ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਦਮ੍ਬਸ੍ਰਕ੍-ਚਿਤ੍ਰੌ ਮਯੂਰਸ੍ਤ੍ਰਗ੍ਧਰੌ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰੌ ਕ੍ਵਚਿਦਾਸ੍ਯੇਤਾਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਗਿਰਿਧਾਤੁਭਿਃ ।। ੪-੬-
ਕਦੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ, ਕਦੇ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖ ਲਾਏ, ਕਦੇ ਪਹਾੜੀ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਦਿਸਦੇ।
ਪਰ੍ਣਸ਼ਯ੍ਯਾਸੁ ਸਂਸੁਪ੍ਤੌ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਨਦ੍ਰਾਨ੍ਤਰੈषਿਣੌ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਗਰ੍ਜ੍ਜਤਿ ਜੀਮੂਤੇ ਹਾਹਾਕਾਰਖਾਦृਤੌ ।। ੪-੬-
ਕਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੇਜਾਂ 'ਤੇ ਸੁੱਤੇ, ਕਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਕਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੱਜਣ 'ਤੇ ਡਰ ਕੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੇ।
ਗਾਯਤਾਮਨ੍ਯਗੋਪਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾਪਰਮੌ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਮਯੂਰਕੇਕਾਨੁਗਤੌ ਗੋਪਵੇषੁਪ੍ਰਵਾਦਕੌ ।। ੪-੬-
ਕਦੇ ਹੋਰ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਗਾਉਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਕਦੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਗੋਪਣਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ।
ਗਾਃ ਪਾਲਯਨ੍ਤੌ ਚ ਪੁਨਃ ਸਹਿਤੌ ਬਲ-ਕੇਸ਼ਵੌ । ਭ੍ਰਮਮਾਣੌ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਮ੍ਯਂ ਤਾਲਵਨਂ ਗਤੌ ।। ੫-੮-
ਫੇਰ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਤੇ ਸੁਹਣਾ ਤਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਗ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤ੍ਤੁ ਤਾਲਵਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਧੇਨੁਕੋ ਨਾਮ ਦਾਨਵਃ । ਮृਗਮਾਂਸਕृਤਾਹਾਰਃ ਸਦਾਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਖਰਾਕृਤਿਃ ।। ੫-੮-
ਉਸ ਤਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿਚ, ਧੇਨੁਕ ਨਾਮਕ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਖੜਾ-ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਤੁ ਤਾਲਵਨ ਪਕ੍ਕ-ਫਲਸਮ੍ਪਤ੍ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਪृਹਾਨ੍ਵਿਤਾ ਗੋਪਾਃ ਫਲਾਦਾਨੇऽਬ੍ਰੁ ਵਨ੍, ਵਚਃ ।। ੫-੮-
ਉਹ ਤਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਗ, ਪੱਕੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੋਪਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਜਾਗ ਪਈਆਂ ਤੇ ਫਲ ਲੈਣ ਦੀ ਆਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਹੇ ਰਾਮ! ਹੇ ਕृष੍ਣ! ਸਦਾ ਧੇਨੁਕੇਨੈष ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ । ਭੂਪ੍ਰਦੇਸ਼ੋ ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਕ੍ਕਾਨੀਮਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਵੈ ।। ੫-੮-
ਹੇ ਰਾਮ! ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਇਹ ਥਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੇਨੁਕ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਪੱਕੇ ਫਲ ਹਨ।
ਫਲਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯ ਤਾਲਾਨਾਂ ਗਨ੍ਧਾਮੋਦਿਤਦੀਂਸ਼ਿ ਚ । ਵਯਮਤ੍ਤੁਮਭੀਪ੍ਸਾਮਃ ਪਾਤ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਯਦਿ ਰੋਚਸੇ ।। ੫-੮-
ਤਾਲਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵੇਖੋ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਇਹ ਥੱਲੇ ਪਾ ਦਿਓ।
ਇਤਿ ਗੋਪਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣੋ ਵਚਃ । ਕृष੍ਣਸ਼੍ਵ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੁਵਿ ਤਾਲਫਲਾਨਿ ਵੈ ।। ੫-੮-
ਗੋਪਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਤਾਲਾਂ ਦੇ ਫਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਥੱਲੇ ਪਾ ਦਿੱਤੇ।
ਫਲਾਨਾਂ ਪਤਤਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਦੁਰਾਸਦਃ । ਆਜਗਾਮ ਸੁਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕੋਪਾਦੂ ਦੈਤੇਯਗਰ੍ਦ੍ਦਭਃ ।। ੫-੮-
ਫਲਾਂ ਦੇ ਥੱਲੇ ਪੈਂਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਦਾਨਵ, ਗਧਾ-ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਪਦ੍ਭਯਾਮੁਭਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਤਦਾ ਪਸ਼੍ਵਿਮਾਭ੍ਯਾਂ ਬਲੀ ਬਲਮ੍ । ਜਘਾਨੋਰਸਿ ਤਾਭ੍ਯਾਞ੍ਚ ਸ ਚ ਤੇਨਾਪ੍ਯਗृਹ੍ਯਤ ।। ੫-੮-
ਫਿਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਦੋ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਮਾਰ ਨਾਲ ਵੀ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਮਣੇਨੈਵ ਸੋऽਮ੍ਬਰੇ ਗਤਜੀਵਿਤਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵੇਗੇਨ ਤृਣਰਾਜਨਿ ।। ੫-੮-
ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਹੀ ਨਿਕਲ ਗਈ; ਫਿਰ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘਾਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਫਲਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਤਾਲਾਗ੍ਰਾਨ੍ਨਿਪਤਨ੍ ਖਰਃ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਮਹਾਵਾਤੋऽਮ੍ਬੁਦਾਨਿਵ ।। ੫-੮-
ਫਿਰ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਫਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਨਪ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਗਤਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਗਰ੍ਦ੍ਦਭਾਨ੍ । ਕृष੍ਣਾਸ਼੍ਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਾਲਾਗ੍ਰ ਬਲਭਦ੍ਰਸ਼੍ਵ ਲੀਲਯਾ ।। ੫-੮-
ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਧੇਨੁਕ ਦੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਜੋ ਗਧੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਆਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਤੋਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਲਙ੍ਕृਤਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਪਕ੍ਕਸ੍ਤਾਲਫਲੈਸ੍ਤਥਾ । ਦੈਤ੍ਯਗਰ੍ਦ੍ਦਭਦੇਹੈਸ਼੍ਵ ਮੈਤ੍ਰੇਯ! ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇऽਧਿਕਮ੍ ।। ੫-੮-
ਮਿਤ੍ਰੇਯਾ! ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਧਰਤੀ ਪੱਕੇ ਤਾਲ ਦੇ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤ ਗਧਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਗਈ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗੀ।
ਤਤੋ ਗਾਵੋ ਨਿਰਾਬਾਧਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਾਲਵਨੇ ਦ੍ਰਿਜ! ਨਵਸ਼ਸ੍ਯ ਸੁਖ ਚੇਰੁਰ੍ਯਨ੍ਨ ਭੁਕ੍ਤਮਭੂਤ੍ ਪੁਰਾ ।। ੫-੮-
ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਉਸ ਤਾਲ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਰਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਨਵੀਂ ਘਾਹ ਖਾਣ ਲੱਗੀਆਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਚੱਕੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਸਭਦੈਤੇਯੇ ਸਾਨੁਗੇ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ । ਸੌਮ੍ਯਂ ਤਦ੍ਗੋਪਗੋਪੀਨਾਂ ਰਮ੍ਯਂ ਤਾਲਵਨਂ ਬਭੌ ॥ ੫,੯.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਧੇਨੁਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਤਾਲ ਦਾ ਬਾਗ ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰਮਣੀਕ ਤੇ ਸੁਹਣਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਜਾਤਹਰ੍षੌ ਤੁ ਵਸੁਦੇਵਸੁਤਾਵੁਭੌ । ਹਤ੍ਵਾ ਧੇਨੁਕਦੈਤੇਯਂ ਭਾਣ੍ਡੀਰਵਟਮਾਗਤੌ ॥ ੫,੯.
ਫਿਰ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ, ਧੇਨੁਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਂਡੀਰ ਵਟ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲਮਾਨੌ ਪ੍ਰਗਾਯਨ੍ਤੌ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤੌ ਚ ਪਾਦਪਾਨ੍ । ਚਾਰਯਨ੍ਤੌ ਚ ਗਾ ਦੂਰੇ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤੌ ਚ ਨਾਮਭਿਃ ॥ ੫,੯.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਉਂਦੇ, ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ, ਦਰੱਖਤ ਲੱਭਦੇ, ਦੂਰ-ਦੂਰ ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਫਿਰਦੇ।
ਨਿਰ੍ਯੋਗਪਾਸ਼ਸ੍ਕਨ੍ਧੌ ਤੌ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤੌ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਬਾਲਸ਼ृਙ੍ਗਾਵਿਵਰ੍षਭੌ ॥ ੫,੯.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ, ਨਵੇਂ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੁਵਰ੍ਣਾਞ੍ਜਨਚੂਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਤੌ ਤਦਾ ਰੂषਿਤਾਂਬਰੌ । ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਧਸਂਯੁਕ੍ਤੌ ਸ਼੍ਵੇਤਕृष੍ਣਾਵਿਵਾਂਬੁਦੌ ॥ ੫,੯.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਸੋਨੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚੇਰਤੁਰ੍ਲੌਕਸਿਦ੍ਧਾਭਿਃ ਕ੍ਰੀਡਾਭਿਰਿਤਰੇਤਰਮ੍ । ਸਮਸ੍ਤਲੋਕਨਾਥਾਨਾਂ ਨਾਥਭੂਤੌ ਭੁਵਂ ਗਤੌ ॥ ੫,੯.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੌਕਿਕ ਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ, ਤੇ ਆਪ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਲਦੇ।
ਮਨੁष੍ਯਧਰ੍ਮਾਭਿਰਤੌ ਮਾਨਯਨ੍ਤੌ ਮਨੁष੍ਯਤਾਮ੍ । ਤਜ੍ਜਾਤਿਗੁਣਯੁਕ੍ਤਾਭਿਃ ਕ੍ਰੀਡਾਭਿਸ਼੍ਚੇਰਤੁਰ੍ਵਨਮ੍ ॥ ੫,੯.
ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਰੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਆਪਣੀ ਮਨੁੱਖੀ ਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਮਾਣਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਉਮਰ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਦੋਲਿਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਯੁਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲੌ । ਵ੍ਯਾਯਾਮਂ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੇਪਣੀਯੈਸ੍ਤਥਾਸ਼੍ਮਭਿਃ ॥ ੫,੯.
ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਬਲਵਾਨ ਉਥੇ ਝੂਲਿਆਂ, ਕੁਸ਼ਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਕਸਰਤ ਕਰਦੇ।
ਤਲ੍ਲਿਪ੍ਸੁਰਸੁਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹ੍ਯੁਭਯੋ ਰਮਮਾਣਯੋਃ । ਆਜਗਾਮ ਪ੍ਰਲਂਬਾਖ੍ਯੋ ਗੋਪਵੇषਤਿਰੋਹਿਤਃ ॥ ੫,੯.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਲੰਬ ਨਾਮ ਦਾ ਅਸੁਰ ਗੋਪ ਦੀ ਵੈਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਦੋਵੇਂ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੋऽਵਗਾਹਤ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯਮਮਾਨੁषਃ । ਮਾਨੁषਂ ਵਪੁਰਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਲਂਬੋ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਃ ॥ ੫,੯.
ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸ਼ੱਕ ਦੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਮਿਲ ਗਿਆ; ਉਹ ਪ੍ਰਲੰਬ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਤਯੋਸ਼ਿਛ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਤਰਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰਵਿषਹ੍ਯਮਮਨ੍ਯਤ । ਕृष੍ਣਂ ਤਤੋ ਰੌਹਿਣੇਯਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਨੋਰਥਮ੍ ॥ ੫,੯.
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮੌਕਾ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਜੈਯ ਸਮਝ ਕੇ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਹਰਿਣਾਕ੍ਰੀਡਨਂ ਨਾਮ ਬਾਲਕ੍ਰੀਡਨਕਂ ਤਤਃ । ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਹਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵੌਦ੍ਵੌ ਯੁਗਪਦੁਤ੍ਥਿਤੌ ॥ ੫,੯.
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ 'ਹਰੀ ਦੀ ਖੇਡ' ਨਾਮ ਦੀ ਬਚਿਆਂ ਵਾਲੀ ਖੇਡ ਖੇਡਣ ਲੱਗੇ, ਜੋੜੇ-ਜੋੜੇ ਬਣ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਉਠੇ।
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮ੍ਨਾ ਸਹ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰਲਂਬੇਨ ਤਥਾ ਬਲਃ । ਗੋਪਾਲੌਰਪਰੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਗੋਪਾਲਾਃ ਪੁਪ੍ਲੁਵੁਸ੍ਤਤਃ ॥ ੫,੯.
ਗੋਵਿੰਦਾ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਲਾ ਪ੍ਰਲੰਬ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਬਣੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਪਾਂ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾਨਂ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਲਂਬਂ ਰੋਹਿਣੀਸੁਤਃ । ਜਿਤਵਾਨ੍ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੀਯੈਰ੍ਗੋਪੈਰਨ੍ਯੇ ਪਰਾਜਿਤਾਃ ॥ ੫,੯.
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਨੂੰ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪ੍ਰਲੰਬ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਗੋਪਾਂ ਜਿੱਤ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਾਰ ਗਏ।