ਪਿਤृਗੀਤਾਨ੍ਤਥੈਵਾਤ੍ਰ ਸ਼੍ਲੋਕਾਂਸ੍ਤਾਞ੍ਛृਣੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥੈਵ ਭਵਤਾ ਭਾਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰਾਦृਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਹੁਣ, ਮਹਾਰਾਜ, ਪਿਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗਾਏ ਹੋਏ ਸ਼ਲੋਕ ਸੁਣੋ; ਸੁਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਅਮਲ ਕਰੋ।
ਅਪਿ ਧਨ੍ਯਃ ਕੁਲੇ ਜਾਯਾਦਸ੍ਮਾਕਂ ਮਤਿਮਾਨ੍ਨਰਃ । ਅਕੁਰ੍ਵਨ੍ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਯਃ ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਨੋ ਨਿਰ੍ਵਪਿष੍ਯਤਿ
ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਗਿਆ ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਧਨਵੰਤ ਹੈ, ਜੋ ਦੌਲਤ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਤੇ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਰਤ੍ਨਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਯਾਨਂ ਸਰ੍ਵਭੋਗਾਦਿਕਂ ਵਸੁ । ਵਿਭਵੇ ਸਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਯੋऽਸ੍ਮਾਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ, ਦੌਲਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸਾਡੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨ, ਕਪੜੇ, ਵਾਹਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਅਨ੍ਨੇਨ ਵਾ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਾਲੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਧੀਃ । ਭੋਜਯਿष੍ਯਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾਂਸ੍ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਵਿਭਵੋ ਨਰਃ
ਜਾਂ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸ ਸਮੇਂ ਭਕਤੀ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਕੋਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਦੌਲਤ ਹੋਵੇ—
ਅਸਮਰ੍ਥੋऽਨ੍ਨਦਾਨਸ੍ਯ ਧਾਨ੍ਯਮਾਮਂ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ । ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਲ੍ਪਾਂ ਵਾਪਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਹਿਮਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕੱਚਾ ਅਨਾਜ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।
ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਯੁਤਃ ਕਰਾਗ੍ਰਾਗ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਂਸ੍ਤਿਲਾਨ੍ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯਾਯ ਕਸ੍ਮੈਚਿਦ੍ਭੂਪ ਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਸੰਭਵ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਕੁਝ ਤਿਲ ਦੇਵੇ।
ਤਿਲੈਸ੍ਸਪ੍ਤਾष੍ਟਭਿਰ੍ਵਾਪਿ ਸਮਵੇਤਂ ਜਲਾਞ੍ਜਲਿਮ੍ । ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਸ੍ਸ੍ਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਭੁਵ੍ਯਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਤਿਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਿਠੀ, ਭਾਵ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ।
ਯਤਃ ਕੁਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗੋਭ੍ਯੋ ਵਾਪਿ ਗਵਾਹ੍ਨਿਕਮ੍ । ਅਭਾਵੇ ਪ੍ਰੀਣਯਨ੍ਨਸ੍ਮਾਞ੍ਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਧਾਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕਿਤੇ ਤੋਂ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਤੋਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ, ਜੇ ਉਹ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਸਰ੍ਵਾਭਾਵੇ ਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕਕ੍ਸ਼ਮੂਲਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਕਃ । ਸੂਰ੍ਯਾਦਿਲੋਕਪਾਲਾਨਾਮਿਦਮੁਚ੍ਚੈਰ੍ਵਦਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜੜਾਂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦੱਸੇ।
ਨ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਵਿਤ੍ਤਂ ਨ ਧਨਂ ਚ ਨਾਨ੍ਯਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧੋਪਯੋਗ੍ਯਂ ਸ੍ਵਪਿਤॄਨ੍ਨਤੋऽਸ੍ਮਿ । ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਿਤਰੋ ਮਯੈਤੌ ਕृਤੌ ਭੁਜੌ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ ਮਾਰੁਤਸ੍ਯ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਧਨ ਹੈ, ਨਾ ਦੌਲਤ, ਨਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਲਈ ਕੁਝ ਹੋਰ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉਠੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ।
ਔਰ੍ਵ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ ਪਿਤृਭਿਰ੍ਗੀਤਂ ਭਾਵਾਭਾਵਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਭਵਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਔਰਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੀਤ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਕਿਹਾ ਹੈ; ਜੋ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ।
ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਾਣਮ੍/ਤृਤੀਯਾਂਸ਼ਃ/ਅਧ੍ਯਾਯਃ ੧੫ ਔਵ ਉਵਾਚ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਭੋਜਯੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਯਦ੍ਗੁਣਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਔਰਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸੁਣੋ, ਉਹ ਕਿਹੜੇ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਣਾਚਿਕੇਤਸ੍ਤ੍ਰਿਮਧੁਸ੍ਤ੍ਰਿਸੁਪਰ੍ਣष੍षਡਙ੍ਗਵਿਤ੍ । ਵੇਦਵਿਚ੍ਛ੍ਰੋਤ੍ਰਿਯੋ ਯੋਗੀ ਤਥਾ ਵੈ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸਾਮਗਃ
ਜੋ ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ, ਤਿੰਨ ਮਧ, ਤਿੰਨ ਸੁਪਰਨਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਵੇਦਵਾਨ, ਸ਼੍ਰੋਤਰੀ, ਯੋਗੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਾਮਗਾ।
ऋਤ੍ਵਿਕ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਰੇਯਦੌਹਿਤ੍ਰਜਾਮਾਤृਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਮਾਤੁਲੋऽਥ ਤਪੋਨਿष੍ਠਃ ਪਞ੍ਚਾਗ੍ਨ੍ਯਭਿਰਤਸ੍ਤਥਾ । ਸ਼ਿष੍ਯਾਃ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਤਾਪਿਤृਰਤਸ਼੍ਚ ਯਃ
ਯਜਮਾਨ, ਮਾਮਾ, ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਵਾਈ, ਸਸੁਰ, ਮਾਤਾ ਪਾਸੋਂ ਮਾਮਾ, ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਿਸ਼, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਅਤੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਏਤਾਨ੍ਨਿਯੋਜਯੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਥਮੇ ਨृਪ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਪਿਤृਤੁष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਮਨੁਕਲ੍ਪੇष੍ਵਨਨ੍ਤਰਾਨ੍
ਇਹ ਸਭ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ, ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਲਾਓ, ਰਾਜਨ; ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੁਲਾਓ।
ਮਿਤ੍ਰਧ੍ਰੁਕ੍ਕੁਨਖੀ ਕ੍ਲੀਬਃ ਸ਼੍ਯਾਵਦਨ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਕਨ੍ਯਾਦੂषਯਿਤਾ ਵਹ੍ਨਿਵੇਦੋਜ੍ਝਃ ਸੋਮਵਿਕ੍ਰਯੀ
ਜੋ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਨਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਟ ਹੈ, ਨਪੁੰਸਕ ਹੈ, ਕਾਲੇ ਦੰਦ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਸੋਮ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ।
ਅਭਿਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਸ੍ਤੇਨਃ ਪਿਸ਼ੁਨੋ ਗ੍ਰਾਮਯਾਜਕਃ । ਭृਤਕਾਧ੍ਯਾਪਕਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ ਭृਤਕਾਧ੍ਯਾਪਿਤਸ਼੍ਚ ਯਃ
ਜੋ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੈ, ਚੋਰ ਹੈ, ਚੁਗਲਖੋਰ ਹੈ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈ, ਪੈਸਿਆਂ ਲਈ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਪੈਸਿਆਂ ਲਈ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ।
ਪਰਪੂਰ੍ਵਾਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ੍ਤਥੋਜ੍ਝਕਃ । ਵृषਲੀਸੂਤਿਪੋष੍ਟਾ ਚ ਵृषਲੀਪਤਿਰਵੇ ਚ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੂਦਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਵਿਆਹਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ।
ਤਥਾ ਦੇਵਲਕਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਕੇਤਨਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਦਰ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਬੁਲਾਉਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਥਮੇऽਹ੍ਨਿ ਬੁਧਃ ਸ਼ਸ੍ਤਾਞ੍ਛੋਤ੍ਰਿਯਾਦੀਨ੍ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇਤ੍ । ਕਥਯੇਚ੍ਚ ਤਥੈਵੈषਾਂ ਨਿਯੋਗਾਨ੍ ਪਿਤृਦੈਵਿਕਾਨ੍
ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸ਼੍ਰੋਤਰੀ ਆਦਿ ਉੱਤਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਏ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਵੇ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਵ੍ਯਵਾਯਾਦੀਨਾਯਾਸਂ ਤੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜੈਸ੍ਸਹ । ਯਜਮਾਨੋ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਦੋषਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਨਯਮ੍
ਫਿਰ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਗੁੱਸਾ, ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਜਾਂ ਥਕਾਵਟ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ; ਇਸ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨਿਯੁਕ੍ਤੋ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਨਿਯੁਜ੍ਯ ਚ । ਵ੍ਯਵਾਯੀ ਰੇਤਸੋ ਗਰ੍ਤ੍ਤੇ ਮਜ੍ਜਯਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਪਿਤॄਨ੍
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਲਾ ਕੇ, ਜੇ ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੇਤਸ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਥਮਮਤ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦ੍ਰਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯਾਣਂ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਣਮ੍ । ਅਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਨੇਵਮਾਗਤਾਨ੍ ਭੋਜਯੇਦ੍ ਯਤੀਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਆਏ ਹੋਏ ਯਤੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪਾਦਸ਼ੌਚਾਦਿਨਾ ਗੇਹਮਾਗਤਾਨ੍ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਘਰ ਆਏ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਪੈਰ ਧੋਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਵਿਤ੍ਰਪਾਣਿਰਾਚਾਨ੍ਤਾਨਾਸਨੇषੂਪਵੇਸ਼ਯੇਤ੍ । ਪਿਤॄਣਾਮਯੁਜੋ ਯੁਗ੍ਮਾਨ੍ ਦੇਵਾਨਾਮਿਚ੍ਛਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਸਾਫ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਮੂੰਹ ਧੋ ਲੈਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਜੋੜੇ, ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ।
ਦੇਵਾਨਾਮੇਕਮੇਕਂ ਵਾ ਪਿਤॄਣਾਞ੍ਚ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍
ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਮਾਤਾਮਹਸ਼੍ਵਾਦ੍ਧਂ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਭਕ੍ਤਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਤਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵਾ ਵੈਸ਼੍ਵਦੈਵਿਕਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਾ-ਮਹਾ ਦਾ ਸ਼੍ਰਾਦਧ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ।
ਪ੍ਰਾਙਮੁਖਾਨ੍ ਭੋਜਯੇਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ ਦੇਵਾਨਾਮੁਭਯਾਤ੍ਮਕਾਨ੍ । ਪਿਤृਮਾਤਾਮਹਾਨਾਞ੍ਚ ਭੋਜਯੇਚ੍ਚਾਪ੍ਯੁਦਙ੍ਮੁਖਾਨ੍
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਾਤਾ-ਮਹਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਕ੍ ਤਯੋਃ ਕੇਚਿਦਾਹੁਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ੍ਯ ਕਰਣਾਂ ਨृਪ । ਏਕਤ੍ਰੈਕੇਨ ਪਾਕੇਨ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ; ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਕ ਹੀ ਪਕਵਾਨ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਟਰਾਰ੍ਥਂ ਕੁਸ਼ਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਾਰ੍ਧ੍ਯਂ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਵਾਹਨਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤਦਨੁਜ੍ਞਯਾ
ਅਸਨ ਲਈ, ਕੁਸ਼ ਦੀ ਪੱਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਕਰੇ।