ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਸ਼੍ਵਾਪਿ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਮੇ ਭੂਤਪੂਰ੍ਵ੍ਵਃ ਸ ਵੈ ਕਿਲ । ਇਤ੍ਯੇਤਦੂ ਬਾਲਿਕਾ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਕੀਗਰ੍ਭਸਮ੍ਭਵਾ ।। ੫-੪-
ਜੇਕਰ ਪਹਿਲਾਂ ਆ ਚੁੱਕੀ ਮੌਤ ਮੁੜ ਆ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਚਲੋ—ਇਹ ਗੱਲ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਕਹੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦੂ ਬਾਲੇषੁ ਪਰਮੋ ਯਤ੍ਰਃ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯੋ ਮਹੀਤਲੇ । ਯਤ੍ਰੋਦ੍ਰਿਕ੍ਤਂ ਬਲਂ ਬਾਲੇ ਸ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਰਤਃ ।। ੫-੪-
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਵਧੀਆ ਬੱਚੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਕਿਸੇ ਬੱਚੇ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਾਪ੍ਯਾਸੁਰਾਨ੍ ਕਂਸਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਗृਹਂ ਤਤਃ । ਮੁਮੋਚ ਵਸੁਦੇਵਞ੍ਚ ਦੇਵਕੀਞ੍ਚ ਨਿਰੋਧਤਃ ।। ੫-੪-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਕੰਸ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਕੈਦ ਤੋਂ ਰਿਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁਵਯੋਰ੍ਘਾਤਿਤਾ ਗਰ੍ਭਾ ਵृਥੈਵੈਤੇ ਮਯਾਧੁਨਾ । ਕੋऽਪ੍ਯਨ੍ਯ ਏਵ ਨਾਸ਼ਾਯ ਬਾਲੋ ਮਮ ਸਮੁਦੂਗਤਃ ।। ੫-੪-
ਤੁਹਾਡੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਹੁਣ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਏ; ਮੇਰੀ ਨਾਸ ਲਈ ਕੋਈ ਹੋਰ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁਕਾ ਹੈ।
ਤਦਲਂ ਪਰਿਤਾਪੇਨ ਨੂਨਂ ਤਦ੍ਭਾਵਿਨੋ ਹਿ ਤੇ । ਅਰ੍ਭਕਾ ਯੁਵਯੋਰ੍ਦੋषਾਚ੍ਚਾਯੁषੋ ਯਦ੍ਰਿਯੋਜਿਤਾਃ ।। ੫-੪-
ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰੋ; ਉਹ ਬੱਚੇ ਉਸੇ ਹਾਲ ਲਈ ਬਣੇ ਸਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ।
ਇਤ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਵਿਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਕਂਸਸ੍ਤੌ ਪਰਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਗਹਂ ਦ੍ਰਿਜਸ਼੍ਵੇष੍ਠ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਕਮ੍ ।। ੫-੪-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਰਿਹਾ ਕਰਕੇ, ਕੰਸ, ਫਿਰ ਵੀ ਸੰਦੇਹੀ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਵਸੁਦੇਵੋऽਸ੍ਯ ਨਨ੍ਦਸ੍ਯ ਸ਼ਕਟਂ ਗਤਃ । ਪ੍ਰਹ੍ਟष੍ਟਂ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਨਨ੍ਦਂ ਪੂਤ੍ਰੋ ਜਾਤੋ ਮਮੇਤਿ ਵੈ ।। ੫-੫-
ਰਿਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੰਦ ਦੇ ਰਥ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਨੰਦ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, 'ਮੇਰੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ ਹੈ!'
ਵਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦਿष੍ਠਯਾ ਦਿष੍ਠਯਤਿ ਸਾਦਰਮ੍ । ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੇऽਪਿ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਤਨਯੋऽਯਂ ਤਵਾਘੁਨਾ ।। ੫-੫-
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਵਧੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।'
ਦਤ੍ਤੋ ਹਿ ਵਾਰ੍षਿਕਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੋ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਨृ ਪਤੇਃ ਕਰਃ । ਯਦਰ੍ਥਮਾਗਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਵਸ੍ਥੇਯਂ ਮਹਾਧਨਾਃ ।। ੫-੫-
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾਲਾਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਇਸੀ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਧਨਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਯਦਰ੍ਥਮਾਗਤਾਃ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਤਨ੍ਨਿष੍ਪਨ੍ਨਂ ਕਿਮਾਸ੍ਯਤੇ ? ਭਤਦ੍ਭਿਰ੍ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਨਨ੍ਦ! ਤਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਨਿਜਗੋਕੁਲਮ੍ ।। ੫-੫-
ਜਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਸੀ, ਉਹ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਰਹਿਣਾ? ਨੰਦ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਗੋਵਾਲੇ ਪਿੰਡ ਵਲ ਜਾਓ।
ਮਮਾਪਿ ਬਾਲਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰੋਹਿਣੀਪ੍ਰਸਵੀ ਹਿ ਯਃ । ਸ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯੋ ਭਵਤਾ ਯਥਾਯਂ ਤਨਯੋ ਨਿਜਃ ।। ੫-੫-
ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਵੀ ਇਕ ਬੱਚਾ ਹੈ ਜੋ ਰੋਹਿਣੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੰਭਾਲੀ ਰੱਖ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਗੋਪਾ ਨਨ੍ਦਗੋਪਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਸ਼ਕਟਾਰੋਪਿਤੈਰ੍ਭਾਣ੍ਡੈਃ ਕਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਾਃ ।। ੫-੫-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਨੰਦ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਟੈਕਸ ਦੇ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਵਸਤਾਂ ਗੋਕੁਲੇ ਤੇषਾਂ ਪੂਤਨਾ ਬਾਲਘਾਤਿਨੀ । ਸੁਪ੍ਤਂ ਕृषੂਣਮੁਪਾਦਾਯ ਰਾਤ੍ਰੌ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਸ੍ਤਨਮ੍ ।। ੫-੫-
ਜਦ ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੁਤਨਾ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਸੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਯਸ੍ਮੈ ਯਸ੍ਮੈ ਸ੍ਤਨਂ ਪੂਤਨਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣੋਨਾਙ੍ਗ ਬਾਲਕਸ੍ਯੋਪਹਨ੍ਯਤੇ ।। ੫-੫-
ਜਿਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪੁਤਨਾ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਥੋੜੀ ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਕੁषੂਣਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤਨਂ ਗਾੜ੍ਹਂ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮਵਪੀੜਿਤਮ੍ । ਗृਹੋਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਸਹਿਤਂ ਪਪੌ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ।। ੫-੫-
ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਸਤਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਸਮੇਤ ਦੁੱਧ ਪੀ ਗਿਆ।
ਸਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਮਹਾਰਾਵਾ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਰਂਯੁਬਨ੍ਧਨਾ । ਪਪਾਤ ਪੂਤਨਾ ਭੂਮੌ ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਤਿਭੀषਣਾ ।। ੫-੫-
ਉਹ ਪੁਤਨਾ, ਵੱਡੀ ਡਰਾਉਣੀ ਚੀਖ ਮਾਰ ਕੇ, ਅੰਗ ਢਿੱਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਮਰਨ ਵਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਲਗਦੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਨ੍ਨਾਦਸ਼੍ਰੁਤਿਸਨ੍ਤ੍ਰਾਸਾਤ੍ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ । ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪੂਤਨੋਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਕृषੂਣਂ ਤਾਞ੍ਚ ਨਿਪਾਤਿਤਾਮ੍ ।। ੫-੫-
ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ ਜਾਗ ਪਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁਤਨਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਆਦਾਯ ਕृषੂਣਂ ਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਯਸ਼ੋਦਾਪਿ ਦ੍ਰਿਜੋਤ੍ਤਮ! ਗੋਪੁਚ੍ਛਂ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਹਸ੍ਤੇਨ ਬਾਲਦੋषਮਪਾਕਰੋਤ੍ ।। ੫-੫-
ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਗੋ-ਪੁੱਛ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਬੱਚੇ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਕਰੀ।
ਗੋਃ ਕਰੀषਮੁਪਾਦਾਯ ਨਨ੍ਦਗੋਫੋऽਪਿ ਮਸ੍ਤਕੇ । ਕृषੂਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕੁਰ੍ਵਂਸ਼੍ਚੈਤਦੁਦੋਰਯਨ੍ ।। ੫-੫-
ਨੰਦ ਨੇ ਵੀ ਗਾਂ ਦਾ ਗੋਬਰ ਲਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰਸਮ ਕਰੀ ਤੇ ਇਹ ਉਚਾਰਿਆ:
ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਤ੍ਵਾਮਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੋ ਹਰਿਃ । ਯਸ੍ਯ ਨਾਭਿਸਮੁਦੂਭੂਤਪਙ੍ਕਜਾਦਭਵਜ੍ਜਗਤ੍ ।। ੫-੫-
ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਕਮਲ ਉਗਿਆ ਤੇ ਜਗਤ ਬਣਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਯੇਨ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਗ੍ਰਵਿਧृਤਾ ਧਾਰਯਤ੍ਯਵਨੀ ਜਗਤ੍ । ਵਰਾਹਰੂਪਧੂਗੂ ਦੇਵਃ ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਕੇਸ਼ਵਃ ।। ੫-੫-
ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਦੇ ਅਗਲੇ ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਨਖਾਙੂਕੁਰਵਿਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨ-ਵੈਰਿਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲੋ ਵਿਭੁਃ । ਨृਸਿਂਹਰੂਪੀ ਸਰ੍ਵ੍ਵਤ੍ਰ ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਕੇਸ਼ਵਃ ।। ੫-੫-
ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਵਾਮਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਸਦਾ ਭਵਨ੍ਤਂ ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਭੂਤ੍ । ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਃ ਕ੍ਰਮਾਕਾਨ੍ਤ-ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਃ ਸ੍ਫੁਰਦਾਯੁਧਃ ।। ੫-੫-
ਵਾਮਨ, ਜੋ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਦਮਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ਤੇ ਪਾਤੁ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਕਣਠਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਗੁਹ੍ਯਞ੍ਚ ਜਠਰਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਙ੍ਘਾ-ਪਾਦੌ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ ।। ੫-੫-
ਗੋਵਿੰਦ ਤੇਰਾ ਸਿਰ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੇਰਾ ਗਲਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇਰੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਤੇ ਪੇਟ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਤੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਮੁਖਂ ਬਾਹੂ ਪ੍ਰਬਾਹੂ ਚ ਮਨਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ । ਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਵਵ੍ਯਾਹਤੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਸ੍ਤਵ ਨਾਰਯਣੋऽਵ੍ਯਯਃ ।। ੫-੫-
ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸਰਤਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਮੁਖ, ਬਾਂਹਾਂ, ਕਲਾਈਆਂ, ਮਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਸ਼ਾਙ੍ਗ-ਚਕ੍ਰ-ਗਦਾ-ਖਡੂਗ-ਸ਼ਙ੍ਖਨਾਦਹਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤੇ-ਕੁष੍ਮਾਣ੍ਡ-ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਯੇ ਤਵਾਹਿਤਾਃ ।। ੫-੫-
ਸ਼ਾਰੰਗ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਹਨ — ਪਿਸਾਚ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ — ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ।
ਤ੍ਵਾਂ ਪਾਤੁ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਵੈਕੁਣਠੋ ਵਿਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਹ੍ਟषੀਕੇਸ਼ੋऽਮ੍ਬਰੇ ਭੂਮੌ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹੀਧਰਃ ।। ੫-੫-
ਵੈਕੁੰਠਾ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਮੱਧ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਮਹੀਧਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੋ ਨਨ੍ਦਗੋਪੇਨ ਬਾਲਕਃ । ਸ਼ਾਯਿਤਃ ਸ਼ਕਟਸ੍ਯਾਧੋ ਬਾਲਪਰ੍ਯ੍ਯਙ੍ਕਿਕਾਤਲੇ ।। ੫-੫-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਦ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਰਥ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਉਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਸੁਤਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਚ ਗੋਪਾ ਮਹਦੂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੂਤਨਾਯਾਃ ਕਲੇਵਰਮ੍ । ਮृਤਾਯਾਃ ਪਰਮਂ ਤ੍ਰਾਸਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਯਯੁਃ ।। ੫-੫-
ਉਹ ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਪੁਤਨਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਕਦਾਚਿਚ੍ਛਕਟਾਧਸ੍ਤਾਚ੍ਛਯਾਨੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚਰਣਾਵੂਦ੍ਧ੍ਵ ਸ੍ਤਨ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦ ਚ ।। ੪-੬-
ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਰੇੜ੍ਹੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਲਟਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਦੁੱਧ ਲਈ ਆਪਣੀ ਲੱਤ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।