ਪਦ੍ਭਯਾਮੁਭਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਤਦਾ ਪਸ਼੍ਵਿਮਾਭ੍ਯਾਂ ਬਲੀ ਬਲਮ੍ । ਜਘਾਨੋਰਸਿ ਤਾਭ੍ਯਾਞ੍ਚ ਸ ਚ ਤੇਨਾਪ੍ਯਗृਹ੍ਯਤ ।। ੫-੮-
ਫਿਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਦੋ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਮਾਰ ਨਾਲ ਵੀ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਮਣੇਨੈਵ ਸੋऽਮ੍ਬਰੇ ਗਤਜੀਵਿਤਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵੇਗੇਨ ਤृਣਰਾਜਨਿ ।। ੫-੮-
ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਹੀ ਨਿਕਲ ਗਈ; ਫਿਰ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘਾਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਫਲਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਤਾਲਾਗ੍ਰਾਨ੍ਨਿਪਤਨ੍ ਖਰਃ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਮਹਾਵਾਤੋऽਮ੍ਬੁਦਾਨਿਵ ।। ੫-੮-
ਫਿਰ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਫਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਨਪ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਗਤਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਗਰ੍ਦ੍ਦਭਾਨ੍ । ਕृष੍ਣਾਸ਼੍ਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਾਲਾਗ੍ਰ ਬਲਭਦ੍ਰਸ਼੍ਵ ਲੀਲਯਾ ।। ੫-੮-
ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਧੇਨੁਕ ਦੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਜੋ ਗਧੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਆਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਤੋਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਲਙ੍ਕृਤਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਪਕ੍ਕਸ੍ਤਾਲਫਲੈਸ੍ਤਥਾ । ਦੈਤ੍ਯਗਰ੍ਦ੍ਦਭਦੇਹੈਸ਼੍ਵ ਮੈਤ੍ਰੇਯ! ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇऽਧਿਕਮ੍ ।। ੫-੮-
ਮਿਤ੍ਰੇਯਾ! ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਧਰਤੀ ਪੱਕੇ ਤਾਲ ਦੇ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤ ਗਧਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਗਈ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗੀ।
ਤਤੋ ਗਾਵੋ ਨਿਰਾਬਾਧਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਾਲਵਨੇ ਦ੍ਰਿਜ! ਨਵਸ਼ਸ੍ਯ ਸੁਖ ਚੇਰੁਰ੍ਯਨ੍ਨ ਭੁਕ੍ਤਮਭੂਤ੍ ਪੁਰਾ ।। ੫-੮-
ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਉਸ ਤਾਲ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਰਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਨਵੀਂ ਘਾਹ ਖਾਣ ਲੱਗੀਆਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਚੱਕੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਸਭਦੈਤੇਯੇ ਸਾਨੁਗੇ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ । ਸੌਮ੍ਯਂ ਤਦ੍ਗੋਪਗੋਪੀਨਾਂ ਰਮ੍ਯਂ ਤਾਲਵਨਂ ਬਭੌ ॥ ੫,੯.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਧੇਨੁਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਤਾਲ ਦਾ ਬਾਗ ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰਮਣੀਕ ਤੇ ਸੁਹਣਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਜਾਤਹਰ੍षੌ ਤੁ ਵਸੁਦੇਵਸੁਤਾਵੁਭੌ । ਹਤ੍ਵਾ ਧੇਨੁਕਦੈਤੇਯਂ ਭਾਣ੍ਡੀਰਵਟਮਾਗਤੌ ॥ ੫,੯.
ਫਿਰ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ, ਧੇਨੁਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਂਡੀਰ ਵਟ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲਮਾਨੌ ਪ੍ਰਗਾਯਨ੍ਤੌ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤੌ ਚ ਪਾਦਪਾਨ੍ । ਚਾਰਯਨ੍ਤੌ ਚ ਗਾ ਦੂਰੇ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤੌ ਚ ਨਾਮਭਿਃ ॥ ੫,੯.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਉਂਦੇ, ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ, ਦਰੱਖਤ ਲੱਭਦੇ, ਦੂਰ-ਦੂਰ ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਫਿਰਦੇ।
ਨਿਰ੍ਯੋਗਪਾਸ਼ਸ੍ਕਨ੍ਧੌ ਤੌ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤੌ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਬਾਲਸ਼ृਙ੍ਗਾਵਿਵਰ੍षਭੌ ॥ ੫,੯.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ, ਨਵੇਂ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੁਵਰ੍ਣਾਞ੍ਜਨਚੂਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਤੌ ਤਦਾ ਰੂषਿਤਾਂਬਰੌ । ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਧਸਂਯੁਕ੍ਤੌ ਸ਼੍ਵੇਤਕृष੍ਣਾਵਿਵਾਂਬੁਦੌ ॥ ੫,੯.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਸੋਨੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚੇਰਤੁਰ੍ਲੌਕਸਿਦ੍ਧਾਭਿਃ ਕ੍ਰੀਡਾਭਿਰਿਤਰੇਤਰਮ੍ । ਸਮਸ੍ਤਲੋਕਨਾਥਾਨਾਂ ਨਾਥਭੂਤੌ ਭੁਵਂ ਗਤੌ ॥ ੫,੯.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੌਕਿਕ ਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ, ਤੇ ਆਪ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਲਦੇ।
ਮਨੁष੍ਯਧਰ੍ਮਾਭਿਰਤੌ ਮਾਨਯਨ੍ਤੌ ਮਨੁष੍ਯਤਾਮ੍ । ਤਜ੍ਜਾਤਿਗੁਣਯੁਕ੍ਤਾਭਿਃ ਕ੍ਰੀਡਾਭਿਸ਼੍ਚੇਰਤੁਰ੍ਵਨਮ੍ ॥ ੫,੯.
ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਰੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਆਪਣੀ ਮਨੁੱਖੀ ਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਮਾਣਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਉਮਰ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਦੋਲਿਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਯੁਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲੌ । ਵ੍ਯਾਯਾਮਂ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੇਪਣੀਯੈਸ੍ਤਥਾਸ਼੍ਮਭਿਃ ॥ ੫,੯.
ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਬਲਵਾਨ ਉਥੇ ਝੂਲਿਆਂ, ਕੁਸ਼ਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਕਸਰਤ ਕਰਦੇ।
ਤਲ੍ਲਿਪ੍ਸੁਰਸੁਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹ੍ਯੁਭਯੋ ਰਮਮਾਣਯੋਃ । ਆਜਗਾਮ ਪ੍ਰਲਂਬਾਖ੍ਯੋ ਗੋਪਵੇषਤਿਰੋਹਿਤਃ ॥ ੫,੯.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਲੰਬ ਨਾਮ ਦਾ ਅਸੁਰ ਗੋਪ ਦੀ ਵੈਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਦੋਵੇਂ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੋऽਵਗਾਹਤ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯਮਮਾਨੁषਃ । ਮਾਨੁषਂ ਵਪੁਰਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਲਂਬੋ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਃ ॥ ੫,੯.
ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸ਼ੱਕ ਦੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਮਿਲ ਗਿਆ; ਉਹ ਪ੍ਰਲੰਬ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਤਯੋਸ਼ਿਛ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਤਰਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰਵਿषਹ੍ਯਮਮਨ੍ਯਤ । ਕृष੍ਣਂ ਤਤੋ ਰੌਹਿਣੇਯਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਨੋਰਥਮ੍ ॥ ੫,੯.
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮੌਕਾ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਜੈਯ ਸਮਝ ਕੇ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਹਰਿਣਾਕ੍ਰੀਡਨਂ ਨਾਮ ਬਾਲਕ੍ਰੀਡਨਕਂ ਤਤਃ । ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਹਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵੌਦ੍ਵੌ ਯੁਗਪਦੁਤ੍ਥਿਤੌ ॥ ੫,੯.
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ 'ਹਰੀ ਦੀ ਖੇਡ' ਨਾਮ ਦੀ ਬਚਿਆਂ ਵਾਲੀ ਖੇਡ ਖੇਡਣ ਲੱਗੇ, ਜੋੜੇ-ਜੋੜੇ ਬਣ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਉਠੇ।
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮ੍ਨਾ ਸਹ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰਲਂਬੇਨ ਤਥਾ ਬਲਃ । ਗੋਪਾਲੌਰਪਰੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਗੋਪਾਲਾਃ ਪੁਪ੍ਲੁਵੁਸ੍ਤਤਃ ॥ ੫,੯.
ਗੋਵਿੰਦਾ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਲਾ ਪ੍ਰਲੰਬ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਬਣੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਪਾਂ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾਨਂ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਲਂਬਂ ਰੋਹਿਣੀਸੁਤਃ । ਜਿਤਵਾਨ੍ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੀਯੈਰ੍ਗੋਪੈਰਨ੍ਯੇ ਪਰਾਜਿਤਾਃ ॥ ੫,੯.
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਨੂੰ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪ੍ਰਲੰਬ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਗੋਪਾਂ ਜਿੱਤ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਾਰ ਗਏ।
ਤੇ ਵਾਹਯਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਭਾਣ੍ਡੀਰਂ ਵਟਮੇਤ੍ਯ ਵੈ । ਪੁਨਰ੍ਨਿਵਵृਤੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇਯੇ ਤਤ੍ਰ ਪਰਿਜਿਤਾਃ ॥ ੫,੯.
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋਏ ਭਾਂਡੀਰਾ ਨਾਂ ਦੇ ਵਟ ਦੇ ਪਾਸ ਆਏ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਹਾਰ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੁੜ ਆ ਗਏ।
ਸਂਕਰ੍षਣਂ ਤੁ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਦਾਨਵਃ । ਨਭਃਸ੍ਥਲਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਸਚਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਵਾਰਿਦਃ ॥ ੫,੯.
ਪਰ ਇੱਕ ਦੈਤ ਨੇ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਬੱਦਲ।
ਅਸਹਨ੍ਰੌਹਿਣੇਯਸ੍ਯ ਸ ਭਾਰਂ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਃ । ਵਵृਧੇ ਸ ਮਹਾਕਾਯਃ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਬਲਾਹਕਃ ॥ ੫,੯.
ਉਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦਾ ਭਾਰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵਧਾ ਲਿਆ।
ਸਂਕਰ੍षਣਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਗ੍ਧਸ਼ੈਲੋਪਮਾਕृਤਿਮ੍ । ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਲਂਬਾਭਰਣਂ ਮਕੁਟਾਟੋਪਮਸ੍ਤਕਮ੍ ॥ ੫,੯.
ਪਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਕਰਤੀ ਜਲਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਾਰ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਮੁਕੁਤ ਸੀ।
ਰੌਦ੍ਰਂ ਸ਼ਕਟਚਕ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪਾਦਨ੍ਯਾਸ ਚਲਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮ੍ । ਅਭੀਤਮਨਸਾ ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰੋਹਿਣੀਸੁਤਃ । ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਸ੍ਤਤਃ ਕृष੍ਣਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ॥ ੫,੯.
ਉਹ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ, ਪੈਰ ਪਾਉਂਦੇ ਧਰਤੀ ਹਿਲਦੀ ਸੀ, ਰੋਹਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਨਿਰਭੈ ਸੀ, ਉਸ ਵਲੋਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾ ਰਹੇ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਕृष੍ਣਾਕृष੍ਣ ਹ੍ਰਿਯਾਮ੍ਯੇष ਪਰ੍ਵਤੋਦਗ੍ਰਮੂਰ੍ਤਿਨਾ । ਕੇਨਾਪਿ ਪਸ਼੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਗੋਪਾਲਚ੍ਛਦ੍ਮਰੂਪਿਣਾ ॥ ੫,੯.
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੈਤ ਵਲੋਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਗੋਪ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਸਰੀਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਵੇਖ!
ਯਦਤ੍ਰ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯਾ ਮਧੁਨਿषੂਦਨ । ਤਤ੍ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯੇष ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਤਿਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ ॥ ੫,੯.
ਮਧੁਸੂਦਨ, ਦੱਸ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਤਮਾਹ ਰਾਮਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸ੍ਮਿਤਭਿਨ੍ਨੋष੍ਠਸਂਪੁਟਃ । ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਰੌਹਿਣੇਯਸ੍ਯ ਬਲਵੀਰ੍ਯਪ੍ਰਮਾਣਵਿਤ੍ ॥ ੫,੯.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਕਿਮਯਂ ਮਾਨੁषੋ ਭਾਵੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮੇਵਾਵਲਂਬ੍ਯਤੇ । ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ ਸਰ੍ਵਗੁਹ੍ਯਾਨਾਂ ਗੁਹ੍ਯਗੁਹ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾ ਤ੍ਵਯਾ ॥ ੫,੯.
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਰਾਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਭਾਵਨਾ ਕਿਉਂ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ?
ਸ੍ਮਰਾਸ਼ੇषਜਗਦ੍ਬੀਜਕਾਰਣਂ ਕਾਰਣਾਗ੍ਰਜ । ਆਤ੍ਮਾਨਮੇਕਂ ਤਦ੍ਵਚ੍ਚ ਜਗਤ੍ਯੇਕਾਰ੍ਣਵੇ ਚ ਯਤ੍ ॥ ੫,੯.
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਬੀਜ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਪੁਰਾਣਾ, ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸਤਿ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ—ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਇਕ ਹੀ ਵਸਤੂ ਹੈ।