ਔਰ੍ਵ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ ਪਿਤृਭਿਰ੍ਗੀਤਂ ਭਾਵਾਭਾਵਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਭਵਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਔਰਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੀਤ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਕਿਹਾ ਹੈ; ਜੋ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ।
ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਾਣਮ੍/ਤृਤੀਯਾਂਸ਼ਃ/ਅਧ੍ਯਾਯਃ ੧੫ ਔਵ ਉਵਾਚ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਭੋਜਯੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਯਦ੍ਗੁਣਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਔਰਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸੁਣੋ, ਉਹ ਕਿਹੜੇ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਣਾਚਿਕੇਤਸ੍ਤ੍ਰਿਮਧੁਸ੍ਤ੍ਰਿਸੁਪਰ੍ਣष੍षਡਙ੍ਗਵਿਤ੍ । ਵੇਦਵਿਚ੍ਛ੍ਰੋਤ੍ਰਿਯੋ ਯੋਗੀ ਤਥਾ ਵੈ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸਾਮਗਃ
ਜੋ ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ, ਤਿੰਨ ਮਧ, ਤਿੰਨ ਸੁਪਰਨਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਵੇਦਵਾਨ, ਸ਼੍ਰੋਤਰੀ, ਯੋਗੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਾਮਗਾ।
ऋਤ੍ਵਿਕ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਰੇਯਦੌਹਿਤ੍ਰਜਾਮਾਤृਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਮਾਤੁਲੋऽਥ ਤਪੋਨਿष੍ਠਃ ਪਞ੍ਚਾਗ੍ਨ੍ਯਭਿਰਤਸ੍ਤਥਾ । ਸ਼ਿष੍ਯਾਃ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਤਾਪਿਤृਰਤਸ਼੍ਚ ਯਃ
ਯਜਮਾਨ, ਮਾਮਾ, ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਵਾਈ, ਸਸੁਰ, ਮਾਤਾ ਪਾਸੋਂ ਮਾਮਾ, ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਿਸ਼, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਅਤੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਏਤਾਨ੍ਨਿਯੋਜਯੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਥਮੇ ਨृਪ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਪਿਤृਤੁष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਮਨੁਕਲ੍ਪੇष੍ਵਨਨ੍ਤਰਾਨ੍
ਇਹ ਸਭ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ, ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਲਾਓ, ਰਾਜਨ; ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੁਲਾਓ।
ਮਿਤ੍ਰਧ੍ਰੁਕ੍ਕੁਨਖੀ ਕ੍ਲੀਬਃ ਸ਼੍ਯਾਵਦਨ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਕਨ੍ਯਾਦੂषਯਿਤਾ ਵਹ੍ਨਿਵੇਦੋਜ੍ਝਃ ਸੋਮਵਿਕ੍ਰਯੀ
ਜੋ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਨਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਟ ਹੈ, ਨਪੁੰਸਕ ਹੈ, ਕਾਲੇ ਦੰਦ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਸੋਮ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ।
ਅਭਿਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਸ੍ਤੇਨਃ ਪਿਸ਼ੁਨੋ ਗ੍ਰਾਮਯਾਜਕਃ । ਭृਤਕਾਧ੍ਯਾਪਕਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ ਭृਤਕਾਧ੍ਯਾਪਿਤਸ਼੍ਚ ਯਃ
ਜੋ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੈ, ਚੋਰ ਹੈ, ਚੁਗਲਖੋਰ ਹੈ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈ, ਪੈਸਿਆਂ ਲਈ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਪੈਸਿਆਂ ਲਈ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ।
ਪਰਪੂਰ੍ਵਾਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ੍ਤਥੋਜ੍ਝਕਃ । ਵृषਲੀਸੂਤਿਪੋष੍ਟਾ ਚ ਵृषਲੀਪਤਿਰਵੇ ਚ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੂਦਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਵਿਆਹਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ।
ਤਥਾ ਦੇਵਲਕਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਕੇਤਨਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਦਰ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਬੁਲਾਉਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਥਮੇऽਹ੍ਨਿ ਬੁਧਃ ਸ਼ਸ੍ਤਾਞ੍ਛੋਤ੍ਰਿਯਾਦੀਨ੍ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇਤ੍ । ਕਥਯੇਚ੍ਚ ਤਥੈਵੈषਾਂ ਨਿਯੋਗਾਨ੍ ਪਿਤृਦੈਵਿਕਾਨ੍
ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸ਼੍ਰੋਤਰੀ ਆਦਿ ਉੱਤਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਏ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਵੇ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਵ੍ਯਵਾਯਾਦੀਨਾਯਾਸਂ ਤੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜੈਸ੍ਸਹ । ਯਜਮਾਨੋ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਦੋषਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਨਯਮ੍
ਫਿਰ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਗੁੱਸਾ, ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਜਾਂ ਥਕਾਵਟ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ; ਇਸ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨਿਯੁਕ੍ਤੋ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਨਿਯੁਜ੍ਯ ਚ । ਵ੍ਯਵਾਯੀ ਰੇਤਸੋ ਗਰ੍ਤ੍ਤੇ ਮਜ੍ਜਯਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਪਿਤॄਨ੍
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਲਾ ਕੇ, ਜੇ ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੇਤਸ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਥਮਮਤ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦ੍ਰਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯਾਣਂ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਣਮ੍ । ਅਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਨੇਵਮਾਗਤਾਨ੍ ਭੋਜਯੇਦ੍ ਯਤੀਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਆਏ ਹੋਏ ਯਤੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪਾਦਸ਼ੌਚਾਦਿਨਾ ਗੇਹਮਾਗਤਾਨ੍ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਘਰ ਆਏ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਪੈਰ ਧੋਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਵਿਤ੍ਰਪਾਣਿਰਾਚਾਨ੍ਤਾਨਾਸਨੇषੂਪਵੇਸ਼ਯੇਤ੍ । ਪਿਤॄਣਾਮਯੁਜੋ ਯੁਗ੍ਮਾਨ੍ ਦੇਵਾਨਾਮਿਚ੍ਛਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਸਾਫ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਮੂੰਹ ਧੋ ਲੈਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਜੋੜੇ, ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ।
ਦੇਵਾਨਾਮੇਕਮੇਕਂ ਵਾ ਪਿਤॄਣਾਞ੍ਚ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍
ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਮਾਤਾਮਹਸ਼੍ਵਾਦ੍ਧਂ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਭਕ੍ਤਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਤਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵਾ ਵੈਸ਼੍ਵਦੈਵਿਕਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਾ-ਮਹਾ ਦਾ ਸ਼੍ਰਾਦਧ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ।
ਪ੍ਰਾਙਮੁਖਾਨ੍ ਭੋਜਯੇਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ ਦੇਵਾਨਾਮੁਭਯਾਤ੍ਮਕਾਨ੍ । ਪਿਤृਮਾਤਾਮਹਾਨਾਞ੍ਚ ਭੋਜਯੇਚ੍ਚਾਪ੍ਯੁਦਙ੍ਮੁਖਾਨ੍
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਾਤਾ-ਮਹਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਕ੍ ਤਯੋਃ ਕੇਚਿਦਾਹੁਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ੍ਯ ਕਰਣਾਂ ਨृਪ । ਏਕਤ੍ਰੈਕੇਨ ਪਾਕੇਨ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ; ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਕ ਹੀ ਪਕਵਾਨ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਟਰਾਰ੍ਥਂ ਕੁਸ਼ਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਾਰ੍ਧ੍ਯਂ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਵਾਹਨਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤਦਨੁਜ੍ਞਯਾ
ਅਸਨ ਲਈ, ਕੁਸ਼ ਦੀ ਪੱਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਕਰੇ।
ਯਵਾਮ੍ਬੁਨਾ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਘ੍ਯਂ ਵਿਧਾਨਵਿਤ੍ । ਸ੍ਰਗ੍ਗਨ੍ਧਧੂਪਦੀਪਾਂਸ਼੍ਚ ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਵਿਧਿ
ਜੋ ਵਿਧੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੌ-ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦੇਵੇ; ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਦੀਵੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਪਿਤॄਣਾਮਪਸਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਮੇਵੋਪਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ । ਅਨੁਜ੍ਞਾਞ੍ਚ ਤਤਃਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਰ੍ਭਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਧਾਕृਤਾਨ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਲਟ ਹੱਥੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਦਰਭਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਂ ਪਿਤॄਣਾਨ੍ਤੁ ਕृਰ੍ਯਾਚ੍ਚਾਵਾਹਨਂ ਬੁਧਃ । ਤਿਲਾਮ੍ਬੁਨਾ ਚਾਪਸਵ੍ਯਂ ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਘ੍ਯਾਦਿਕਂ ਨृਪ
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਹਨ ਕਰੇ; ਅਤੇ ਤਿਲ-ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਲਟ ਹੱਥੀ ਢੰਗ ਵਿੱਚ ਅਰਘ ਆਦਿ ਭੇਟ ਕਰੇ, ਰਾਜਾ।
ਕਾਲੇ ਤਤ੍ਰਾਤਿਥਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਨ੍ਨਕਾਮਂ ਨृਪਾਧ੍ਵਗਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੈਰਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਕਾਮਂ ਤਮਪਿ ਭੋਜਯੇਤ੍
ਜੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਅਤਿਥੀ, ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਯਾਤਰੀ, ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋ ਕੇ ਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਣਾ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਯੋਗਿਨੋ ਵਿਵਿਧੈ ਰੂਪੈਰ੍ਨਰਾਣਾਮੁਪਕਾਰਿਣਃ । ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਪृਥਿਵੀਮੇਤਾਮਵਿਜ੍ਞਾਤਸ੍ਵਰੂਪਿਣਾਃ
ਯੋਗੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਸ੍ਮਾਦਭ੍ਯਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇऽਤਿਥਿਂ ਬੁਧਃ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕ੍ਰਿਯਾਫਲਂ ਹਨ੍ਤਿ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਪੂਜਿਤੋऽਤਿਥਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਏ ਅਤਿਥੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੇ; ਰਾਜਾ, ਜੇ ਅਤਿਥੀ ਦਾ ਆਦਰ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਦਾ ਫਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜੁਹੁਯਾਦ੍ ਵ੍ਯਞ੍ਜਨਕ੍ਸ਼ਾਰਵਰ੍ਜਮਨ੍ਨਂ ਤਤੋऽਨਲੇ । ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਦ੍ਰਿਜੈਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਿਕृਤ੍ਵਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ, ਵਿਅੰਜਨ ਅਤੇ ਲੂਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅੰਨ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਅਗ੍ਨਯੇ ਕਵ੍ਯਵਾਹਾਯ ਸ੍ਵਾਹੇਤ੍ਯਾਦੌ ਨृਪਾਹੁਤਿਃ । ਸੋਮਾਯ ਵੈ ਪਿਤृਮਤੇ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਕਵ੍ਯ-ਵਾਹਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ 'ਸਵਾਹਾ' ਕਹਿ ਕੇ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੋਮਾ ਨੂੰ।
ਵੈਵਸ੍ਵਤਾਯ ਚੈਵਾਨ੍ਯਾ ਤृਤੀਯਾ ਦੀਯਤੇ ਤਤਃ । ਹੁਤਾਵਸ਼ਿष੍ਟਮਲ੍ਪਾਨ੍ਨਂ ਪਿਤृਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍
ਫਿਰ, ਵੈਵਸਵਤ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਤੀਜੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹਵਨ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਥੋੜ੍ਹਾ ਅੰਨ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਨ੍ਨਂ ਮੁष੍ਟਮਤ੍ਯਰ੍ਥਮਭੀष੍ਟਮਤਿਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜੁषਧ੍ਵਮਿਚ੍ਛਾਤੋ ਵਾਚ੍ਯਮੇਤਦਨਿष੍ਠੁਰਮ੍
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਮੋਢੀ ਭਰ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਇਆ ਅਤੇ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਭੇਟ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਰਮ ਬੋਲ ਕੇ ਇਹ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ।