ਹੇ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬ! ਮਹਾਬਾਹੋ ! ਕੇਸ਼ਿਨ੍ !ਧੇਨੁਕ!ਪੂਤਨੇ ! ਅਰਿष੍ਟਾਦ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਚਨਂ ਮਮ ।। ੫-੪-
'ਹੇ ਪ੍ਰਲੰਬ! ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ! ਹੇ ਕੇਸ਼ੀ! ਹੇ ਧੇਨੁਕ! ਹੇ ਪੂਤਨਾ! ਹੇ ਅਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।'
ਮਾਂ ਹਨ੍ਤੁਮਮਰੈਰ੍ਯਤ੍ਰਃ ਕृਤਃ ਕਿਲ ਦੁਰਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਮਦ੍ਰੀਰ੍ਯ੍ਯਤਾਪਿਤੈਵੀਂਰੋ ਨ ਤ੍ਵੇਤਾਨ੍ ਗਣਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ ।। ੫-੪-
'ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਖਰਾਬ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।'
ਕਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਣਾਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯ੍ਯੇਣ ਕਿਂ ਹਰੇਣੈਕਚਾਰਿਣਾ । ਹਰਿਣਾ ਵਾਪਿ ਕਿਂ ਸਾਧ੍ਯਂ ਛਿਦ੍ਰष੍ਵਸੁਰਘਾਤਿਨਾ ।। ੫-੪-
ਇੰਦਰ ਦੀ ਘੱਟ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹਰੀ ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹਰੀ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੁਕਾਂ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕਿਮਾਦਿਤ੍ਯੈਃ ਕਿਂ ਵਸੁਭਿਰਲ੍ਪਵੀਯ੍ਯੈਃ ਕਿਮਗ੍ਰਿਭਿਃ । ਕਿਞ੍ਚਾਨ੍ਯੈਰਮਰੈਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੈਰ੍ਮਦੂਬਾਹੁਬਲਨਿਰ੍ਜ੍ਜਿਤੈਃ ।। ੫-੪-
ਆਦਿਤਿਆਂ ਜਾਂ ਵਸੂਆਂ ਦੀ ਘੱਟ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮਰੁਤਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੇਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਕਿਂ ਨ ਦृष੍ਟੋऽਮਰਪਤਿਰ੍ਮਯਾ ਸਂਯੁਗਮੇਤ੍ਯ ਸਃ । ਪृष੍ਠੇਨੈਵ ਵਹਨ੍ ਵਾਣਾਨਪਾਗਚ੍ਛਨ੍ਨ ਵਕ੍ਸ਼ਸਾ ।। ੫-੪-
ਕੀ ਮੈਂ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਛਾਤੀ ਪਿੱਛੇ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ ਸੀ?
ਮਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਵਾਰਿਤਾ ਵृष੍ਟਿਰ੍ਯਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣਾ ਕਿਂ ਤਦਾ । ਮਦ੍ਰਾਣਭਿਨ੍ਨੈਰ੍ਜਲਦੈਰਾਪੋऽਮੁਕ੍ਤਾ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਃ ।। ੫-੪-
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਦਰਾ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੀਂਹ ਰੋਕੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਮਦਰਾ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗ ਗਿਆ।
ਕਿਮੁਰ੍ਵ੍ਬ੍ਯਾਮਵਨੀਪਾਲਾ ਮਦ੍ਰਬਾਹੁਬਲਭੀਰਵਃ । ਨ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਸਨ੍ਨਤਿਂ ਯਾਤਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧਮृਤੇ ਗੁਰੁਮ੍ ।। ੫-੪-
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ, ਕੀ ਕੋਈ ਹੈ ਜੋ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ?
ਅਮਰੇषੁ ਚ ਮੇऽਵਜ੍ਞਾ ਜਾਯਤੇ ਦੈਤ੍ਯਪੁਙ੍ਗਵਾਃ । ਹਾਸ੍ਯਂ ਮੇ ਜਾਯਤੇ ਬੀਂਰਾਸ੍ਤੇषੁ ਯਤ੍ਰਪਰੇष੍ਵਪਿ ।। ੫-੪-
ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਤਿਰਸਕਾਰ ਹੈ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਾਸੇ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਸਭ ਵੀ।
ਤਥਾਪਿ ਖਲੁ ਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਤੇषਾਮਭ੍ਯਧਿਕਂ ਮਯਾ । ਅਪਕਾਰਾਯ ਦੇਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਯਤਨੀਯਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ।। ੫-੪-
ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੁਰੇ ਹਨ।
ਤਦੂ ਯੇ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯੇ ਚ ਯਜ੍ਵਿਨਃ । ਕਾਰ੍ਯ੍ਯੋ ਦੇਬਾਪਕਾਰਾਯ ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਵਧਃ ।। ੫-੪-
ਇਸ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਾਮ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਯਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਸ਼੍ਵਾਪਿ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਮੇ ਭੂਤਪੂਰ੍ਵ੍ਵਃ ਸ ਵੈ ਕਿਲ । ਇਤ੍ਯੇਤਦੂ ਬਾਲਿਕਾ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਕੀਗਰ੍ਭਸਮ੍ਭਵਾ ।। ੫-੪-
ਜੇਕਰ ਪਹਿਲਾਂ ਆ ਚੁੱਕੀ ਮੌਤ ਮੁੜ ਆ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਚਲੋ—ਇਹ ਗੱਲ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਕਹੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦੂ ਬਾਲੇषੁ ਪਰਮੋ ਯਤ੍ਰਃ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯੋ ਮਹੀਤਲੇ । ਯਤ੍ਰੋਦ੍ਰਿਕ੍ਤਂ ਬਲਂ ਬਾਲੇ ਸ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਰਤਃ ।। ੫-੪-
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਵਧੀਆ ਬੱਚੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਕਿਸੇ ਬੱਚੇ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਾਪ੍ਯਾਸੁਰਾਨ੍ ਕਂਸਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਗृਹਂ ਤਤਃ । ਮੁਮੋਚ ਵਸੁਦੇਵਞ੍ਚ ਦੇਵਕੀਞ੍ਚ ਨਿਰੋਧਤਃ ।। ੫-੪-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਕੰਸ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਕੈਦ ਤੋਂ ਰਿਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁਵਯੋਰ੍ਘਾਤਿਤਾ ਗਰ੍ਭਾ ਵृਥੈਵੈਤੇ ਮਯਾਧੁਨਾ । ਕੋऽਪ੍ਯਨ੍ਯ ਏਵ ਨਾਸ਼ਾਯ ਬਾਲੋ ਮਮ ਸਮੁਦੂਗਤਃ ।। ੫-੪-
ਤੁਹਾਡੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਹੁਣ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਏ; ਮੇਰੀ ਨਾਸ ਲਈ ਕੋਈ ਹੋਰ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁਕਾ ਹੈ।
ਤਦਲਂ ਪਰਿਤਾਪੇਨ ਨੂਨਂ ਤਦ੍ਭਾਵਿਨੋ ਹਿ ਤੇ । ਅਰ੍ਭਕਾ ਯੁਵਯੋਰ੍ਦੋषਾਚ੍ਚਾਯੁषੋ ਯਦ੍ਰਿਯੋਜਿਤਾਃ ।। ੫-੪-
ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰੋ; ਉਹ ਬੱਚੇ ਉਸੇ ਹਾਲ ਲਈ ਬਣੇ ਸਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ।
ਇਤ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਵਿਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਕਂਸਸ੍ਤੌ ਪਰਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਗਹਂ ਦ੍ਰਿਜਸ਼੍ਵੇष੍ਠ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਕਮ੍ ।। ੫-੪-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਰਿਹਾ ਕਰਕੇ, ਕੰਸ, ਫਿਰ ਵੀ ਸੰਦੇਹੀ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਵਸੁਦੇਵੋऽਸ੍ਯ ਨਨ੍ਦਸ੍ਯ ਸ਼ਕਟਂ ਗਤਃ । ਪ੍ਰਹ੍ਟष੍ਟਂ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਨਨ੍ਦਂ ਪੂਤ੍ਰੋ ਜਾਤੋ ਮਮੇਤਿ ਵੈ ।। ੫-੫-
ਰਿਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੰਦ ਦੇ ਰਥ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਨੰਦ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, 'ਮੇਰੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ ਹੈ!'
ਵਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦਿष੍ਠਯਾ ਦਿष੍ਠਯਤਿ ਸਾਦਰਮ੍ । ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੇऽਪਿ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਤਨਯੋऽਯਂ ਤਵਾਘੁਨਾ ।। ੫-੫-
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਵਧੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।'
ਦਤ੍ਤੋ ਹਿ ਵਾਰ੍षਿਕਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੋ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਨृ ਪਤੇਃ ਕਰਃ । ਯਦਰ੍ਥਮਾਗਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਵਸ੍ਥੇਯਂ ਮਹਾਧਨਾਃ ।। ੫-੫-
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾਲਾਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਇਸੀ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਧਨਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਯਦਰ੍ਥਮਾਗਤਾਃ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਤਨ੍ਨਿष੍ਪਨ੍ਨਂ ਕਿਮਾਸ੍ਯਤੇ ? ਭਤਦ੍ਭਿਰ੍ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਨਨ੍ਦ! ਤਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਨਿਜਗੋਕੁਲਮ੍ ।। ੫-੫-
ਜਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਸੀ, ਉਹ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਰਹਿਣਾ? ਨੰਦ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਗੋਵਾਲੇ ਪਿੰਡ ਵਲ ਜਾਓ।
ਮਮਾਪਿ ਬਾਲਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰੋਹਿਣੀਪ੍ਰਸਵੀ ਹਿ ਯਃ । ਸ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯੋ ਭਵਤਾ ਯਥਾਯਂ ਤਨਯੋ ਨਿਜਃ ।। ੫-੫-
ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਵੀ ਇਕ ਬੱਚਾ ਹੈ ਜੋ ਰੋਹਿਣੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੰਭਾਲੀ ਰੱਖ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਗੋਪਾ ਨਨ੍ਦਗੋਪਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਸ਼ਕਟਾਰੋਪਿਤੈਰ੍ਭਾਣ੍ਡੈਃ ਕਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਾਃ ।। ੫-੫-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਨੰਦ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਟੈਕਸ ਦੇ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਵਸਤਾਂ ਗੋਕੁਲੇ ਤੇषਾਂ ਪੂਤਨਾ ਬਾਲਘਾਤਿਨੀ । ਸੁਪ੍ਤਂ ਕृषੂਣਮੁਪਾਦਾਯ ਰਾਤ੍ਰੌ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਸ੍ਤਨਮ੍ ।। ੫-੫-
ਜਦ ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੁਤਨਾ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਸੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਯਸ੍ਮੈ ਯਸ੍ਮੈ ਸ੍ਤਨਂ ਪੂਤਨਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣੋਨਾਙ੍ਗ ਬਾਲਕਸ੍ਯੋਪਹਨ੍ਯਤੇ ।। ੫-੫-
ਜਿਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪੁਤਨਾ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਥੋੜੀ ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਕੁषੂਣਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤਨਂ ਗਾੜ੍ਹਂ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮਵਪੀੜਿਤਮ੍ । ਗृਹੋਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਸਹਿਤਂ ਪਪੌ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ।। ੫-੫-
ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਸਤਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਸਮੇਤ ਦੁੱਧ ਪੀ ਗਿਆ।
ਸਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਮਹਾਰਾਵਾ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਰਂਯੁਬਨ੍ਧਨਾ । ਪਪਾਤ ਪੂਤਨਾ ਭੂਮੌ ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਤਿਭੀषਣਾ ।। ੫-੫-
ਉਹ ਪੁਤਨਾ, ਵੱਡੀ ਡਰਾਉਣੀ ਚੀਖ ਮਾਰ ਕੇ, ਅੰਗ ਢਿੱਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਮਰਨ ਵਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਲਗਦੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਨ੍ਨਾਦਸ਼੍ਰੁਤਿਸਨ੍ਤ੍ਰਾਸਾਤ੍ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ । ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪੂਤਨੋਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਕृषੂਣਂ ਤਾਞ੍ਚ ਨਿਪਾਤਿਤਾਮ੍ ।। ੫-੫-
ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ ਜਾਗ ਪਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁਤਨਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਆਦਾਯ ਕृषੂਣਂ ਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਯਸ਼ੋਦਾਪਿ ਦ੍ਰਿਜੋਤ੍ਤਮ! ਗੋਪੁਚ੍ਛਂ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਹਸ੍ਤੇਨ ਬਾਲਦੋषਮਪਾਕਰੋਤ੍ ।। ੫-੫-
ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਗੋ-ਪੁੱਛ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਬੱਚੇ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਕਰੀ।
ਗੋਃ ਕਰੀषਮੁਪਾਦਾਯ ਨਨ੍ਦਗੋਫੋऽਪਿ ਮਸ੍ਤਕੇ । ਕृषੂਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕੁਰ੍ਵਂਸ਼੍ਚੈਤਦੁਦੋਰਯਨ੍ ।। ੫-੫-
ਨੰਦ ਨੇ ਵੀ ਗਾਂ ਦਾ ਗੋਬਰ ਲਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰਸਮ ਕਰੀ ਤੇ ਇਹ ਉਚਾਰਿਆ:
ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਤ੍ਵਾਮਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੋ ਹਰਿਃ । ਯਸ੍ਯ ਨਾਭਿਸਮੁਦੂਭੂਤਪਙ੍ਕਜਾਦਭਵਜ੍ਜਗਤ੍ ।। ੫-੫-
ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਕਮਲ ਉਗਿਆ ਤੇ ਜਗਤ ਬਣਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।