼੍ਨਨ੍ ਵੈ ਪੂਜਯਤ੍ਯਪਰਂ ਨਰਃ । ਇਹ ਚ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚੈਵਾਸੌ ਨ ਤਦਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ ।। ੫-੧੦-
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜੇ ਦੀ ਵਸਤੂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਚੰਗਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਕृष੍ਯਾਨ੍ਤਾ ਪ੍ਰਥਿਤਾ ਸੀਮਾ ਸੀਮਾਨ੍ਤਞ੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਵਨਮ੍ । ਵਨਾਨ੍ਤਾ ਗਿਰਯਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਤੇ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪਰਾ ਗਤਿਃ ।। ੫-੧੦-
ਖੇਤਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੱਦ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਜੰਗਲ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਹਾੜ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਆਖਰੀ ਠਿਕਾਣਾ ਹਨ।
ਨ ਦ੍ਵਾਰਬਨ੍ਧਾਵਰਣਾ ਨ ਗृਹਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤਥਾ । ਸੁਖਿਨਸ੍ਤ੍ਵਖਿਲੇ ਲੋਕੇ ਯਥਾ ਵੈ ਚਕ੍ਰਚਾਰਿਣਃ ।। ੫-੧੦-
ਇੱਥੇ ਨਾ ਦਰਵਾਜੇ ਹਨ, ਨਾ ਘਰਾਂ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ, ਨਾ ਘਰ-ਖੇਤ ਵਾਲੇ; ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੁਖੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਗਿਰਯਸ਼੍ਚੈਵ ਵਨੋऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ । ਤਤ੍ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਮਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵੇषੁ ਸਾਨੁषੁ ।। ੫-੧੦-
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਨਚਾਹੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਦਾ ਚੈਤੇ ਪ੍ਰਬਾਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤੇषਾਂ ਯੇ ਕਾਨਨੌਕਸਃ । ਤਦਾ ਸਿਂਹਾਦਿਰੂਪੈਸ੍ਤਾਨ੍ ਘਾਤਯਨ੍ਤਿ ਮਹੀਧਰਾਃ ।। ੫-੧੦-
ਜਦੋਂ ਇਹ ਜੀਵ ਕੱਢੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜ, ਸਿੰਘ ਆਦਿ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗਿਰਿਯਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗੋਯਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍ । ਕਿਮਸ੍ਮਾਕਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਗਾਵਃ ਸ਼ੈਲਾਸ਼੍ਵ ਦੇਵਤਾਃ ।। ੫-੧੦-
ਇਸ ਲਈ ਪਹਾੜ ਦੀ ਯਜਨਾ ਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਕੀ ਕੰਮ? ਗਾਂ, ਪਹਾੜ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਸਾਡੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਜ੍ਞਪਰਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸੀਤਾਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਵ ਕਰ੍षਕਾਃ । ਗਿਰਿ-ਗੋਯਜ੍ਞਸ਼ੀਲਾਸ਼੍ਵ ਵਯਮਦ੍ਰਿਵਨਾਸ਼੍ਰਯਾਃ ।। ੫-੧੦-
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਤ੍ਰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਕਿਸਾਨ ਹਲ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗੋਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ ਸ਼ੈਲੋ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧਾਰ੍ਹਣੈਃ । ਅਰ੍ਚ੍ਚ੍ਯਤਾਂ ਪੂਜ੍ਯਤਾਂ ਮੇਧ੍ਯਾਨ੍ ਪਸ਼ੂਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ ।। ੫-੧੦-
ਇਸ ਲਈ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜੋ ਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿਓ; ਯਜਨਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਕਰੋ।
ਸਰ੍ਵ੍ਵਘੋषਸ੍ਯ ਸਨ੍ਦੋਹੋ ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਮਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯ੍ਯਤਾਮ੍ । ਭੋਜ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਤੇਨ ਵੈ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਯੇ ਚਾਭਿਵਾਞ੍ਛਕਾਃ ।। ੫-੧੦-
ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਇਕੱਤ ਕਰੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਲਵੋ, ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਕਰੋ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਣ।
ਤਤ੍ਰਾਰ੍ਚਿਤੇ ਕृਤੇ ਹੋਮੇ ਭੋਜਿਤੇषੁ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ । ਸ਼ਰਤ੍ਪੁष੍ਪਕृਤਾਪੀੜਾਃ ਪਰਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਗੋਗਣਾਃ ।। ੫-੧੦-
ਜਦੋਂ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਰੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾ ਕੇ ਘੁੰਮਣ।
ਏਤਨ੍ਮਮ ਮਤਂ ਗੋਪਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਯਦਿ । ਤਤਃ ਕृਤਾ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਗਵਾਮਦ੍ਰੇਸ੍ਤਥਾ ਮਮ ।। ੫-੧੦-
ਜੇ ਮੇਰੀ ਇਹ ਸਲਾਹ ਗਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਾਂ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਹੋਵੇਗੀ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ । ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੁਤ੍ਫੁਲ੍ਲਮੁਖਾ ਵਿਪ੍ਰ! ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੫-੧੦-
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਸਨੀਕ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਕਹਿ ਉਠੇ।
ਸ਼ੋਭਨਂ ਤੇ ਮਤਂ ਵਤ੍ਸ! ਯਦੇਤਦ੍ਭਵਤੋਦਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ ਕਰਿष੍ਯਾਮਹੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਗਿਰਿਯਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍ ।। ੫-੧੦-
ਤੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪੁੱਤ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ।
ਤਥਾ ਚ ਕृਤਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਗਿਰਿਯਜ੍ਞਂ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ । ਦਧਿ-ਪਾਯਸ-ਮਾਂਸਾਦ੍ਯੈਰ੍ਦਦੁਃ ਸ਼ੈਲਬਲਿਂ ਤਤਃ ।। ੫-੧੦-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦਹੀਂ, ਖੀਰ, ਮਾਸ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ।
ਦ੍ਵਿਜਾਂਸ਼੍ਚ ਭੋਜਯਾਮਾਸੁਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਅਨ੍ਯਾਨਪ੍ਯਾਗਤਾਨਿਤ੍ਥਂ ਕृष੍ਣੇਨੋਕ੍ਤਂ ਯਥਾ ਪੁਰਾ ।। ੫-੧੦-
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਖਵਾਇਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ ਸੀ।
ਗਾਵਃ ਸ਼ੈਲਂ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰਰ੍ਚਿਤਾਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ऋषਭਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਰ੍ਦ੍ਦਨ੍ਤਃ ਸਤੋਯਾ ਜਲਦਾ ਇਵ ।। ੫-੧੦-
ਫਿਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ; ਨਰਾਂ ਵੀ ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।