ਮਮਾਪਿ ਬਾਲਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰੋਹਿਣੀਪ੍ਰਸਵੀ ਹਿ ਯਃ । ਸ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯੋ ਭਵਤਾ ਯਥਾਯਂ ਤਨਯੋ ਨਿਜਃ ।। ੫-੫-
ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਵੀ ਇਕ ਬੱਚਾ ਹੈ ਜੋ ਰੋਹਿਣੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੰਭਾਲੀ ਰੱਖ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਗੋਪਾ ਨਨ੍ਦਗੋਪਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਸ਼ਕਟਾਰੋਪਿਤੈਰ੍ਭਾਣ੍ਡੈਃ ਕਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਾਃ ।। ੫-੫-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਨੰਦ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਟੈਕਸ ਦੇ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਵਸਤਾਂ ਗੋਕੁਲੇ ਤੇषਾਂ ਪੂਤਨਾ ਬਾਲਘਾਤਿਨੀ । ਸੁਪ੍ਤਂ ਕृषੂਣਮੁਪਾਦਾਯ ਰਾਤ੍ਰੌ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਸ੍ਤਨਮ੍ ।। ੫-੫-
ਜਦ ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੁਤਨਾ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਸੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਯਸ੍ਮੈ ਯਸ੍ਮੈ ਸ੍ਤਨਂ ਪੂਤਨਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣੋਨਾਙ੍ਗ ਬਾਲਕਸ੍ਯੋਪਹਨ੍ਯਤੇ ।। ੫-੫-
ਜਿਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪੁਤਨਾ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਥੋੜੀ ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਕੁषੂਣਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤਨਂ ਗਾੜ੍ਹਂ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮਵਪੀੜਿਤਮ੍ । ਗृਹੋਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਸਹਿਤਂ ਪਪੌ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ।। ੫-੫-
ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਸਤਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਸਮੇਤ ਦੁੱਧ ਪੀ ਗਿਆ।
ਸਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਮਹਾਰਾਵਾ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਰਂਯੁਬਨ੍ਧਨਾ । ਪਪਾਤ ਪੂਤਨਾ ਭੂਮੌ ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਤਿਭੀषਣਾ ।। ੫-੫-
ਉਹ ਪੁਤਨਾ, ਵੱਡੀ ਡਰਾਉਣੀ ਚੀਖ ਮਾਰ ਕੇ, ਅੰਗ ਢਿੱਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਮਰਨ ਵਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਲਗਦੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਨ੍ਨਾਦਸ਼੍ਰੁਤਿਸਨ੍ਤ੍ਰਾਸਾਤ੍ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ । ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪੂਤਨੋਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਕृषੂਣਂ ਤਾਞ੍ਚ ਨਿਪਾਤਿਤਾਮ੍ ।। ੫-੫-
ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ ਜਾਗ ਪਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁਤਨਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਆਦਾਯ ਕृषੂਣਂ ਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਯਸ਼ੋਦਾਪਿ ਦ੍ਰਿਜੋਤ੍ਤਮ! ਗੋਪੁਚ੍ਛਂ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਹਸ੍ਤੇਨ ਬਾਲਦੋषਮਪਾਕਰੋਤ੍ ।। ੫-੫-
ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਗੋ-ਪੁੱਛ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਬੱਚੇ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਕਰੀ।
ਗੋਃ ਕਰੀषਮੁਪਾਦਾਯ ਨਨ੍ਦਗੋਫੋऽਪਿ ਮਸ੍ਤਕੇ । ਕृषੂਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕੁਰ੍ਵਂਸ਼੍ਚੈਤਦੁਦੋਰਯਨ੍ ।। ੫-੫-
ਨੰਦ ਨੇ ਵੀ ਗਾਂ ਦਾ ਗੋਬਰ ਲਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰਸਮ ਕਰੀ ਤੇ ਇਹ ਉਚਾਰਿਆ:
ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਤ੍ਵਾਮਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੋ ਹਰਿਃ । ਯਸ੍ਯ ਨਾਭਿਸਮੁਦੂਭੂਤਪਙ੍ਕਜਾਦਭਵਜ੍ਜਗਤ੍ ।। ੫-੫-
ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਕਮਲ ਉਗਿਆ ਤੇ ਜਗਤ ਬਣਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਯੇਨ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਗ੍ਰਵਿਧृਤਾ ਧਾਰਯਤ੍ਯਵਨੀ ਜਗਤ੍ । ਵਰਾਹਰੂਪਧੂਗੂ ਦੇਵਃ ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਕੇਸ਼ਵਃ ।। ੫-੫-
ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਦੇ ਅਗਲੇ ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਨਖਾਙੂਕੁਰਵਿਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨ-ਵੈਰਿਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲੋ ਵਿਭੁਃ । ਨृਸਿਂਹਰੂਪੀ ਸਰ੍ਵ੍ਵਤ੍ਰ ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਕੇਸ਼ਵਃ ।। ੫-੫-
ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਵਾਮਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਸਦਾ ਭਵਨ੍ਤਂ ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਭੂਤ੍ । ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਃ ਕ੍ਰਮਾਕਾਨ੍ਤ-ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਃ ਸ੍ਫੁਰਦਾਯੁਧਃ ।। ੫-੫-
ਵਾਮਨ, ਜੋ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਦਮਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ਤੇ ਪਾਤੁ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਕਣਠਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਗੁਹ੍ਯਞ੍ਚ ਜਠਰਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਙ੍ਘਾ-ਪਾਦੌ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ ।। ੫-੫-
ਗੋਵਿੰਦ ਤੇਰਾ ਸਿਰ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੇਰਾ ਗਲਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇਰੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਤੇ ਪੇਟ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਤੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਮੁਖਂ ਬਾਹੂ ਪ੍ਰਬਾਹੂ ਚ ਮਨਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ । ਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਵਵ੍ਯਾਹਤੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਸ੍ਤਵ ਨਾਰਯਣੋऽਵ੍ਯਯਃ ।। ੫-੫-
ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸਰਤਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਮੁਖ, ਬਾਂਹਾਂ, ਕਲਾਈਆਂ, ਮਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਸ਼ਾਙ੍ਗ-ਚਕ੍ਰ-ਗਦਾ-ਖਡੂਗ-ਸ਼ਙ੍ਖਨਾਦਹਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤੇ-ਕੁष੍ਮਾਣ੍ਡ-ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਯੇ ਤਵਾਹਿਤਾਃ ।। ੫-੫-
ਸ਼ਾਰੰਗ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਹਨ — ਪਿਸਾਚ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ — ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ।
ਤ੍ਵਾਂ ਪਾਤੁ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਵੈਕੁਣਠੋ ਵਿਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਹ੍ਟषੀਕੇਸ਼ੋऽਮ੍ਬਰੇ ਭੂਮੌ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹੀਧਰਃ ।। ੫-੫-
ਵੈਕੁੰਠਾ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਮੱਧ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਮਹੀਧਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੋ ਨਨ੍ਦਗੋਪੇਨ ਬਾਲਕਃ । ਸ਼ਾਯਿਤਃ ਸ਼ਕਟਸ੍ਯਾਧੋ ਬਾਲਪਰ੍ਯ੍ਯਙ੍ਕਿਕਾਤਲੇ ।। ੫-੫-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਦ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਰਥ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਉਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਸੁਤਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਚ ਗੋਪਾ ਮਹਦੂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੂਤਨਾਯਾਃ ਕਲੇਵਰਮ੍ । ਮृਤਾਯਾਃ ਪਰਮਂ ਤ੍ਰਾਸਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਯਯੁਃ ।। ੫-੫-
ਉਹ ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਪੁਤਨਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਕਦਾਚਿਚ੍ਛਕਟਾਧਸ੍ਤਾਚ੍ਛਯਾਨੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚਰਣਾਵੂਦ੍ਧ੍ਵ ਸ੍ਤਨ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦ ਚ ।। ੪-੬-
ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਰੇੜ੍ਹੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਲਟਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਦੁੱਧ ਲਈ ਆਪਣੀ ਲੱਤ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਦਪ੍ਰਹਾਰੇਣਾ ਸ਼ਕਟਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਿਤਮ੍ । ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਕੁਮ੍ਭਭਾਣਡਂ ਬੈ ਵਿਪਰੀਤਂ ਪਪਾਤ ਚ ।। ੪-੬-
ਉਸ ਦੀ ਲੱਤ ਦੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਰੇੜ੍ਹੀ ਉਲਟ ਗਈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਘੜੇ ਤੇ ਭਾਂਡੇ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਰੇੜ੍ਹੀ ਉਲਟ ਪਾਸੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵੋ ਗੋਪਗੋਪੀਜਨੋ ਦ੍ਰਿਜ ! ਆਜਗਾਮਾਥ ਦਦृਸ਼ੇ ਬਾਲਮੁਤ੍ਤਾਨਸ਼ਾਯਿਨਮ੍ ।। ੪-੬-
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਆਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਤੇ ਲਟਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਗੋਪਾਃ ਕੇਨੇਤਿ ਕੇਨੇਦਂ ਸ਼ਕਟਂ ਪਖਿਰ੍ਤ੍ਤਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰੈਵਂ ਬਾਲਕਾਸ਼੍ਵੋਚੁਰ੍ਬਾਲੇਨਾਨੇਨ ਪਾਤਿਤਮ੍ ।। ੪-੬-
ਗੋਪ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਰੇੜ੍ਹੀ ਕਿਨੇ ਉਲਟਾਈ?' ਉੱਥੇ ਖੜੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਬੱਚੇ ਨੇ ਰੇੜ੍ਹੀ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੀ।'
ਤਤਃ ਪੁਨਰਤੀਵਾਸਨ੍ ਗੋਪਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਚੇਤਸਃ । ਨਨ੍ਦਗੋਪੋऽਪਿ ਜਗ੍ਰਾਹ ਬਾਲਮਤ੍ਯਨ੍ਤਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ।। ੪-੬-
ਫਿਰ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਨੰਦ ਗੋਪ ਵੀ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਯਸ਼ੋਦਾ ਸ਼ਕਟਾਰੂੜ੍ਹਭਗ੍ਰਭਾਣ੍ਡਕਪਾਲਿਕਾਃ । ਸ਼ਕਟਂ ਚਾਰ੍ਚ੍ਚਯਾਮਾਸ ਦਧਿ-ਪੁष੍ਪ-ਫਲਾਕ੍ਸ਼ਤੈਃ ।। ੪-੬-
ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਰੇੜ੍ਹੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਭਾਂਡੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੇੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਦਹੀਂ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਤੇ ਅਟੂਟ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਗਰ੍ਗਸ਼੍ਵ ਗੋਕੁਲੇ ਤਤ੍ਰ ਵਸੁਦੇਵਪ੍ਰਣੋਦਿਤਃ । ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨ ਏਵ ਗੋਪਾਨਾਂ ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਕਰੋਤ੍ ਤਯੋਃ ।। ੪-੬-
ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਗਰਗ ਨੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਗੋਪਾਂ ਵਿਚ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਦੋਨਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਞ੍ਚ ਰਾਮਮਿਤ੍ਯਾਹ ਕृष੍ਣਞ੍ਚਵੈ ਤਥਾਪਰਮ੍ । ਗਰ੍ਗੋ ਮਤਿਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨਾਮ ਕੁਰ੍ਵ੍ਵਨ੍ ਮਹਾਮਤਿਃ ।। ੪-੬-
ਗਰਗ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਵੱਡੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਨਾਮ 'ਰਾਮ' ਤੇ ਦੂਜੇ ਦਾ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ' ਰੱਖਿਆ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਨਾਮ ਦਿੱਤੇ।
ਸ੍ਵਲ੍ਪੇਨੈਵ ਹਿ ਕਾਲੇਨ ਰਿਙ੍ਗਿਣੌ ਤੌ ਤਦਾ ਬ੍ਰਜੇ । ਘृष੍ਟਜਾਨੁਕਰੌ ਤੌ ਹਿ ਬਭੂਵਤੁਰੁਭਾਵਪਿ ।। ੪-੬-
ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਦੋਵੇਂ ਬੱਚੇ ਗੋਡਿਆਂ ਤੇ ਰੰਗਦੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਜ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕਰੀषਭਸ੍ਮਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗੌ ਭ੍ਰਮਮਾਣਾਵਿਤਸ੍ਤਤਃ । ਨ ਨਿਵਾਰਾਯਿਤੁ ਸ਼ੇਕੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨ ਚ ਰੋਹਿਣੀ ।। ੪-੬-
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਗੋ-ਮੈਲ ਤੇ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਜਾਂ ਰੋਹਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ।
ਗੋਵਾਂਟਮਧ੍ਯੇ ਕ੍ਰੀੜਨ੍ਤੌ ਵਤ੍ਸਵਾਟਗਤੌ ਪੁਨਃ । ਤਦਹਰ੍ਜਾਤਗੋਵਤੂਸਪੁਚ੍ਛਾਕਰ੍षਣਤਤ੍ਪਰੌ ।। ੪-੬-
ਗੋ-ਸ਼ਾਲਾ ਵਿਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਵੱਛਿਆਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਦਿਨ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਵੱਛਿਆਂ ਦੀ ਪੂੰਛ ਖਿੱਚਣ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।