ਪੂਤਨਾਯਾ ਵਿਨਾਸ਼ਸ਼੍ਵ ਸ਼ਕਟਸ੍ਯ ਵਿਪਰ੍ਯ੍ਯਯਃ । ਵਿਨਾ ਵਾਤਾਦਿ-ਦੋषੇਣ ਦ੍ਰੁ ਮਯੋਃ ਪਤਨਂ ਤਥਾ ।। ੪-੬-
ਪੂਤਨਾ ਦੀ ਮੌਤ, ਰੱਢੀ ਦਾ ਉਲਟ ਜਾਣਾ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਡਿੱਗਣਾ — ਇਹ ਸਭ ਹਵਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਇਆ।
ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਤਿਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਗਮਨੇ ਤੇ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ । ਊਚੁਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਕੁਲਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਮਾ ਵਿਲਮ੍ਬਯਤਾਮ੍ ।। ੪-੬-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਚਲੋ ਜਲਦੀ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ।'
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਃ ਪ੍ਰਯਯੁ ਸ਼ਕਟੈਰ੍ਗੋਧਨੈਸ੍ਤਥਾ । ਯੂਥਸ਼ੋ ਵਤੂਸਬਾਲਾਂਸ਼੍ਵ ਕਾਲਯਨ੍ਤੋ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ ।। ੪-੬-
ਫਿਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ ਆਪਣੇ ਰੱਢਿਆਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ, ਟੋਲੀਆਂ ਵਿਚ, ਵਛਿਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਹੰਦਾ ਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਵਯਵਨਿਦ੍ਧੂਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਤ੍ ਤਥਾ । ਕਾਕ-ਕਾਕੀ-ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਵ੍ਰਜਸ੍ਥਾਨਮਭੂਦੂ ਦ੍ਰਿਜ ।। ੪-੬-
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਥਾਂ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਕਾਂ ਤੇ ਕਾਂ-ਮਹਿਲਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਭਗਵਤਾ ਕृष੍ਣੋਨਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾ । ਸ਼ੁਭੇਨ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਤਂ ਗਬਾਂ ਵृਦ੍ਧਿਮਭੀਪ੍ਸਤਾ ।। ੪-੬-
ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਨੂੰ, ਕਰਤਬ ਵਿਚ ਆਸਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਗਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰਾਤਿਰੂਕ੍ਸ਼ੇऽਪਿ ਘਰ੍ਮ੍ਮਕਾਲੇ ਦ੍ਰਿਜੋਤ੍ਤਮ! ਪ੍ਰਾਵृਟੂਕਾਲ ਇਵੋਦ੍ਭੂਤਂ ਨਵਂ ਸ਼ਸ੍ਯਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ।। ੪-੬-
ਫਿਰ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਸਖਤ ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਵੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਵੇਂ ਫਸਲ ਉੱਗ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦਾ ਮੌਸਮ ਹੋਵੇ।
ਸ ਸਮਾਵਾਸਿਤਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੋ ਵ੍ਰਜੋ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਤਤਃ । ਖਕਟੋਵਾਚਟਪਰ੍ਯ੍ਯਨ੍ਤਸ਼੍ਵਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਦ੍ਧਾਕਾਰਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ ।। ੪-੬-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿਚ ਆ ਵੱਸੇ, ਆਪਣੇ ਰੱਢਿਆਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਅਰਧ-ਗੋਲ ਕਰਕੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਤ੍ਸਪਾਲੌ ਚ ਸਂਵृਤ੍ਤੌ ਰਾਮ-ਦਾਮੋਦਰੌ ਤਤਃ ਏਕਸ੍ਥਾਨਸ੍ਥਿਤੌ ਗੋष੍ਠੇ ਚੇਰਤੁਰ੍ਬਾਲਲੀਲਯਾ ।। ੪-੬-
ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਵਛਿਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ, ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿਚ, ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ।
ਬਰ੍ਹਿਪਤ੍ਰਕृਤਾਪੀੜੌ ਵਨ੍ਯਪੁष੍ਪਾਵਤਂਸਕੌ । ਗੋਪਵੇਣੁਕृਤਾਤੋਦ੍ਯ-ਪਤ੍ਰਵਾਦ੍ਯਕृਤਸ੍ਵਨੌ ।। ੪-੬-
ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਪੱਗ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ, ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਵਾਂਗ ਵਾਂਸੀਆਂ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਜੇ ਵਜਾ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ।
ਕਾਕਪਕ੍ਸ਼ਧਰੌ ਬਾਲੌ ਕੁਮਾਰਾਵਿਵ ਪਾਵਕੀ । ਹਸਨ੍ਤੌ ਚ ਰਮਨ੍ਤੌ ਚ ਚੇਰਤੁਸ੍ਤੈ ਮਹਾਬਲੌ ।। ੪-੬-
ਕਾਂ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਰਗੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਖੇਡਦੇ, ਦੋਵੇਂ ਬੱਚੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਕਾਲੇਨ ਗਚ੍ਛਤਾ ਤੌ ਤੁ ਸਪ੍ਤਵਰ੍षੌ ਮਹਾਵ੍ਰਜੇ । ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪਾਲੌ ਵਤ੍ਸਪਾਲੌ ਬਭੂਵਤੁਃ ।। ੪-੬-
ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਵਛਿਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ।
ਪ੍ਰਾਵृਟੂਕਾਲਸ੍ਤਤੋऽਤੀਵ ਮੇਘੌਘਸ੍ਥਗਿਤਾਮ੍ਬਰਃ । ਬਭੂਵ ਵਾਰਿਧਾਰਾਭਿਰੈਕ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵ੍ਵਨ੍ ਦਿਸ਼ਾਮਿਵ ।। ੪-੬-
ਫਿਰ ਮੀਂਹ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆ ਗਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪ੍ਰਰੂੜ੍ਹਨਵਸ਼ਸ੍ਯਾਞਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰਗੋਪਾਚਿਤਾ ਮਹੀ । ਤਦਾ ਮਾਰਕਤੀਵਾਸੀਤ੍ ਪਦ੍ਮਰਾਗਵਿਭੂषਿਤਾ ।। ੪-੬-
ਨਵੇਂ ਤੇ ਵਧਦੇ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਧਰਤੀ ਮਾਣਕ ਦੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ, ਲਾਲ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਜਗ੍ਮੁਰੁਨ੍ਮਾਰ੍ਗਵਾਹਾਨਿ ਨਿਮ੍ਰਗਾਮ੍ਭਾਂਸਿ ਸਰ੍ਵ੍ਵਤਃ । ਮਨਾਂਸਿ ਦੁਵ੍ਵਿਨੀਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਨਵਾਮਿਵ ।। ੪-੬-
ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਡੂੰਘਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਨਵੀਂ ਸੋਭਾ ਪਾ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਸਲੂਕੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਧਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਰੇਜੇऽਨ੍ਤਰਿਤਸ਼੍ਵਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਿਰ੍ਮ੍ਮਲੋ ਮਲਿਨੈਰ੍ਘਨੈਃ । ਸਦ੍ਰਾਕ੍ਯਵਾਦੋ ਮੂਰ੍ਖਾਣਾਂ ਪ੍ਰਗਲੂਭਾਭਿਰਿਵੋਕ੍ਤਿਭਿਃ ।। ੪-੬-
ਇੰਦਰ, ਜਿਸਦੇ ਘੋੜੇ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਮੈਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਚਮਕਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਲੇਰ ਗੱਲਾਂ, debate ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ।
ਨਿਗੁ ਣੋਨਾਪਿ ਚਾਪੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਗਗਨੇ ਪਦਮ੍ । ਅਵਾਪ੍ਯਤਾਵਿਵੇਕਸ੍ਯ ਨृਪਸ੍ਯੇਵ ਪਰਿਗ੍ਰਹੇ ।। ੪-੬-
ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਵੀ ਇੰਦਰ ਦਾ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੇਅਕਲ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਜਾਇਦਾਦ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਮੇਘਪृष੍ਠੇ ਬਲਾਕਾਨਾਂ ਰਰਾਜ ਵਿਮਲਾ ਤਤਿਃ । ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਵृਤ੍ਤ੍ਚੇष੍ਟੇਵ ਕੁਲੀਨਸ੍ਯਾਤਿਸ਼ੋਭਨਾ ।। ੪-੬-
ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਕਾਂਦਿਆਂ ਦੀ ਸਾਫ਼ ਲੜੀ ਚਮਕੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਘਰ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲਤ, ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਖਰੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਨ ਬਬਨ੍ਧਾਮ੍ਬਰੇ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯੁ ਦਤ੍ਯਨ੍ਤਚਞ੍ਚਲਾ । ਮੈਤ੍ਰੀਵ ਪ੍ਰਵਰੇ ਪੁਂਸਿ ਦੁਰ੍ਜ੍ਜਨੇਨ ਪ੍ਰਯੋਜਿਤਾ ।। ੪-੬-
ਬਿਜਲੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚੰਚਲ ਸੀ, ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਰਹੀ; ਜਿਵੇਂ ਮਾੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿਤੀ ਦੋਸਤੀ ਕਦੇ ਟਿਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਮਾਰ੍ਗਾ ਬਭੂਵੁਰਸ੍ਪष੍ਟਾ ਨਵਸ਼ਸ੍ਯਚਯਾਵृਤਾਃ । ਅਰ੍ਥਾਨ੍ਤਰਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਜੜਾਨਾਮਿਵੋਕ੍ਤਯਃ ।। ੪-੬-
ਨਵੇਂ ਅਨਾਜ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਰਸਤੇ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਰਹੇ; ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਵੱਖਰਾ ਅਰਥ ਲੈ ਲੈਂਦੀਆਂ, ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ।
ਕ੍ਵਚਿਦੂ ਗੋਪੈਃ ਸਮਂ ਰਮ੍ਯਂ ਗੇਯਨृਤ੍ਯਰਤਾਵੁਭੌ । ਚੇਰਤੁਃ ਕ੍ਕਚਿਦਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼ੀਤਵृਕ੍ਸ਼ਤਲਾਸ਼੍ਰਯੌ ।। ੪-੬-
ਕਦੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਗਾਉਣ ਤੇ ਨੱਚਣ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋਏ; ਕਦੇ ਬਹੁਤ ਠੰਢੀ ਹੋ ਕੇ ਰੁੱਖਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆਸਰਾ ਲੱਭਦੇ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਦਮ੍ਬਸ੍ਰਕ੍-ਚਿਤ੍ਰੌ ਮਯੂਰਸ੍ਤ੍ਰਗ੍ਧਰੌ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰੌ ਕ੍ਵਚਿਦਾਸ੍ਯੇਤਾਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਗਿਰਿਧਾਤੁਭਿਃ ।। ੪-੬-
ਕਦੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ, ਕਦੇ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖ ਲਾਏ, ਕਦੇ ਪਹਾੜੀ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਦਿਸਦੇ।
ਪਰ੍ਣਸ਼ਯ੍ਯਾਸੁ ਸਂਸੁਪ੍ਤੌ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਨਦ੍ਰਾਨ੍ਤਰੈषਿਣੌ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਗਰ੍ਜ੍ਜਤਿ ਜੀਮੂਤੇ ਹਾਹਾਕਾਰਖਾਦृਤੌ ।। ੪-੬-
ਕਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੇਜਾਂ 'ਤੇ ਸੁੱਤੇ, ਕਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਕਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੱਜਣ 'ਤੇ ਡਰ ਕੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੇ।
ਗਾਯਤਾਮਨ੍ਯਗੋਪਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾਪਰਮੌ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਮਯੂਰਕੇਕਾਨੁਗਤੌ ਗੋਪਵੇषੁਪ੍ਰਵਾਦਕੌ ।। ੪-੬-
ਕਦੇ ਹੋਰ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਗਾਉਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਕਦੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਗੋਪਣਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ।
ਗਾਃ ਪਾਲਯਨ੍ਤੌ ਚ ਪੁਨਃ ਸਹਿਤੌ ਬਲ-ਕੇਸ਼ਵੌ । ਭ੍ਰਮਮਾਣੌ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਮ੍ਯਂ ਤਾਲਵਨਂ ਗਤੌ ।। ੫-੮-
ਫੇਰ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਤੇ ਸੁਹਣਾ ਤਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਗ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤ੍ਤੁ ਤਾਲਵਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਧੇਨੁਕੋ ਨਾਮ ਦਾਨਵਃ । ਮृਗਮਾਂਸਕृਤਾਹਾਰਃ ਸਦਾਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਖਰਾਕृਤਿਃ ।। ੫-੮-
ਉਸ ਤਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿਚ, ਧੇਨੁਕ ਨਾਮਕ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਖੜਾ-ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਤੁ ਤਾਲਵਨ ਪਕ੍ਕ-ਫਲਸਮ੍ਪਤ੍ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਪृਹਾਨ੍ਵਿਤਾ ਗੋਪਾਃ ਫਲਾਦਾਨੇऽਬ੍ਰੁ ਵਨ੍, ਵਚਃ ।। ੫-੮-
ਉਹ ਤਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਗ, ਪੱਕੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੋਪਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਜਾਗ ਪਈਆਂ ਤੇ ਫਲ ਲੈਣ ਦੀ ਆਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਹੇ ਰਾਮ! ਹੇ ਕृष੍ਣ! ਸਦਾ ਧੇਨੁਕੇਨੈष ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ । ਭੂਪ੍ਰਦੇਸ਼ੋ ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਕ੍ਕਾਨੀਮਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਵੈ ।। ੫-੮-
ਹੇ ਰਾਮ! ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਇਹ ਥਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੇਨੁਕ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਪੱਕੇ ਫਲ ਹਨ।
ਫਲਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯ ਤਾਲਾਨਾਂ ਗਨ੍ਧਾਮੋਦਿਤਦੀਂਸ਼ਿ ਚ । ਵਯਮਤ੍ਤੁਮਭੀਪ੍ਸਾਮਃ ਪਾਤ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਯਦਿ ਰੋਚਸੇ ।। ੫-੮-
ਤਾਲਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵੇਖੋ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਇਹ ਥੱਲੇ ਪਾ ਦਿਓ।
ਇਤਿ ਗੋਪਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣੋ ਵਚਃ । ਕृष੍ਣਸ਼੍ਵ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੁਵਿ ਤਾਲਫਲਾਨਿ ਵੈ ।। ੫-੮-
ਗੋਪਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਤਾਲਾਂ ਦੇ ਫਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਥੱਲੇ ਪਾ ਦਿੱਤੇ।
ਫਲਾਨਾਂ ਪਤਤਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਦੁਰਾਸਦਃ । ਆਜਗਾਮ ਸੁਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕੋਪਾਦੂ ਦੈਤੇਯਗਰ੍ਦ੍ਦਭਃ ।। ੫-੮-
ਫਲਾਂ ਦੇ ਥੱਲੇ ਪੈਂਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਦਾਨਵ, ਗਧਾ-ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।