ਵਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਬਾਲਮਾਦਾਯ ਦਾਰਿਕਾਮ੍ । ਯਸੋਦਾਸ਼ਾਯਨੇ ਤੁਰ੍ਣਮਾਜਗਾਮਾਮਿਤਦ੍ਯੁ ਤਿਃ ।। ੫-੩-
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਮੁੰਡਾ ਰੱਖ ਕੇ ਕੁੜੀ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਸੇਜ ਤੇ ਗਿਆ।
ਦਦृਸ਼ੇ ਚ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾ ਸਾ ਯਸ਼ੋਦਾ ਜਾਤਮਾਤ੍ਮਜਮ੍ । ਨੀਲੋਤੂਪਲਦਲਸ਼੍ਯਾਮਂ ਤਤੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮੁਦਂ ਯਯੌ ।। ੫-੩-
ਜਦ ਯਸ਼ੋਦਾ ਜਾਗੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਵਾਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਆਦਾਯ ਵਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਦਾਰਿਕਾਂ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਦੇਵਕੀਸ਼ਯਨੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵ੍ਵਮਤਿष੍ਠਤ ।। ੫-੩-
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕੁੜੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਸੇਜ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਬਾਲਧ੍ਵਨਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਸਹਸੋਤ੍ਥਿਤਾਃ । ਕਂਸਾਯਾਵੇਦਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦੇਵਕੀਪ੍ਰਸਵਂ ਦ੍ਰਿਜ ।। ੫-੩-
ਫਿਰ, ਬੱਚੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੱਖੇ ਵਾਲੇ ਜਾਗ ਪਏ ਅਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਕংস ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਦਵਜਨ।
ਕਂਸਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮੁਪੇਤ੍ਯੈਨਾਂ ਤਤੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਬਾਲਿਕਾਮ੍ । ਮੁਞ੍ਚ ਮੁਞ੍ਚਤਿ ਦੇਵਕ੍ਯਾ ਸਨ੍ਨਕਣ੍ਠਯਾ ਨਿਵਾਰਿਤਃ ।। ੫-੩-
ਕੰਸ ਤੁਰੰਤ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਗਲੇ ਰੁੰਝ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, 'ਛੱਡੋ, ਛੱਡੋ', ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਸ਼ਿਲਾਪृष੍ਠੇ ਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਵਿਯਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ । ਅਵਾਪ ਰੂਪਞ੍ਚ ਮਹਤ੍ ਸਾਯੁਧਾष੍ਟਮਹਾਭੁਜਮ੍ ।। ੫-੩-
ਉਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਜਦ ਸੁੱਟੀ, ਉਹ ਹਵਾ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੱਠ ਵੱਡੇ ਹੱਥ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਸਨ।
ਪ੍ਰਜਹਾਸ ਤਥੈਵੋਚ੍ਚੈਃ ਕਂਸਞ੍ਚ ਰੁषਿਤਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਕਿਂ ਮਯਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਯਾ ਮੂੜ੍ਹ!ਜਾਤੋ ਯਸ੍ਤਵਾਂ ਵਧਿष੍ਯਤਿ ।। ੫-੩-
ਉਹ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਹਾਸੀ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕংস ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੂਰਖ! ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਕੀ ਮਿਲੇਗਾ? ਜੋ ਤੇਰਾ ਵਧ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।'
ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ੍ਵਭੂਤੋ ਦੇਵਾਨਾਮਾਸੀਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪੁਰਾ ਸ ਤੇ । ਤਦੇਤਤ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯ੍ਯਾਸ਼ੁ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੫-੩-
'ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਜਲਦੀ ਕੁਝ ਕਰ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦੇਵੀ ਦਿਂਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਗੂ-ਗਨ੍ਧ-ਭੂषਣਾ । ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਭੋਜਰਾਜਸ੍ਯ ਸ੍ਤੁਤਾ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਵਿਹਾਯਸਿ ।। ੫-੩-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸਿੱਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਕਾਰੀ ਜਾਂਦੀ, ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ।
ਕਂਸਸ੍ਤਤੋਦ੍ਰਿਗ੍ਰਮਨਾਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਵ੍ਵੀਨ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍ । ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਕੇਸ਼ਿਪ੍ਰਮੁਖਾਨਾਹੂਯਾਸੁਰਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍ ।। ੫-੪-
ਫਿਰ ਕੰਸ, ਮਨ ਵਿਚ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਲੰਬ, ਕੇਸ਼ੀ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਹੇ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬ! ਮਹਾਬਾਹੋ ! ਕੇਸ਼ਿਨ੍ !ਧੇਨੁਕ!ਪੂਤਨੇ ! ਅਰਿष੍ਟਾਦ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਚਨਂ ਮਮ ।। ੫-੪-
'ਹੇ ਪ੍ਰਲੰਬ! ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ! ਹੇ ਕੇਸ਼ੀ! ਹੇ ਧੇਨੁਕ! ਹੇ ਪੂਤਨਾ! ਹੇ ਅਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।'
ਮਾਂ ਹਨ੍ਤੁਮਮਰੈਰ੍ਯਤ੍ਰਃ ਕृਤਃ ਕਿਲ ਦੁਰਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਮਦ੍ਰੀਰ੍ਯ੍ਯਤਾਪਿਤੈਵੀਂਰੋ ਨ ਤ੍ਵੇਤਾਨ੍ ਗਣਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ ।। ੫-੪-
'ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਖਰਾਬ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।'
ਕਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਣਾਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯ੍ਯੇਣ ਕਿਂ ਹਰੇਣੈਕਚਾਰਿਣਾ । ਹਰਿਣਾ ਵਾਪਿ ਕਿਂ ਸਾਧ੍ਯਂ ਛਿਦ੍ਰष੍ਵਸੁਰਘਾਤਿਨਾ ।। ੫-੪-
ਇੰਦਰ ਦੀ ਘੱਟ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹਰੀ ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹਰੀ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੁਕਾਂ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕਿਮਾਦਿਤ੍ਯੈਃ ਕਿਂ ਵਸੁਭਿਰਲ੍ਪਵੀਯ੍ਯੈਃ ਕਿਮਗ੍ਰਿਭਿਃ । ਕਿਞ੍ਚਾਨ੍ਯੈਰਮਰੈਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੈਰ੍ਮਦੂਬਾਹੁਬਲਨਿਰ੍ਜ੍ਜਿਤੈਃ ।। ੫-੪-
ਆਦਿਤਿਆਂ ਜਾਂ ਵਸੂਆਂ ਦੀ ਘੱਟ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮਰੁਤਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੇਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਕਿਂ ਨ ਦृष੍ਟੋऽਮਰਪਤਿਰ੍ਮਯਾ ਸਂਯੁਗਮੇਤ੍ਯ ਸਃ । ਪृष੍ਠੇਨੈਵ ਵਹਨ੍ ਵਾਣਾਨਪਾਗਚ੍ਛਨ੍ਨ ਵਕ੍ਸ਼ਸਾ ।। ੫-੪-
ਕੀ ਮੈਂ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਛਾਤੀ ਪਿੱਛੇ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ ਸੀ?
ਮਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਵਾਰਿਤਾ ਵृष੍ਟਿਰ੍ਯਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣਾ ਕਿਂ ਤਦਾ । ਮਦ੍ਰਾਣਭਿਨ੍ਨੈਰ੍ਜਲਦੈਰਾਪੋऽਮੁਕ੍ਤਾ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਃ ।। ੫-੪-
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਦਰਾ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੀਂਹ ਰੋਕੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਮਦਰਾ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗ ਗਿਆ।
ਕਿਮੁਰ੍ਵ੍ਬ੍ਯਾਮਵਨੀਪਾਲਾ ਮਦ੍ਰਬਾਹੁਬਲਭੀਰਵਃ । ਨ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਸਨ੍ਨਤਿਂ ਯਾਤਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧਮृਤੇ ਗੁਰੁਮ੍ ।। ੫-੪-
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ, ਕੀ ਕੋਈ ਹੈ ਜੋ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ?
ਅਮਰੇषੁ ਚ ਮੇऽਵਜ੍ਞਾ ਜਾਯਤੇ ਦੈਤ੍ਯਪੁਙ੍ਗਵਾਃ । ਹਾਸ੍ਯਂ ਮੇ ਜਾਯਤੇ ਬੀਂਰਾਸ੍ਤੇषੁ ਯਤ੍ਰਪਰੇष੍ਵਪਿ ।। ੫-੪-
ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਤਿਰਸਕਾਰ ਹੈ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਾਸੇ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਸਭ ਵੀ।
ਤਥਾਪਿ ਖਲੁ ਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਤੇषਾਮਭ੍ਯਧਿਕਂ ਮਯਾ । ਅਪਕਾਰਾਯ ਦੇਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਯਤਨੀਯਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ।। ੫-੪-
ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੁਰੇ ਹਨ।
ਤਦੂ ਯੇ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯੇ ਚ ਯਜ੍ਵਿਨਃ । ਕਾਰ੍ਯ੍ਯੋ ਦੇਬਾਪਕਾਰਾਯ ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਵਧਃ ।। ੫-੪-
ਇਸ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਾਮ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਯਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਸ਼੍ਵਾਪਿ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਮੇ ਭੂਤਪੂਰ੍ਵ੍ਵਃ ਸ ਵੈ ਕਿਲ । ਇਤ੍ਯੇਤਦੂ ਬਾਲਿਕਾ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਕੀਗਰ੍ਭਸਮ੍ਭਵਾ ।। ੫-੪-
ਜੇਕਰ ਪਹਿਲਾਂ ਆ ਚੁੱਕੀ ਮੌਤ ਮੁੜ ਆ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਚਲੋ—ਇਹ ਗੱਲ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਕਹੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦੂ ਬਾਲੇषੁ ਪਰਮੋ ਯਤ੍ਰਃ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯੋ ਮਹੀਤਲੇ । ਯਤ੍ਰੋਦ੍ਰਿਕ੍ਤਂ ਬਲਂ ਬਾਲੇ ਸ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਰਤਃ ।। ੫-੪-
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਵਧੀਆ ਬੱਚੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਕਿਸੇ ਬੱਚੇ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਾਪ੍ਯਾਸੁਰਾਨ੍ ਕਂਸਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਗृਹਂ ਤਤਃ । ਮੁਮੋਚ ਵਸੁਦੇਵਞ੍ਚ ਦੇਵਕੀਞ੍ਚ ਨਿਰੋਧਤਃ ।। ੫-੪-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਕੰਸ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਕੈਦ ਤੋਂ ਰਿਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁਵਯੋਰ੍ਘਾਤਿਤਾ ਗਰ੍ਭਾ ਵृਥੈਵੈਤੇ ਮਯਾਧੁਨਾ । ਕੋऽਪ੍ਯਨ੍ਯ ਏਵ ਨਾਸ਼ਾਯ ਬਾਲੋ ਮਮ ਸਮੁਦੂਗਤਃ ।। ੫-੪-
ਤੁਹਾਡੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਹੁਣ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਏ; ਮੇਰੀ ਨਾਸ ਲਈ ਕੋਈ ਹੋਰ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁਕਾ ਹੈ।
ਤਦਲਂ ਪਰਿਤਾਪੇਨ ਨੂਨਂ ਤਦ੍ਭਾਵਿਨੋ ਹਿ ਤੇ । ਅਰ੍ਭਕਾ ਯੁਵਯੋਰ੍ਦੋषਾਚ੍ਚਾਯੁषੋ ਯਦ੍ਰਿਯੋਜਿਤਾਃ ।। ੫-੪-
ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰੋ; ਉਹ ਬੱਚੇ ਉਸੇ ਹਾਲ ਲਈ ਬਣੇ ਸਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ।
ਇਤ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਵਿਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਕਂਸਸ੍ਤੌ ਪਰਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਗਹਂ ਦ੍ਰਿਜਸ਼੍ਵੇष੍ਠ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਕਮ੍ ।। ੫-੪-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਰਿਹਾ ਕਰਕੇ, ਕੰਸ, ਫਿਰ ਵੀ ਸੰਦੇਹੀ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਵਸੁਦੇਵੋऽਸ੍ਯ ਨਨ੍ਦਸ੍ਯ ਸ਼ਕਟਂ ਗਤਃ । ਪ੍ਰਹ੍ਟष੍ਟਂ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਨਨ੍ਦਂ ਪੂਤ੍ਰੋ ਜਾਤੋ ਮਮੇਤਿ ਵੈ ।। ੫-੫-
ਰਿਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੰਦ ਦੇ ਰਥ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਨੰਦ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, 'ਮੇਰੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ ਹੈ!'
ਵਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦਿष੍ਠਯਾ ਦਿष੍ਠਯਤਿ ਸਾਦਰਮ੍ । ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੇऽਪਿ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਤਨਯੋऽਯਂ ਤਵਾਘੁਨਾ ।। ੫-੫-
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਵਧੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।'
ਦਤ੍ਤੋ ਹਿ ਵਾਰ੍षਿਕਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੋ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਨृ ਪਤੇਃ ਕਰਃ । ਯਦਰ੍ਥਮਾਗਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਵਸ੍ਥੇਯਂ ਮਹਾਧਨਾਃ ।। ੫-੫-
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾਲਾਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਇਸੀ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਧਨਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਯਦਰ੍ਥਮਾਗਤਾਃ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਤਨ੍ਨਿष੍ਪਨ੍ਨਂ ਕਿਮਾਸ੍ਯਤੇ ? ਭਤਦ੍ਭਿਰ੍ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਨਨ੍ਦ! ਤਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਨਿਜਗੋਕੁਲਮ੍ ।। ੫-੫-
ਜਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਸੀ, ਉਹ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਰਹਿਣਾ? ਨੰਦ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਗੋਵਾਲੇ ਪਿੰਡ ਵਲ ਜਾਓ।