ਗ੍ਰਹਰ੍ਕ੍ਸ਼ਤਾਰਕਾਗਰ੍ਭਾ ਦ੍ਯੌਰਸ੍ਯ ਖਿਲਹੈਤੁਕੀ । ਏਤਾ ਵਿਭੂਤਯੋ ਦੇਵਿ । ਤਥਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਵ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਃ ।। ੫-੨-
ਤੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੀ ਜਣੇ ਹੈਂ; ਅਸਮਾਨ ਤੇਰਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹੋਰ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਨ।
ਤਥਾਸਙ੍ਖਯਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰਿ । ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਜਠਰੇ ਤਵ । ਸਮੁਦ੍ਰਾਦ੍ਰਿ-ਦ੍ਰੀਪ-ਵਨ-ਪਤ੍ਤਨਭੂषਣਾ ।। ੫-੨-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੀ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਟਾਪੂ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਗ੍ਰਾਮ-ਖਰ੍ਵ੍ਵਟ-ਖੈਟਾਢਯਾ ਸਮਸ੍ਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਸ਼ੁਭੇ । ਸਮਸ੍ਤਵਹ੍ਨਯੋऽਮ੍ਭਾਂਸਿ ਸਕਲਾਸ਼੍ਵ ਸਮੀਰਣਾਃ ।। ੫-੨-
ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ, ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਵਸੇਬੇ ਅਤੇ ਬਸਤੇ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਾ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ; ਸਾਰੀ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਹਵਾ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਗ੍ਰਹਰ੍ਕ੍ਸ਼ਤਾਰਕਾਚਿਤ੍ਰਂ ਵਿਮਾਨਸ਼ਤਸਙੂਕੁਲਮ੍ । ਅਵਕਾਸ਼ਮਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਯਦੂਦਦਾਤਿਨਭਃਸ੍ਥਲਮ੍ ।। ੫-੨-
ਅਸਮਾਨ, ਜੋ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਉਡਨ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭੂਰ੍ਲੋਕਸ਼੍ਵ ਭੁਵਰ੍ਲੋਕਃ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕੋऽਥ ਮਹਰ੍ਜ੍ਜਨਃ । ਤਪਸ਼੍ਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਸ਼੍ਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਖਿਲਂ ਸ਼ੁਭੇ ।। ੫-੨-
ਭੂਲੋਕ, ਭੁਵਰਲੋਕ, ਸਵਰਲੋਕ, ਅਤੇ ਮਹਰ, ਜਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਦੇ ਲੋਕ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਾ, ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ।
ਤਦਨ੍ਤਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵਾ ਦੈਤ੍ਯ-ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵ-ਚਾਰਣਾਃ । ਮਹੋਰਗਾਸ੍ਤਥ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪ੍ਰੇਤਗੁਹ੍ਯਕਾਃ ।। ੫-੨-
ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਗੰਧਰਵ, ਚਾਰਣ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਪ੍ਰੇਤ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪਸ਼ਵਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯੇ ਯੇ ਜ ਜੀਵਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ । ਤੈਰਨ੍ਤਃ ਸ੍ਥੈਰਨਨ੍ਤੋऽਸੌ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਭਾਵਨਃ ।। ੫-੨-
ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧਾ, ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਹੋਰ ਜਿੰਨੇ ਜੀਵ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ, ਉਹ ਅਨੰਤ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਰੂਪਕਰ੍ਮ੍ਮਖਰੂਪਾਣਿ ਨ ਪਰਿਚ੍ਛੇਦਗੋਚਰੇ । ਯਸ੍ਯਾਖਿਲਪ੍ਰਮਾਣਾਨਿ ਸਿ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਗਰ੍ਭਗਸ੍ਤਵ ।। ੫-੨-
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਿਸੇ ਹੱਦ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਪ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ—ਉਹ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਖਾਹਾ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਧਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਸੁਧਾ ਤ੍ਵਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰਮ੍ਬਰੇ । ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਧਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਸੁਧਾ ਤ੍ਵਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰਮ੍ਬਰੇ । ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਲੋਕਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਵਤੀਰ੍ਣਾ ਮਹੀਤਲੇ ।। ੫-੨-
ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਵਧਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਵਾਹਾ ਹੈਂ, ਸਵਧਾ ਹੈਂ, ਗਿਆਨ ਹੈਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈਂ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਈ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵਿ । ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਸ਼ਂ ਸ਼ੁਭੇ । ਕੁਰੁ । ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਧਾਰਯੇਸ਼ਾਨਂ ਧृਤਂ ਯੇਨਾਖਿਲਂ ਜਗਤ੍ ।। ੫-੨-
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀਅਤਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੂੰ ਉਸ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਥੰਮਦੀ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੂਰਾ ਜਗਤ ਥੰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾ ਸਾ ਦੇਵੈਰ੍ਦੈਵਮਧਾਰਯਤ੍ । ਗਰ੍ਭੇਣ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਜਗਤਸ੍ਤ੍ਰਾਣਕਾਰਣਮ੍ ।। ੫-੩-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਨੂੰ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਤਤੋऽਖਿਲਜਗਤ੍ਪਦ੍ਮਬੋਧਾਯਾਚ੍ਯੁਤਭਾਨ੍ਨਾ । ਦੇਵਕੀਪੂਰ੍ਵ੍ਵਸਨ੍ਧ੍ਯਾਯਾਮਾਵਿਰ੍ਭੂਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ।। ੫-੩-
ਫਿਰ, ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲਈ, ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸਵੇਰ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਚੁਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਤਜ੍ਜਨ੍ਮਦਿਨਮਤ੍ਯਰ੍ਥਮਾਹ੍ਲਾਦ੍ਯਮਲਦਿਙੂਮੁਖਮ੍ । ਬਭੂਵ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਕੌਮੁਦੀ ਸ਼ਸ਼ਿਨੋ ਯਥਾ ।। ੫-੩-
ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਨੰਦ ਲੈ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਨੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤਃ ਸਨ੍ਤੋषਮਧਿਕਂ ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਚਣ੍ਡਮਾਰੁਤਃ । ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਨਿਮ੍ਰਗਾ ਯਾਤਾ ਜਾਯਮਾਨੇ ਜਨਾਰ੍ਦृਨੇ ।। ੫-੩-
ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਿਆ; ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ; ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਮਿੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਦ ਜਨਾਰਦਨ ਜਨਮਿਆ।
ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਨਿਜਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਵਾਦ੍ਯ ਚਕ੍ਤ ਰ੍ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਜਗੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਪਤਯੋ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਵਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ ।। ੫-੩-
ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸੁਰੀਲੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜੀਆਂ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਗਾਇਨ ਕਰਦੇ; ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨੱਚੇ।
ਸਸृਜੁਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਦੇਵਾ ਭੁਵ੍ਯਨ੍ਤਰੀਕ੍ਸ਼ਗਾਃ । ਜਜ੍ਵਲੁਸ਼੍ਵਾਗ੍ਰਯਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਜਾਯਮਾਨੇ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨੇ ।। ੫-੩-
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ; ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਾਂਤ ਅੱਗਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਮਧ੍ਯਰਾਤ੍ਰੇऽਖਿਲਾਧਾਰੇ ਜਾਯਮਾਨੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ । ਮਨ੍ਦ੍ਰ ਜਗਰ੍ਜ੍ਜੁਰ੍ਜਲਦਾਃ ਪੂष੍ਪਚਵृष੍ਟਿਚੋ ਦ੍ਰਿਚ ।। ੫-੩-
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦ ਜਨਾਰਦਨ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਜਨਮਿਆ, ਬੱਦਲ ਹੌਲੇ ਗਰਜੇ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਫੁਲ੍ਲੇਨ੍ਦੀਵਰਪਤ੍ਰਾਭਂ ਚਤੁਰ੍ਬੀਹੁਮੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਵਕ੍ਸ਼ਸਂ ਜਾਤਂ ਤੁष੍ਟਾਵਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ ।। ੫-੩-
ਉਸ ਨੂੰ, ਖਿੜੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਅਭਿष੍ਟੂਯ ਚ ਤਂ ਵਾਗਭਿਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਪ੍ਤਭਿਰ੍ਮਹਾਮਤਿਃ । ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਕਂਸਾਦ੍ਭੀਤੋ ਦ੍ਰਿਜੋਤ੍ਤਮ ।। ੫-੩-
ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਸੁਦੇਵ, ਕੰਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਜ੍ਞਾਤੋऽਸਿ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ । ਸ਼ਚਙ੍ਖ-ਚਕ੍ਰ-ਗਦਾਧਰ । ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਮਿਦਂ ਦੇਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨੋਪਸਂਹਰ ।। ੫-੩-
ਤੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ। ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ, ਹੇ ਦੇਵ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ।
ਅਦ੍ਯਵੈ ਦੇਵ । ਕਂਸੋऽਯਂ ਕੁਰੁਤੇ ਮਮ ਘਾਤਨਮ੍ । ਅਵਤੀਰ੍ਣ ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਿਨ ਮਮ ਮਨ੍ਦਿਰੇ ।। ੫-੩-
ਅੱਜ, ਹੇ ਦੇਵ, ਕੰਸਾ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਉਤਰੇ ਹੋਏ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੈਂ।
ਯੋऽਨਨ੍ਤਰੂਪੋऽਖਿਲਵਿਸ਼ਰੂਪੋ ਗਰ੍ਭੇषੁ ਲੋਕਾਨ੍ ਵਪੁषਾ ਬਿਭਰ੍ਤ੍ਤਿ । ਪ੍ਰਸੀਦਤਾਮੇष ਸ ਦੇਵਦੇਵਃ ਸ੍ਵਮਾਯਯਾਵੁष੍ਕृਤਬਾਲਰੂਪਃ ।। ੫-੩-
ਜੋ ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਟਦਾ, ਜੋ ਗਰਭਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਥੰਮਦਾ—ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ।
ਉਪਸਹਰ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ । ਰੂਪਮੇਜ੍ਵਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍ । ਜਾਨਾਤੁ ਮਾਵਤਾਰਂ ਤੇ ਕਂਸੋऽਯਂ ਦਿਤਿਜਾਧਮਃ ।। ੫-੩-
ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਇਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਕੰਸਾ, ਉਹ ਦਿਤੀ ਦਾ ਮਾੜਾ ਪੁੱਤ, ਤੇਰੇ ਉਤਰਨ ਦਾ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ।
ਤਤੋऽਹਂ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਿਨ੍ਯਾ ਤਦਦ੍ਯ ਤੇ । ਸਫਲਂ ਦੇਵਿ। ਸਞ੍ਜਾਤਂ ਜਾਤੋऽਹਂ ਯਤ੍ ਤਵੋਦਰਾਤ੍ ।। ੫-੩-
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੇਵੀ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਬਭੂਵ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਵਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਤਂ ਰਾਤ੍ਰਾਵਾਦਾਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਬਹਿਃ ।। ੫-੩-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਬਾਹਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮੋਹਿਤਾਸ਼੍ਵਾਭਵਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਯਾ । ਮਥੁਰਾਦ੍ਰਾਰਪਾਲਾਸ਼੍ਵ ਬ੍ਰਜਤ੍ਯਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭੌ ।। ੫-੩-
ਉਥੇ ਦੇ ਰੱਖੇ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਯੋਗਨਿਦਰਾ ਦੇ ਜਾਦੂ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮਥੁਰਾ ਤੋਂ ਜਾ ਰਹੇ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਵਰ੍षਤਾਂ ਜਲਦਾਨਾਞ੍ਚ ਤੋਯਮਤ੍ਯੁਲ੍ਵਣਂ ਨਿਸ਼ਿ । ਸਂਛਾਦ੍ਯਾਨੁਯਯੌ ਸ਼ੇषਃ ਫਣੇਨਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਮ੍ ।। ੫-੩-
ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ ਆਪਣਾ ਫਣ ਫੈਲਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਢੱਕਦਾ ਹੋਇਆ ਚਲਿਆ।
ਯਮੁਨਾਂ ਚਾਤਿਗਮ੍ਭੀਰਾਂ ਨਾਨਾਵਰ੍ਤ੍ਤਸਮਾਕੁਲਾਮ੍ । ਵਸੁਦੇਵੋ ਵਹਨ੍ ਵਿष੍ਣੁ ਜਾਨੁਮਾਤ੍ਰਬਹਾਂ ਯਯੌ ।। ੫-੩-
ਵਸੁਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਗਹਿਰੀ ਅਤੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ ਯਮੁਨਾ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਕਂਸਸ੍ਯ ਕਰਮਾਦਾਯ ਤਤ੍ਰੇਵਾਭ੍ਯਾਗਤਾਂਸ੍ਤਟੇ । ਨਨ੍ਦਾਦੀਨ੍ ਗੋਪਵृਨ੍ਦਾਂਸ਼੍ਵ ਯਮੁਨਾਯਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ ।। ੫-੩-
ਉਸ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਕংস ਦਾ ਟੈਕਸ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਮਥੁਰਾ ਤੋਂ ਆਏ ਸਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਯਸ਼ੋਦਾਪਿ ਮੋਹਿਤਾ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਯਾ । ਤਾਮੇਵ ਕਨ੍ਯਾਂ ਮੈਤ੍ਰੇਯ । ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਮੋਹਿਤੇ ਜਨੇ ।। ੫-੩-
ਉਸ ਸਮੇਂ ਯਸ਼ੋਦਾ ਵੀ ਯੋਗਨਿਦਰਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਚ ਸੀ। ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਜਦ ਸਭ ਲੋਕ ਮੋਹ ਵਿਚ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਉਹੀ ਕੁੜੀ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।