ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾ ਸਾ ਦੇਵੈਰ੍ਦੈਵਮਧਾਰਯਤ੍ । ਗਰ੍ਭੇਣ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਜਗਤਸ੍ਤ੍ਰਾਣਕਾਰਣਮ੍ ।। ੫-੩-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਨੂੰ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਤਤੋऽਖਿਲਜਗਤ੍ਪਦ੍ਮਬੋਧਾਯਾਚ੍ਯੁਤਭਾਨ੍ਨਾ । ਦੇਵਕੀਪੂਰ੍ਵ੍ਵਸਨ੍ਧ੍ਯਾਯਾਮਾਵਿਰ੍ਭੂਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ।। ੫-੩-
ਫਿਰ, ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲਈ, ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸਵੇਰ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਚੁਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਤਜ੍ਜਨ੍ਮਦਿਨਮਤ੍ਯਰ੍ਥਮਾਹ੍ਲਾਦ੍ਯਮਲਦਿਙੂਮੁਖਮ੍ । ਬਭੂਵ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਕੌਮੁਦੀ ਸ਼ਸ਼ਿਨੋ ਯਥਾ ।। ੫-੩-
ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਨੰਦ ਲੈ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਨੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤਃ ਸਨ੍ਤੋषਮਧਿਕਂ ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਚਣ੍ਡਮਾਰੁਤਃ । ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਨਿਮ੍ਰਗਾ ਯਾਤਾ ਜਾਯਮਾਨੇ ਜਨਾਰ੍ਦृਨੇ ।। ੫-੩-
ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਿਆ; ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ; ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਮਿੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਦ ਜਨਾਰਦਨ ਜਨਮਿਆ।
ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਨਿਜਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਵਾਦ੍ਯ ਚਕ੍ਤ ਰ੍ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਜਗੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਪਤਯੋ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਵਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ ।। ੫-੩-
ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸੁਰੀਲੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜੀਆਂ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਗਾਇਨ ਕਰਦੇ; ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨੱਚੇ।
ਸਸृਜੁਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਦੇਵਾ ਭੁਵ੍ਯਨ੍ਤਰੀਕ੍ਸ਼ਗਾਃ । ਜਜ੍ਵਲੁਸ਼੍ਵਾਗ੍ਰਯਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਜਾਯਮਾਨੇ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨੇ ।। ੫-੩-
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ; ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਾਂਤ ਅੱਗਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਮਧ੍ਯਰਾਤ੍ਰੇऽਖਿਲਾਧਾਰੇ ਜਾਯਮਾਨੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ । ਮਨ੍ਦ੍ਰ ਜਗਰ੍ਜ੍ਜੁਰ੍ਜਲਦਾਃ ਪੂष੍ਪਚਵृष੍ਟਿਚੋ ਦ੍ਰਿਚ ।। ੫-੩-
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦ ਜਨਾਰਦਨ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਜਨਮਿਆ, ਬੱਦਲ ਹੌਲੇ ਗਰਜੇ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਫੁਲ੍ਲੇਨ੍ਦੀਵਰਪਤ੍ਰਾਭਂ ਚਤੁਰ੍ਬੀਹੁਮੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਵਕ੍ਸ਼ਸਂ ਜਾਤਂ ਤੁष੍ਟਾਵਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ ।। ੫-੩-
ਉਸ ਨੂੰ, ਖਿੜੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਅਭਿष੍ਟੂਯ ਚ ਤਂ ਵਾਗਭਿਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਪ੍ਤਭਿਰ੍ਮਹਾਮਤਿਃ । ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਕਂਸਾਦ੍ਭੀਤੋ ਦ੍ਰਿਜੋਤ੍ਤਮ ।। ੫-੩-
ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਸੁਦੇਵ, ਕੰਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਜ੍ਞਾਤੋऽਸਿ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ । ਸ਼ਚਙ੍ਖ-ਚਕ੍ਰ-ਗਦਾਧਰ । ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਮਿਦਂ ਦੇਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨੋਪਸਂਹਰ ।। ੫-੩-
ਤੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ। ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ, ਹੇ ਦੇਵ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ।
ਅਦ੍ਯਵੈ ਦੇਵ । ਕਂਸੋऽਯਂ ਕੁਰੁਤੇ ਮਮ ਘਾਤਨਮ੍ । ਅਵਤੀਰ੍ਣ ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਿਨ ਮਮ ਮਨ੍ਦਿਰੇ ।। ੫-੩-
ਅੱਜ, ਹੇ ਦੇਵ, ਕੰਸਾ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਉਤਰੇ ਹੋਏ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੈਂ।
ਯੋऽਨਨ੍ਤਰੂਪੋऽਖਿਲਵਿਸ਼ਰੂਪੋ ਗਰ੍ਭੇषੁ ਲੋਕਾਨ੍ ਵਪੁषਾ ਬਿਭਰ੍ਤ੍ਤਿ । ਪ੍ਰਸੀਦਤਾਮੇष ਸ ਦੇਵਦੇਵਃ ਸ੍ਵਮਾਯਯਾਵੁष੍ਕृਤਬਾਲਰੂਪਃ ।। ੫-੩-
ਜੋ ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਟਦਾ, ਜੋ ਗਰਭਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਥੰਮਦਾ—ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ।
ਉਪਸਹਰ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ । ਰੂਪਮੇਜ੍ਵਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍ । ਜਾਨਾਤੁ ਮਾਵਤਾਰਂ ਤੇ ਕਂਸੋऽਯਂ ਦਿਤਿਜਾਧਮਃ ।। ੫-੩-
ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਇਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਕੰਸਾ, ਉਹ ਦਿਤੀ ਦਾ ਮਾੜਾ ਪੁੱਤ, ਤੇਰੇ ਉਤਰਨ ਦਾ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ।
ਤਤੋऽਹਂ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਿਨ੍ਯਾ ਤਦਦ੍ਯ ਤੇ । ਸਫਲਂ ਦੇਵਿ। ਸਞ੍ਜਾਤਂ ਜਾਤੋऽਹਂ ਯਤ੍ ਤਵੋਦਰਾਤ੍ ।। ੫-੩-
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੇਵੀ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਬਭੂਵ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਵਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਤਂ ਰਾਤ੍ਰਾਵਾਦਾਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਬਹਿਃ ।। ੫-੩-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਬਾਹਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮੋਹਿਤਾਸ਼੍ਵਾਭਵਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਯਾ । ਮਥੁਰਾਦ੍ਰਾਰਪਾਲਾਸ਼੍ਵ ਬ੍ਰਜਤ੍ਯਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭੌ ।। ੫-੩-
ਉਥੇ ਦੇ ਰੱਖੇ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਯੋਗਨਿਦਰਾ ਦੇ ਜਾਦੂ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮਥੁਰਾ ਤੋਂ ਜਾ ਰਹੇ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਵਰ੍षਤਾਂ ਜਲਦਾਨਾਞ੍ਚ ਤੋਯਮਤ੍ਯੁਲ੍ਵਣਂ ਨਿਸ਼ਿ । ਸਂਛਾਦ੍ਯਾਨੁਯਯੌ ਸ਼ੇषਃ ਫਣੇਨਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਮ੍ ।। ੫-੩-
ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ ਆਪਣਾ ਫਣ ਫੈਲਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਢੱਕਦਾ ਹੋਇਆ ਚਲਿਆ।
ਯਮੁਨਾਂ ਚਾਤਿਗਮ੍ਭੀਰਾਂ ਨਾਨਾਵਰ੍ਤ੍ਤਸਮਾਕੁਲਾਮ੍ । ਵਸੁਦੇਵੋ ਵਹਨ੍ ਵਿष੍ਣੁ ਜਾਨੁਮਾਤ੍ਰਬਹਾਂ ਯਯੌ ।। ੫-੩-
ਵਸੁਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਗਹਿਰੀ ਅਤੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ ਯਮੁਨਾ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਕਂਸਸ੍ਯ ਕਰਮਾਦਾਯ ਤਤ੍ਰੇਵਾਭ੍ਯਾਗਤਾਂਸ੍ਤਟੇ । ਨਨ੍ਦਾਦੀਨ੍ ਗੋਪਵृਨ੍ਦਾਂਸ਼੍ਵ ਯਮੁਨਾਯਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ ।। ੫-੩-
ਉਸ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਕংস ਦਾ ਟੈਕਸ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਮਥੁਰਾ ਤੋਂ ਆਏ ਸਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਯਸ਼ੋਦਾਪਿ ਮੋਹਿਤਾ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਯਾ । ਤਾਮੇਵ ਕਨ੍ਯਾਂ ਮੈਤ੍ਰੇਯ । ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਮੋਹਿਤੇ ਜਨੇ ।। ੫-੩-
ਉਸ ਸਮੇਂ ਯਸ਼ੋਦਾ ਵੀ ਯੋਗਨਿਦਰਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਚ ਸੀ। ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਜਦ ਸਭ ਲੋਕ ਮੋਹ ਵਿਚ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਉਹੀ ਕੁੜੀ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਵਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਬਾਲਮਾਦਾਯ ਦਾਰਿਕਾਮ੍ । ਯਸੋਦਾਸ਼ਾਯਨੇ ਤੁਰ੍ਣਮਾਜਗਾਮਾਮਿਤਦ੍ਯੁ ਤਿਃ ।। ੫-੩-
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਮੁੰਡਾ ਰੱਖ ਕੇ ਕੁੜੀ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਸੇਜ ਤੇ ਗਿਆ।
ਦਦृਸ਼ੇ ਚ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾ ਸਾ ਯਸ਼ੋਦਾ ਜਾਤਮਾਤ੍ਮਜਮ੍ । ਨੀਲੋਤੂਪਲਦਲਸ਼੍ਯਾਮਂ ਤਤੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮੁਦਂ ਯਯੌ ।। ੫-੩-
ਜਦ ਯਸ਼ੋਦਾ ਜਾਗੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਵਾਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਆਦਾਯ ਵਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਦਾਰਿਕਾਂ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਦੇਵਕੀਸ਼ਯਨੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵ੍ਵਮਤਿष੍ਠਤ ।। ੫-੩-
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕੁੜੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਸੇਜ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਬਾਲਧ੍ਵਨਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਸਹਸੋਤ੍ਥਿਤਾਃ । ਕਂਸਾਯਾਵੇਦਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦੇਵਕੀਪ੍ਰਸਵਂ ਦ੍ਰਿਜ ।। ੫-੩-
ਫਿਰ, ਬੱਚੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੱਖੇ ਵਾਲੇ ਜਾਗ ਪਏ ਅਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਕংস ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਦਵਜਨ।
ਕਂਸਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮੁਪੇਤ੍ਯੈਨਾਂ ਤਤੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਬਾਲਿਕਾਮ੍ । ਮੁਞ੍ਚ ਮੁਞ੍ਚਤਿ ਦੇਵਕ੍ਯਾ ਸਨ੍ਨਕਣ੍ਠਯਾ ਨਿਵਾਰਿਤਃ ।। ੫-੩-
ਕੰਸ ਤੁਰੰਤ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਗਲੇ ਰੁੰਝ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, 'ਛੱਡੋ, ਛੱਡੋ', ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਸ਼ਿਲਾਪृष੍ਠੇ ਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਵਿਯਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ । ਅਵਾਪ ਰੂਪਞ੍ਚ ਮਹਤ੍ ਸਾਯੁਧਾष੍ਟਮਹਾਭੁਜਮ੍ ।। ੫-੩-
ਉਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਜਦ ਸੁੱਟੀ, ਉਹ ਹਵਾ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੱਠ ਵੱਡੇ ਹੱਥ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਸਨ।
ਪ੍ਰਜਹਾਸ ਤਥੈਵੋਚ੍ਚੈਃ ਕਂਸਞ੍ਚ ਰੁषਿਤਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਕਿਂ ਮਯਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਯਾ ਮੂੜ੍ਹ!ਜਾਤੋ ਯਸ੍ਤਵਾਂ ਵਧਿष੍ਯਤਿ ।। ੫-੩-
ਉਹ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਹਾਸੀ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕংস ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੂਰਖ! ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਕੀ ਮਿਲੇਗਾ? ਜੋ ਤੇਰਾ ਵਧ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।'
ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ੍ਵਭੂਤੋ ਦੇਵਾਨਾਮਾਸੀਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪੁਰਾ ਸ ਤੇ । ਤਦੇਤਤ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯ੍ਯਾਸ਼ੁ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੫-੩-
'ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਜਲਦੀ ਕੁਝ ਕਰ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦੇਵੀ ਦਿਂਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਗੂ-ਗਨ੍ਧ-ਭੂषਣਾ । ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਭੋਜਰਾਜਸ੍ਯ ਸ੍ਤੁਤਾ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਵਿਹਾਯਸਿ ।। ੫-੩-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸਿੱਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਕਾਰੀ ਜਾਂਦੀ, ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ।
ਕਂਸਸ੍ਤਤੋਦ੍ਰਿਗ੍ਰਮਨਾਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਵ੍ਵੀਨ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍ । ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਕੇਸ਼ਿਪ੍ਰਮੁਖਾਨਾਹੂਯਾਸੁਰਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍ ।। ੫-੪-
ਫਿਰ ਕੰਸ, ਮਨ ਵਿਚ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਲੰਬ, ਕੇਸ਼ੀ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।