ਕਾਲੇਨ ਗਚ੍ਛਤਾ ਤੌ ਤੁ ਸਪ੍ਤਵਰ੍षੌ ਮਹਾਵ੍ਰਜੇ । ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪਾਲੌ ਵਤ੍ਸਪਾਲੌ ਬਭੂਵਤੁਃ ।। ੪-੬-
ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਵਛਿਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ।
ਪ੍ਰਾਵृਟੂਕਾਲਸ੍ਤਤੋऽਤੀਵ ਮੇਘੌਘਸ੍ਥਗਿਤਾਮ੍ਬਰਃ । ਬਭੂਵ ਵਾਰਿਧਾਰਾਭਿਰੈਕ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵ੍ਵਨ੍ ਦਿਸ਼ਾਮਿਵ ।। ੪-੬-
ਫਿਰ ਮੀਂਹ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆ ਗਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪ੍ਰਰੂੜ੍ਹਨਵਸ਼ਸ੍ਯਾਞਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰਗੋਪਾਚਿਤਾ ਮਹੀ । ਤਦਾ ਮਾਰਕਤੀਵਾਸੀਤ੍ ਪਦ੍ਮਰਾਗਵਿਭੂषਿਤਾ ।। ੪-੬-
ਨਵੇਂ ਤੇ ਵਧਦੇ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਧਰਤੀ ਮਾਣਕ ਦੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ, ਲਾਲ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਜਗ੍ਮੁਰੁਨ੍ਮਾਰ੍ਗਵਾਹਾਨਿ ਨਿਮ੍ਰਗਾਮ੍ਭਾਂਸਿ ਸਰ੍ਵ੍ਵਤਃ । ਮਨਾਂਸਿ ਦੁਵ੍ਵਿਨੀਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਨਵਾਮਿਵ ।। ੪-੬-
ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਡੂੰਘਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਨਵੀਂ ਸੋਭਾ ਪਾ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਸਲੂਕੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਧਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਰੇਜੇऽਨ੍ਤਰਿਤਸ਼੍ਵਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਿਰ੍ਮ੍ਮਲੋ ਮਲਿਨੈਰ੍ਘਨੈਃ । ਸਦ੍ਰਾਕ੍ਯਵਾਦੋ ਮੂਰ੍ਖਾਣਾਂ ਪ੍ਰਗਲੂਭਾਭਿਰਿਵੋਕ੍ਤਿਭਿਃ ।। ੪-੬-
ਇੰਦਰ, ਜਿਸਦੇ ਘੋੜੇ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਮੈਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਚਮਕਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਲੇਰ ਗੱਲਾਂ, debate ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ।
ਨਿਗੁ ਣੋਨਾਪਿ ਚਾਪੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਗਗਨੇ ਪਦਮ੍ । ਅਵਾਪ੍ਯਤਾਵਿਵੇਕਸ੍ਯ ਨृਪਸ੍ਯੇਵ ਪਰਿਗ੍ਰਹੇ ।। ੪-੬-
ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਵੀ ਇੰਦਰ ਦਾ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੇਅਕਲ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਜਾਇਦਾਦ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਮੇਘਪृष੍ਠੇ ਬਲਾਕਾਨਾਂ ਰਰਾਜ ਵਿਮਲਾ ਤਤਿਃ । ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਵृਤ੍ਤ੍ਚੇष੍ਟੇਵ ਕੁਲੀਨਸ੍ਯਾਤਿਸ਼ੋਭਨਾ ।। ੪-੬-
ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਕਾਂਦਿਆਂ ਦੀ ਸਾਫ਼ ਲੜੀ ਚਮਕੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਘਰ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲਤ, ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਖਰੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਨ ਬਬਨ੍ਧਾਮ੍ਬਰੇ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯੁ ਦਤ੍ਯਨ੍ਤਚਞ੍ਚਲਾ । ਮੈਤ੍ਰੀਵ ਪ੍ਰਵਰੇ ਪੁਂਸਿ ਦੁਰ੍ਜ੍ਜਨੇਨ ਪ੍ਰਯੋਜਿਤਾ ।। ੪-੬-
ਬਿਜਲੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚੰਚਲ ਸੀ, ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਰਹੀ; ਜਿਵੇਂ ਮਾੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿਤੀ ਦੋਸਤੀ ਕਦੇ ਟਿਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਮਾਰ੍ਗਾ ਬਭੂਵੁਰਸ੍ਪष੍ਟਾ ਨਵਸ਼ਸ੍ਯਚਯਾਵृਤਾਃ । ਅਰ੍ਥਾਨ੍ਤਰਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਜੜਾਨਾਮਿਵੋਕ੍ਤਯਃ ।। ੪-੬-
ਨਵੇਂ ਅਨਾਜ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਰਸਤੇ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਰਹੇ; ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਵੱਖਰਾ ਅਰਥ ਲੈ ਲੈਂਦੀਆਂ, ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ।
ਕ੍ਵਚਿਦੂ ਗੋਪੈਃ ਸਮਂ ਰਮ੍ਯਂ ਗੇਯਨृਤ੍ਯਰਤਾਵੁਭੌ । ਚੇਰਤੁਃ ਕ੍ਕਚਿਦਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼ੀਤਵृਕ੍ਸ਼ਤਲਾਸ਼੍ਰਯੌ ।। ੪-੬-
ਕਦੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਗਾਉਣ ਤੇ ਨੱਚਣ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋਏ; ਕਦੇ ਬਹੁਤ ਠੰਢੀ ਹੋ ਕੇ ਰੁੱਖਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆਸਰਾ ਲੱਭਦੇ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਦਮ੍ਬਸ੍ਰਕ੍-ਚਿਤ੍ਰੌ ਮਯੂਰਸ੍ਤ੍ਰਗ੍ਧਰੌ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰੌ ਕ੍ਵਚਿਦਾਸ੍ਯੇਤਾਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਗਿਰਿਧਾਤੁਭਿਃ ।। ੪-੬-
ਕਦੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ, ਕਦੇ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖ ਲਾਏ, ਕਦੇ ਪਹਾੜੀ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਦਿਸਦੇ।
ਪਰ੍ਣਸ਼ਯ੍ਯਾਸੁ ਸਂਸੁਪ੍ਤੌ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਨਦ੍ਰਾਨ੍ਤਰੈषਿਣੌ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਗਰ੍ਜ੍ਜਤਿ ਜੀਮੂਤੇ ਹਾਹਾਕਾਰਖਾਦृਤੌ ।। ੪-੬-
ਕਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੇਜਾਂ 'ਤੇ ਸੁੱਤੇ, ਕਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਕਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੱਜਣ 'ਤੇ ਡਰ ਕੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੇ।
ਗਾਯਤਾਮਨ੍ਯਗੋਪਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾਪਰਮੌ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਮਯੂਰਕੇਕਾਨੁਗਤੌ ਗੋਪਵੇषੁਪ੍ਰਵਾਦਕੌ ।। ੪-੬-
ਕਦੇ ਹੋਰ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਗਾਉਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਕਦੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਗੋਪਣਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ।
ਗਾਃ ਪਾਲਯਨ੍ਤੌ ਚ ਪੁਨਃ ਸਹਿਤੌ ਬਲ-ਕੇਸ਼ਵੌ । ਭ੍ਰਮਮਾਣੌ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਮ੍ਯਂ ਤਾਲਵਨਂ ਗਤੌ ।। ੫-੮-
ਫੇਰ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਤੇ ਸੁਹਣਾ ਤਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਗ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤ੍ਤੁ ਤਾਲਵਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਧੇਨੁਕੋ ਨਾਮ ਦਾਨਵਃ । ਮृਗਮਾਂਸਕृਤਾਹਾਰਃ ਸਦਾਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਖਰਾਕृਤਿਃ ।। ੫-੮-
ਉਸ ਤਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿਚ, ਧੇਨੁਕ ਨਾਮਕ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਖੜਾ-ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਤੁ ਤਾਲਵਨ ਪਕ੍ਕ-ਫਲਸਮ੍ਪਤ੍ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਪृਹਾਨ੍ਵਿਤਾ ਗੋਪਾਃ ਫਲਾਦਾਨੇऽਬ੍ਰੁ ਵਨ੍, ਵਚਃ ।। ੫-੮-
ਉਹ ਤਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਗ, ਪੱਕੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੋਪਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਜਾਗ ਪਈਆਂ ਤੇ ਫਲ ਲੈਣ ਦੀ ਆਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਹੇ ਰਾਮ! ਹੇ ਕृष੍ਣ! ਸਦਾ ਧੇਨੁਕੇਨੈष ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ । ਭੂਪ੍ਰਦੇਸ਼ੋ ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਕ੍ਕਾਨੀਮਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਵੈ ।। ੫-੮-
ਹੇ ਰਾਮ! ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਇਹ ਥਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੇਨੁਕ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਪੱਕੇ ਫਲ ਹਨ।
ਫਲਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯ ਤਾਲਾਨਾਂ ਗਨ੍ਧਾਮੋਦਿਤਦੀਂਸ਼ਿ ਚ । ਵਯਮਤ੍ਤੁਮਭੀਪ੍ਸਾਮਃ ਪਾਤ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਯਦਿ ਰੋਚਸੇ ।। ੫-੮-
ਤਾਲਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵੇਖੋ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਇਹ ਥੱਲੇ ਪਾ ਦਿਓ।
ਇਤਿ ਗੋਪਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣੋ ਵਚਃ । ਕृष੍ਣਸ਼੍ਵ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੁਵਿ ਤਾਲਫਲਾਨਿ ਵੈ ।। ੫-੮-
ਗੋਪਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਤਾਲਾਂ ਦੇ ਫਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਥੱਲੇ ਪਾ ਦਿੱਤੇ।
ਫਲਾਨਾਂ ਪਤਤਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਦੁਰਾਸਦਃ । ਆਜਗਾਮ ਸੁਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕੋਪਾਦੂ ਦੈਤੇਯਗਰ੍ਦ੍ਦਭਃ ।। ੫-੮-
ਫਲਾਂ ਦੇ ਥੱਲੇ ਪੈਂਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਦਾਨਵ, ਗਧਾ-ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਪਦ੍ਭਯਾਮੁਭਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਤਦਾ ਪਸ਼੍ਵਿਮਾਭ੍ਯਾਂ ਬਲੀ ਬਲਮ੍ । ਜਘਾਨੋਰਸਿ ਤਾਭ੍ਯਾਞ੍ਚ ਸ ਚ ਤੇਨਾਪ੍ਯਗृਹ੍ਯਤ ।। ੫-੮-
ਫਿਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਦੋ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਮਾਰ ਨਾਲ ਵੀ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਮਣੇਨੈਵ ਸੋऽਮ੍ਬਰੇ ਗਤਜੀਵਿਤਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵੇਗੇਨ ਤृਣਰਾਜਨਿ ।। ੫-੮-
ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਹੀ ਨਿਕਲ ਗਈ; ਫਿਰ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘਾਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਫਲਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਤਾਲਾਗ੍ਰਾਨ੍ਨਿਪਤਨ੍ ਖਰਃ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਮਹਾਵਾਤੋऽਮ੍ਬੁਦਾਨਿਵ ।। ੫-੮-
ਫਿਰ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਫਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਨਪ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਗਤਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਗਰ੍ਦ੍ਦਭਾਨ੍ । ਕृष੍ਣਾਸ਼੍ਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਾਲਾਗ੍ਰ ਬਲਭਦ੍ਰਸ਼੍ਵ ਲੀਲਯਾ ।। ੫-੮-
ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਧੇਨੁਕ ਦੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਜੋ ਗਧੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਆਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਤੋਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਲਙ੍ਕृਤਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਪਕ੍ਕਸ੍ਤਾਲਫਲੈਸ੍ਤਥਾ । ਦੈਤ੍ਯਗਰ੍ਦ੍ਦਭਦੇਹੈਸ਼੍ਵ ਮੈਤ੍ਰੇਯ! ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇऽਧਿਕਮ੍ ।। ੫-੮-
ਮਿਤ੍ਰੇਯਾ! ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਧਰਤੀ ਪੱਕੇ ਤਾਲ ਦੇ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤ ਗਧਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਗਈ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗੀ।
ਤਤੋ ਗਾਵੋ ਨਿਰਾਬਾਧਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਾਲਵਨੇ ਦ੍ਰਿਜ! ਨਵਸ਼ਸ੍ਯ ਸੁਖ ਚੇਰੁਰ੍ਯਨ੍ਨ ਭੁਕ੍ਤਮਭੂਤ੍ ਪੁਰਾ ।। ੫-੮-
ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਉਸ ਤਾਲ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਰਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਨਵੀਂ ਘਾਹ ਖਾਣ ਲੱਗੀਆਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਚੱਕੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਸਭਦੈਤੇਯੇ ਸਾਨੁਗੇ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ । ਸੌਮ੍ਯਂ ਤਦ੍ਗੋਪਗੋਪੀਨਾਂ ਰਮ੍ਯਂ ਤਾਲਵਨਂ ਬਭੌ ॥ ੫,੯.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਧੇਨੁਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਤਾਲ ਦਾ ਬਾਗ ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰਮਣੀਕ ਤੇ ਸੁਹਣਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਜਾਤਹਰ੍षੌ ਤੁ ਵਸੁਦੇਵਸੁਤਾਵੁਭੌ । ਹਤ੍ਵਾ ਧੇਨੁਕਦੈਤੇਯਂ ਭਾਣ੍ਡੀਰਵਟਮਾਗਤੌ ॥ ੫,੯.
ਫਿਰ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ, ਧੇਨੁਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਂਡੀਰ ਵਟ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲਮਾਨੌ ਪ੍ਰਗਾਯਨ੍ਤੌ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤੌ ਚ ਪਾਦਪਾਨ੍ । ਚਾਰਯਨ੍ਤੌ ਚ ਗਾ ਦੂਰੇ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤੌ ਚ ਨਾਮਭਿਃ ॥ ੫,੯.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਉਂਦੇ, ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ, ਦਰੱਖਤ ਲੱਭਦੇ, ਦੂਰ-ਦੂਰ ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਫਿਰਦੇ।
ਨਿਰ੍ਯੋਗਪਾਸ਼ਸ੍ਕਨ੍ਧੌ ਤੌ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤੌ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਬਾਲਸ਼ृਙ੍ਗਾਵਿਵਰ੍षਭੌ ॥ ੫,੯.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ, ਨਵੇਂ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।