ਯਦਾ ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੌ ਬਾਲਾਵੇਕਸ੍ਥਾਨਚਰਾਵੁਭੌ । ਸ਼ਸ਼ਾਕਿ ਨੋ ਵਾਰਰਿਤੁ ਕ੍ਰੀੜਨ੍ਤਾਵਤਿਚਞ੍ਚਲੌ ।। ੪-੬-
ਜਦੋਂ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਵੇਂ ਖੇਡ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਚੰਚਲ ਸਨ।
ਯਸ਼ੋਦਾ ਯष੍ਟਿਮਾਦਾਯ ਕੋਪੇਨਾਨੁਗਤਾ ਚ ਤਮ੍ । ਕृष੍ਣਾਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤਰ੍ਜ੍ਜਯਨ੍ਤੀ ਰੁषਾ ਤਦਾ ।। ੪-੬-
ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਲਾਠੀ ਲੈ ਕੇ, ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਡਾਂਟਿਆ।
ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਰੋषਿ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਮਤਿਚਞ੍ਚਲਚੇष੍ਟਿਤ ! ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿਜਂ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਸਾ ਚਕਾਰ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨੀ ।। ੪-੬-
'ਜੇ ਤੂੰ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਚੰਚਲਤਾ ਕਰ ਲੈ!' ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਘਰ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਈ।
ਵ੍ਯਗ੍ਰਾਯਾਮਥ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸ ਕਰ੍षਮਾਣ ਉਦੂਖਲਮ੍ । ਯਮਲਾਰ੍ਜ੍ਜੁਨਮਧ੍ਯੇਨ ਜਗਾਮ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ।। ੪-੬-
ਜਦ ਉਹ ਵਿਆਸਤ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਕਾਲਾ ਖਿੱਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੋ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਕਰ੍षਤਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਤਿਰ੍ਯ੍ਯਗੂਗਤਮੁਦੂਖਲਮ੍ । ਭਗ੍ਰਾਵੁਤ੍ਤੁਙ੍ਗਸ਼ਾਖਾਗ੍ਰੋ ਤੇਨ ਤੌ ਯਮਲਾਰ੍ਜ੍ਜੁਨੌ ।। ੪-੬-
ਉਕਾਲਾ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰੋ ਲੰਘਿਆ, ਉੱਚੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਤਃ ਕਟਕਟਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਚ ਕਾਤਰਃ । ਆਜਗਾਮ ਬ੍ਰਜਜਨੋ ਦਦृਸ਼ੇ ਚ ਮਹਾਦ੍ਰ ਮੌ ।। ੪-੬-
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਵੱਡੀ ਚੀਕ-ਚੀਕ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਬ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਡਰ ਕੇ ਆਏ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ।
ਭਗ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਧੌ ਨਿਪਤਿਤੌ ਭਗ੍ਰਸ਼ਾਖੌ ਮਹੀਤਲੇ । ਨਵੋਦੂਗਤਾਲ੍ਪਦਨ੍ਤਾਂਸ਼ੁ-ਸਿਤਹਾਸਞ੍ਚ ਬਾਲਕਮ੍ ।। ੪-੬-
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਦੋ ਟਾਹਣੀਆਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਨਵੀਂ ਉੱਗੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਾਸਾ ਕਰਦਾ ਬੱਚਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸੀ।
ਤਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯਗਤਂ ਬਦ੍ਧਂ ਦਾਮ੍ਰਾ ਗਾੜ੍ਹ ਤਥੋਦਰੇ । ਤਤਸ਼੍ਵ ਦਾਮੋਦਰਤਾਂ ਸ ਯਯੌ ਦਾਮਬਨ੍ਧਨਾਤ੍ ।। ੪-੬-
ਉਹ ਬੱਚਾ ਦੋ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਪੇਟ 'ਤੇ ਰੱਸਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਰੱਸੇ ਦੀ ਬੰਨ੍ਹਣੀ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਮੋਦਰ ਨਾਮ ਮਿਲਿਆ।
ਗੋਪਬृਦ੍ਧਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਨਨ੍ਦਗੋਪਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸੁਰੁਦ੍ਰਿਗ੍ਰਾ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾਤਿਭੀਰਵਃ ।। ੪-੬-
ਫਿਰ ਨੰਦ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ੍ਥਾਨੇਨੇਹ ਨ ਨਃ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਗਚ੍ਛਾਮੋऽਨ੍ਯਨ੍ਮਹਾਵਨਮ੍ । ਉਤ੍ਪਾਤਾ ਬਹਵੋ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਾਸ਼ਹੇਤਵਃ ।। ੪-੬-
ਇਥੇ ਹੁਣ ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ; ਆਓ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਪੂਤਨਾਯਾ ਵਿਨਾਸ਼ਸ਼੍ਵ ਸ਼ਕਟਸ੍ਯ ਵਿਪਰ੍ਯ੍ਯਯਃ । ਵਿਨਾ ਵਾਤਾਦਿ-ਦੋषੇਣ ਦ੍ਰੁ ਮਯੋਃ ਪਤਨਂ ਤਥਾ ।। ੪-੬-
ਪੂਤਨਾ ਦੀ ਮੌਤ, ਰੱਢੀ ਦਾ ਉਲਟ ਜਾਣਾ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਡਿੱਗਣਾ — ਇਹ ਸਭ ਹਵਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਇਆ।
ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਤਿਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਗਮਨੇ ਤੇ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ । ਊਚੁਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਕੁਲਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਮਾ ਵਿਲਮ੍ਬਯਤਾਮ੍ ।। ੪-੬-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਚਲੋ ਜਲਦੀ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ।'
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਃ ਪ੍ਰਯਯੁ ਸ਼ਕਟੈਰ੍ਗੋਧਨੈਸ੍ਤਥਾ । ਯੂਥਸ਼ੋ ਵਤੂਸਬਾਲਾਂਸ਼੍ਵ ਕਾਲਯਨ੍ਤੋ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ ।। ੪-੬-
ਫਿਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ ਆਪਣੇ ਰੱਢਿਆਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ, ਟੋਲੀਆਂ ਵਿਚ, ਵਛਿਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਹੰਦਾ ਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਵਯਵਨਿਦ੍ਧੂਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਤ੍ ਤਥਾ । ਕਾਕ-ਕਾਕੀ-ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਵ੍ਰਜਸ੍ਥਾਨਮਭੂਦੂ ਦ੍ਰਿਜ ।। ੪-੬-
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਥਾਂ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਕਾਂ ਤੇ ਕਾਂ-ਮਹਿਲਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਭਗਵਤਾ ਕृष੍ਣੋਨਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾ । ਸ਼ੁਭੇਨ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਤਂ ਗਬਾਂ ਵृਦ੍ਧਿਮਭੀਪ੍ਸਤਾ ।। ੪-੬-
ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਨੂੰ, ਕਰਤਬ ਵਿਚ ਆਸਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਗਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰਾਤਿਰੂਕ੍ਸ਼ੇऽਪਿ ਘਰ੍ਮ੍ਮਕਾਲੇ ਦ੍ਰਿਜੋਤ੍ਤਮ! ਪ੍ਰਾਵृਟੂਕਾਲ ਇਵੋਦ੍ਭੂਤਂ ਨਵਂ ਸ਼ਸ੍ਯਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ।। ੪-੬-
ਫਿਰ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਸਖਤ ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਵੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਵੇਂ ਫਸਲ ਉੱਗ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦਾ ਮੌਸਮ ਹੋਵੇ।
ਸ ਸਮਾਵਾਸਿਤਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੋ ਵ੍ਰਜੋ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਤਤਃ । ਖਕਟੋਵਾਚਟਪਰ੍ਯ੍ਯਨ੍ਤਸ਼੍ਵਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਦ੍ਧਾਕਾਰਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ ।। ੪-੬-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿਚ ਆ ਵੱਸੇ, ਆਪਣੇ ਰੱਢਿਆਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਅਰਧ-ਗੋਲ ਕਰਕੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਤ੍ਸਪਾਲੌ ਚ ਸਂਵृਤ੍ਤੌ ਰਾਮ-ਦਾਮੋਦਰੌ ਤਤਃ ਏਕਸ੍ਥਾਨਸ੍ਥਿਤੌ ਗੋष੍ਠੇ ਚੇਰਤੁਰ੍ਬਾਲਲੀਲਯਾ ।। ੪-੬-
ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਵਛਿਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ, ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿਚ, ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ।
ਬਰ੍ਹਿਪਤ੍ਰਕृਤਾਪੀੜੌ ਵਨ੍ਯਪੁष੍ਪਾਵਤਂਸਕੌ । ਗੋਪਵੇਣੁਕृਤਾਤੋਦ੍ਯ-ਪਤ੍ਰਵਾਦ੍ਯਕृਤਸ੍ਵਨੌ ।। ੪-੬-
ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਪੱਗ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ, ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਵਾਂਗ ਵਾਂਸੀਆਂ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਜੇ ਵਜਾ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ।
ਕਾਕਪਕ੍ਸ਼ਧਰੌ ਬਾਲੌ ਕੁਮਾਰਾਵਿਵ ਪਾਵਕੀ । ਹਸਨ੍ਤੌ ਚ ਰਮਨ੍ਤੌ ਚ ਚੇਰਤੁਸ੍ਤੈ ਮਹਾਬਲੌ ।। ੪-੬-
ਕਾਂ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਰਗੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਖੇਡਦੇ, ਦੋਵੇਂ ਬੱਚੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਕਾਲੇਨ ਗਚ੍ਛਤਾ ਤੌ ਤੁ ਸਪ੍ਤਵਰ੍षੌ ਮਹਾਵ੍ਰਜੇ । ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪਾਲੌ ਵਤ੍ਸਪਾਲੌ ਬਭੂਵਤੁਃ ।। ੪-੬-
ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਵਛਿਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ।
ਪ੍ਰਾਵृਟੂਕਾਲਸ੍ਤਤੋऽਤੀਵ ਮੇਘੌਘਸ੍ਥਗਿਤਾਮ੍ਬਰਃ । ਬਭੂਵ ਵਾਰਿਧਾਰਾਭਿਰੈਕ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵ੍ਵਨ੍ ਦਿਸ਼ਾਮਿਵ ।। ੪-੬-
ਫਿਰ ਮੀਂਹ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆ ਗਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪ੍ਰਰੂੜ੍ਹਨਵਸ਼ਸ੍ਯਾਞਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰਗੋਪਾਚਿਤਾ ਮਹੀ । ਤਦਾ ਮਾਰਕਤੀਵਾਸੀਤ੍ ਪਦ੍ਮਰਾਗਵਿਭੂषਿਤਾ ।। ੪-੬-
ਨਵੇਂ ਤੇ ਵਧਦੇ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਧਰਤੀ ਮਾਣਕ ਦੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ, ਲਾਲ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਜਗ੍ਮੁਰੁਨ੍ਮਾਰ੍ਗਵਾਹਾਨਿ ਨਿਮ੍ਰਗਾਮ੍ਭਾਂਸਿ ਸਰ੍ਵ੍ਵਤਃ । ਮਨਾਂਸਿ ਦੁਵ੍ਵਿਨੀਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਨਵਾਮਿਵ ।। ੪-੬-
ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਡੂੰਘਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਨਵੀਂ ਸੋਭਾ ਪਾ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਸਲੂਕੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਧਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਰੇਜੇऽਨ੍ਤਰਿਤਸ਼੍ਵਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਿਰ੍ਮ੍ਮਲੋ ਮਲਿਨੈਰ੍ਘਨੈਃ । ਸਦ੍ਰਾਕ੍ਯਵਾਦੋ ਮੂਰ੍ਖਾਣਾਂ ਪ੍ਰਗਲੂਭਾਭਿਰਿਵੋਕ੍ਤਿਭਿਃ ।। ੪-੬-
ਇੰਦਰ, ਜਿਸਦੇ ਘੋੜੇ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਮੈਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਚਮਕਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਲੇਰ ਗੱਲਾਂ, debate ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ।
ਨਿਗੁ ਣੋਨਾਪਿ ਚਾਪੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਗਗਨੇ ਪਦਮ੍ । ਅਵਾਪ੍ਯਤਾਵਿਵੇਕਸ੍ਯ ਨृਪਸ੍ਯੇਵ ਪਰਿਗ੍ਰਹੇ ।। ੪-੬-
ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਵੀ ਇੰਦਰ ਦਾ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੇਅਕਲ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਜਾਇਦਾਦ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਮੇਘਪृष੍ਠੇ ਬਲਾਕਾਨਾਂ ਰਰਾਜ ਵਿਮਲਾ ਤਤਿਃ । ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਵृਤ੍ਤ੍ਚੇष੍ਟੇਵ ਕੁਲੀਨਸ੍ਯਾਤਿਸ਼ੋਭਨਾ ।। ੪-੬-
ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਕਾਂਦਿਆਂ ਦੀ ਸਾਫ਼ ਲੜੀ ਚਮਕੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਘਰ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲਤ, ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਖਰੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਨ ਬਬਨ੍ਧਾਮ੍ਬਰੇ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯੁ ਦਤ੍ਯਨ੍ਤਚਞ੍ਚਲਾ । ਮੈਤ੍ਰੀਵ ਪ੍ਰਵਰੇ ਪੁਂਸਿ ਦੁਰ੍ਜ੍ਜਨੇਨ ਪ੍ਰਯੋਜਿਤਾ ।। ੪-੬-
ਬਿਜਲੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚੰਚਲ ਸੀ, ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਰਹੀ; ਜਿਵੇਂ ਮਾੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿਤੀ ਦੋਸਤੀ ਕਦੇ ਟਿਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਮਾਰ੍ਗਾ ਬਭੂਵੁਰਸ੍ਪष੍ਟਾ ਨਵਸ਼ਸ੍ਯਚਯਾਵृਤਾਃ । ਅਰ੍ਥਾਨ੍ਤਰਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਜੜਾਨਾਮਿਵੋਕ੍ਤਯਃ ।। ੪-੬-
ਨਵੇਂ ਅਨਾਜ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਰਸਤੇ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਰਹੇ; ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਵੱਖਰਾ ਅਰਥ ਲੈ ਲੈਂਦੀਆਂ, ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ।
ਕ੍ਵਚਿਦੂ ਗੋਪੈਃ ਸਮਂ ਰਮ੍ਯਂ ਗੇਯਨृਤ੍ਯਰਤਾਵੁਭੌ । ਚੇਰਤੁਃ ਕ੍ਕਚਿਦਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼ੀਤਵृਕ੍ਸ਼ਤਲਾਸ਼੍ਰਯੌ ।। ੪-੬-
ਕਦੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਗਾਉਣ ਤੇ ਨੱਚਣ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋਏ; ਕਦੇ ਬਹੁਤ ਠੰਢੀ ਹੋ ਕੇ ਰੁੱਖਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆਸਰਾ ਲੱਭਦੇ।