ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦੇਤ੍ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਯਤ੍ ਪਰਪ੍ਰੀਤਿਕਾਰਣਮ੍ । ਸਤ੍ਯਂ ਯਤ੍ ਪਰਦੁਃਖਾਯ ਤਤ੍ਰ ਮੌਨਪਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਉਹੀ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ; ਪਰ ਜੇ ਸੱਚ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਤਾਂ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯਮੁਕ੍ਤਂ ਹਿਤਂ ਨੈਤਦਿਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਨ ਤਦ੍ਵਦੇਤ੍ । ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਤ੍ਯਨ੍ਤਮਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ ਪਰ ਲਾਭਦਾਇਕ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਉਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਲਾਭਦਾਇਕ ਗੱਲ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਔਖੀ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮੁਪਕਾਰਾਯ ਯਥੈਵੇਹ ਪਰਤ੍ਰ ਚ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਤਦੇਵ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਭਜੇਤ੍
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕੰਮ, ਸੋਚ ਅਤੇ ਬੋਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੇ।
ਔਰ੍ਵ ਉਵਾਚ (ਆਭ੍ਯੁਦਯਿਕਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇਤਕਰ੍ਮਣਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦੀਨਾਂ ਚ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾ) ਔਰ੍ਵ ਉਵਾਚ ਸਚੈਲਸ੍ਯ ਪਿਤੁਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਜਾਤੇ ਪੁਤ੍ਰੇ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਜਾਤਕਰ੍ਮ ਤਦਾ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਮਭ੍ਯੁਦਯੇ ਚ ਯਤ੍
ਔਰਵਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਨ੍ਹਾਵੇ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਨਮ ਦੀ ਰਸਮ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯੁਗ੍ਮਾਨ੍ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸਵ੍ਯਕ੍ਰਮਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ । ਪੂਜਯੇਦ੍ਭੋਜਯੇਚ੍ਚੈਵ ਤਨ੍ਮਨਾ ਨਾਨ੍ਯਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਮਨ ਨਾ ਲਾਵੇ।
ਦਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤੈਸ੍ਸਬਦਰੈਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋਦਙ੍ਮੁਖੋऽਪਿ ਵਾ । ਦੇਵਤੀਰ੍ਥੇਨ ਵੈ ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਕਾਯੇਨ ਵਾ ਨृਪ
ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਜੌ ਨਾਲ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਨਾਨ੍ਦੀਮੁਖਃ ਪਿਤृਗਣਸ੍ਤੇਨ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਪ੍ਰੀਯਤੇ ਤਤ੍ਤੁ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੁਰੁषੈਸ੍ਸਰ੍ਵਵृਦ੍ਧਿषੁ
ਉਸ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹਾ ਨਾਲ ਨਾਂਦੀਮੁਖ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਰਸਮ ਹਰ ਵਧਦੇ ਸਮੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਾਪੁਤ੍ਰਵਿਵਾਹੇषੁ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇषੁ ਚ ਵੇਸ਼੍ਮਨਃ । ਨਾਮਕਰ੍ਮਣਿ ਬਾਲਾਨਾਂ ਚੂਡਾਕਰ੍ਮਾਦਿਕੇ ਤਥਾ
ਕੁੜੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ, ਨਵੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੜਨ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਰੱਖਣ, ਚੋਟੀ ਕੱਟਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਐਸੀਆਂ ਰਸਮਾਂ 'ਤੇ,
ਸੀਮਨ੍ਤੋਨ੍ਨਯਨੇ ਚੈਵ ਪੁਤ੍ਰਾਦਿਮੁਖਦਰ੍ਸ਼ਨੇ । ਨਾਨ੍ਦੀਮੁਖਂ ਪਿਤृਗਣਂ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਪ੍ਰਯਤੋ ਗृਹੀ
ਸੀਮੰਤ ਰਸਮ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਦਰਸ਼ਨ ਸਮੇਂ, ਘਰਵਾਲਾ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਨਾਂਦੀਮੁਖ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਪਿਤृਪੂਜਾਕ੍ਰਮਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵृਦ੍ਧਾਵੇष ਸਨਾਤਨਃ । ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਵਨੀਪਾਲ ਪ੍ਰੇਤਕਰ੍ਮਕ੍ਰਿਯਾਵਿਧਿਃ
ਪਿਤਰ ਪੂਜਾ ਦਾ ਕ੍ਰਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਰਿਵਾਜ ਹੈ; ਹੁਣ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਪ੍ਰੇਤਕਰਮ ਦੀ ਰਸਮ ਸੁਣੋ।
ਪ੍ਰੇਤਦੇਹਂ ਸ਼ੁਭੈਃ ਸ੍ਨਾਨੈਸ੍ਸ੍ਨਾਪਿਤਂ ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਗ੍ਰਾਮਾਦ੍ਬਹਿਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਚੈਲਸ੍ਸਲਿਲਾਸ਼ਯੇ
ਪ੍ਰੇਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਪਿੰਡ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਲਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਵੋ।
ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾਯੈਤਦਮੁਕਾਯੇਤਿ ਵਾਦਿਨਃ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਮੁਖਾ ਦਦ੍ਯੁਰ੍ਬਾਨ੍ਧਵਾਸ੍ਸਲਿਲਾਞ੍ਜਲੀਨ੍
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਖੜੇ ਹੋਣ, 'ਇਸ ਲਈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਅੰਜਲੀ ਦੇਣ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਸਮਂ ਗੋਭਿਰ੍ਗ੍ਰਾਮਂ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨੇ । ਕਟਕਰ੍ਮ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਭੂਮੌ ਪ੍ਰਸ੍ਤਰਸ਼ਾਯਿਨਃ
ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਸਮੇਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਤੇ, ਘਾਹ ਦੀ ਚੌਕੀ 'ਤੇ ਲੇਟ ਕੇ, ਅੰਤਿਮ ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦਾਤਵ੍ਯੋऽਨੁਦਿਨਂ ਪਿਣ੍ਡਃ ਪ੍ਰੇਤਾਯ ਭੁਵਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਦਿਵਾ ਚ ਭਕ੍ਤਂ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਮਮਾਂਸਂ ਮਨੁਜਰ੍षਭ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰੇਤ ਲਈ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਮਾਂਸ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ।
ਦਿਨਾਨਿ ਤਾਨਿ ਚੇਚ੍ਛਾਤਃ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਭੋਜਨਮ੍ । ਪ੍ਰੇਤਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਬਨ੍ਧੁਵਰ੍ਗੇਣ ਭੁਞ੍ਜਤਾ
ਜੇ ਉਹ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਭੁੱਖ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਮੇऽਹ੍ਨਿ ਤृਤੀਯੇ ਚ ਸਪ੍ਤਮੇ ਨਵਮੇ ਤਥਾ । ਵਸ੍ਤ੍ਰਤ੍ਯਾਗਬਹਿਸ੍ਸ੍ਨਾਨੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਿਲੋਦਕਮ੍
ਪਹਿਲੇ, ਤੀਜੇ, ਸੱਤਵੇਂ ਅਤੇ ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਕੱਪੜੇ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਥੇऽਹ੍ਨਿ ਚ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਥਿਚਯਨਂ ਨृਪ । ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਮਙ੍ਗਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਃ ਸਪਿਣ੍ਡਾਨਾਮਪੀष੍ਯਤੇ
ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਛੂਹਣਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ।
ਯੋਗ੍ਯਾਸ੍ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਤੁ ਸਮਾਨਸਲਿਲਾਸ੍ਤਥਾ । ਅਨੁਲੇਪਨਪੁष੍ਪਾਦਿਭੋਗਾਦਨ੍ਯਤ੍ਰ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਜੋ ਸਭ ਰਸਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਕੋ ਪਾਣੀ ਵਰਤਣ, ਪਰ ਲੇਪ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਖ-ਸਾਮਾਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨੋਪਭੋਗਸ਼੍ਚ ਸਪਿਣ੍ਡਾਨਾਮਪੀष੍ਯਤੇ । ਭਸ੍ਮਾਸ੍ਥਿਚਯਨਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸਂਯੋਗੋ ਨ ਤੁ ਯੋषਿਤਾਮ੍
ਇਕੋ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੰਗਤ ਕਰਨਾ, ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਣਾ ਤੇ ਖਾਣਾ-ਪੀਣਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ। ਪਰ ਅਸਥੀਆਂ ਤੇ ਭਸਮ ਇਕੱਠੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਬਾਲੇ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਤਰਸ੍ਥੇ ਚ ਪਤਿਤੇ ਚ ਮੁਨੌ ਮृਤੇ । ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਸ਼ੌਚਂ ਤਥੇਚ੍ਛਾਤੋ ਜਲਾਗ੍ਨ੍ਯੁਦ੍ਬਨ੍ਧਨਾਦਿषੁ
ਬੱਚੇ, ਵਿਦੇਸ਼ ਗਏ, ਪਤਿਤ ਜਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀ ਲਈ, ਜਲ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਫਾਂਸੀ ਨਾਲ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੁਰੰਤ ਜਾਂ ਮਨ ਚਾਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਮृਤਬਨ੍ਧੋਰ੍ਦਸ਼ਾਹਾਨਿ ਕੁਲਸ੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਨ ਭੁਜ੍ਯਤੇ । ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੋ ਹੋਮਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਸ਼੍ਚ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਦਸ ਦਿਨ ਤਕ ਪਰਿਵਾਰ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ। ਦਾਨ, ਲੈਣ-ਦੇਣ, ਯਜਨ ਤੇ ਪਾਠ ਵੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯੈਤਦ੍ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਂ ਰਾਜਨ੍ਯਸ੍ਯਾਪ੍ਯਸ਼ੌਚਕਮ੍ । ਅਰ੍ਧਮਾਸਂ ਤੁ ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਸਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਛੱਤਰੀ ਲਈ ਇਹ ਅਸ਼ੁਚਿ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਵੈਸ਼ ਲਈ ਅੱਧਾ ਮਹੀਨਾ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਪੂਰਾ ਮਹੀਨਾ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ।
ਅਯੁਜੋ ਭੋਜਯੇਤ੍ ਕਾਮਂ ਦ੍ਵਿਜਾਨਨ੍ਤੇ ਤਤੋ ਦਿਨੇ । ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਰ੍ਭੇषੁ ਪਿਣ੍ਡਂ ਚ ਪ੍ਰੇਤਾਯੋਚ੍ਛਿष੍ਟਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਜੋ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਰੀ ਦਿਨ ਮਨ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਤੇ ਪਿੰਡ ਭੂਤ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਵਾਰ੍ਯਾਯੁਧਪ੍ਰਤੋਦਾਸ੍ਤੁ ਦਣ੍ਡਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਭੋਜਨਾਤ੍ । ਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋऽਨਨ੍ਤਰਂ ਵਰ੍ਣੈਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਰਨ੍ਤੇ ਤਤਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਪਾਣੀ, ਹਥਿਆਰ, ਚਾਬੁਕ ਤੇ ਲਾਠੀ—ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਰਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੁੱਧੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ।
ਤਤਸ੍ਸ੍ਵਵਰ੍ਣਧਰ੍ਮਾ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਾਦੀਨਾਮੁਦਾਹृਤਾਃ । ਤਾਨ੍ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪੁਮਾਞ੍ਜੀਵੇਨ੍ਨਿਜਧਰ੍ਮਾਰ੍ਜਨੈਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਵਰਨ ਦੇ ਫਰਜ਼, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿ ਲਈ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਭਾਓ। ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ ਜਿੰਦਗੀ ਗੁਜ਼ਾਰੋ।
ਮृਤਾਹਨਿ ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮੇਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਮਤਃ ਪਰਮ੍ । ਆਹ੍ਵਾਨਾਦਿਕ੍ਰਿਯਾਦੈਵਨਿਯੋਗਰਹਿਤਂ ਹਿ ਤਤ੍
ਮੌਤ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਇਕੋਦੀਸ਼ਟ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਸੱਦੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰੀਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕੇਵਲ ਭਾਗ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰੇਵ ਚੋਤ੍ਤਰਾਃ । ਦੌਹਿਤ੍ਰੈਰ੍ਵਾ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਾਰ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਤਨਯੈਸ੍ਤਥਾ
ਪਹਿਲੇ ਕਰਮ ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਵਲੋਂ, ਤੇ ਆਖਰੀ ਕਰਮ ਵੀ, ਦੌਹਿਤਰ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਲੋਂ, ਰਾਜਾ, ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਮृਤਾਹਨਿ ਚ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਪ੍ਯੁਤ੍ਤਰਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਪ੍ਰਤਿਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਰਾਜਨ੍ਨੇਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਵਿਧਾਨਤਃ
ਮੌਤ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਆਖਰੀ ਕਰਮ, ਰਾਜਾ, ਹਰ ਸਾਲ ਇਕੋਦੀਸ਼ਟ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਤਰਸਂਜ੍ਞਾਯਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ृਣੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਯਥਾ ਯਥਾ ਚ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾ ਵਿਧਿਨਾ ਯੇਨ ਚਾਨਘ
ਇਸ ਲਈ, ਆਖਰੀ ਕਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਿਸ ਵਲੋਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੇ ਹਨ, ਇਹ ਵੀ ਸੁਣੋ।
ਏਕੋਰ੍ਘ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਾਤਵ੍ਯਸ੍ਤਥੈਵੈਕਪਵਿਤ੍ਰਕਮ੍ ਪ੍ਰੇਤਾਯ ਪਿਂਡੋ ਦਾਤਵ੍ਯੋ ਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਸੁ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ ੨੪ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰਾਭਿਰਤਿਰ੍ਯਜਮਾਨਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮਮੁਕਸ੍ਯੇਤਿ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਰਤੌ ਤਥਾ ੨੫ ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਮਯੋ ਧਰ੍ਮ ਇਤ੍ਥਮਾਵਤ੍ਸਰਾਤ੍ਸ੍ਮृਤਃ ਸਪਿਂਡੀਕਰਣਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤਚ੍ਛृਣੁ ੨੬ ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਵਿਧਾਨੇਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇਥ षष੍ਠੇ ਵਾ ਮਾਸੇ ਵਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੋ!ਹ੍ਨਿ ਤਤ੍ ੨੭ ਤਿਲਗਂਧੋਦਕੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਪਾਤ੍ਰਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ ੨੮ ਪਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰੈਕਂ ਪੈਤ੍ਰਂ ਪਾਤ੍ਰਤ੍ਰਯਂ ਤਥਾ ਸੇਚਯੇਤ੍ਪਿਤृਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਪ੍ਰੇਤਪਾਤ੍ਰਂ ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ੨੯ ਤਤਃ ਪਿਤृਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰੇਤੇ ਮਹੀਪਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਧਰ੍ਮੈਰਸ਼ੇषੈਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਪੂਰ੍ਵਾਨਰ੍ਚਯੇਤ੍ਪਿਤॄਨ੍ ੩੦ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪੌਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਪੌਤ੍ਰੋ ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵਾ ਭ੍ਰਾਤृਸਂਤਤਿਃ ਸਪਿਂਡ ਸਂਤਤਿਰ੍ਵਾਪਿ ਕ੍ਰਿਯਾਰ੍ਹੋ ਨृਪ ਜਾਯਤੇ ੩੧ ਤੇषਾਮਭਾਵੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਮਾਨੋਦਕਸਂਤਤਿਃ ਮਾਤृਪਕ੍ਸ਼ਮਪਿਂਡੇਨ ਸਂਬਂਧਾ ਯੇ ਜਲੇਨ ਵਾ ੩੨ ਕੁਲਦ੍ਵਯੇਪਿ ਚੋਚ੍ਛਿਨ੍ਨੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਕਾਰ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਨृਪ ਪਿਤृਮਾਤृਸਪਿਂਡੈਸ੍ਤੁ ਸਮਾਨਸਲਿਲੈਸ੍ਤਥਾ ੩੩ ਸਂਘਾਤਾਂਤਰ੍ਗਤੈਰ੍ਵਾਪਿ ਕਾਰ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਯ ਚ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਉਤ੍ਸਨ੍ਨਬਂਧੁਰਿਕ੍ਥਾਦ੍ਵਾ ਕਾਰਯੇਦਵਨੀਪਤਿਃ ੩੪ ਪੂਰ੍ਵਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਮਧ੍ਯਮਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਚੈਵੋਤ੍ਤਰਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਤ੍ਰਿਃਪ੍ਰਕਾਰਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਸ੍ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਸਾਂ ਭੇਦਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਮੇ ੩੫ ਆਦਾਹਾਦ੍ਦ੍ਵਾਸ਼ਾਹਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਂਤਾਸ੍ਤੁ ਯਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਾ ਮਧ੍ਯਮਾ ਮਾਸਿ ਮਾਸ੍ਯੇਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਸਂਜ੍ਞਿਤਾਃ ੩੬ ਪ੍ਰੇਤੇ ਪਿਤृਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੇ ਸਪਿਂਡਿਕਰਣਾਦਨੁ ਕ੍ਰਿਯਂਤੇ ਯਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਂਤੇ ਤਾ ਨृਪੋਤ੍ਤਰਾਃ ੩੭ ਪਿਤृਮਾਤृਸਪਿਣ੍ਡੈਸ੍ਤੁ ਸਮਾਨਸਲਿਲੈਸ੍ਤਥਾ । ਸਙ੍ਘਾਤਾਨ੍ਤਰ੍ਗਤੈਰ੍ਵਾਪਿ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤਦ੍ਧਨਹਾਰਿਣਾ
ਉਥੇ ਇਕ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਤੇ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੂਤ ਨੂੰ ਪਿੰਡ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—'ਕੀ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਰਹਿਤ ਲਈ ਅਖੁੱਟ ਹੈ?'—ਇਹ ਅੰਤ ਤੇ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਕੋਦੀਸ਼ਟ ਕਰਮ ਇਕ ਸਾਲ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਪੀੰਡੀਕਰਨ ਦੀ ਰੀਤ ਸੁਣੋ, ਰਾਜਾ। ਇਹ ਵੀ ਇਕੋਦੀਸ਼ਟ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਸਾਲ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ, ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਤਿਲ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਚਾਰ ਬਰਤਨ ਲੋੜੀਂਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਭੂਤ ਲਈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ। ਭੂਤ ਦਾ ਬਰਤਨ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਭੂਤ ਪਿਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਵ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤ, ਪਰਪੌਤ, ਭਰਾ ਜਾਂ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਾਂ ਸਪੀੰਡਾ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ। ਜੇ ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸਮਾਨ ਪਾਣੀ-ਆਹੂਤੀ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਮਾਂ ਦੇ ਪਾਸੇ ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਕਰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਕੁਲਾਂ ਦੇ ਮਿਟ ਜਾਣ ਤੇ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਦੇ ਸਪੀੰਡਾ ਜਾਂ ਸਮਾਨ ਪਾਣੀ-ਆਹੂਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ। ਜਾਂ ਜੇ ਸਮੂਹ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਰਮ ਕਰਵਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਜਾਇਦਾਦ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਕਰਮ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹਨ: ਪਹਿਲੇ, ਵਿਚਲੇ ਤੇ ਆਖਰੀ। ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਇਹਨਾਂ ਵਿਚ ਫਰਕ ਸੁਣੋ। ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਤੋਂ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਤਕ ਦੇ ਕਰਮ ਪਹਿਲੇ ਹਨ; ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਇਕੋਦੀਸ਼ਟ ਕਰਮ ਵਿਚਲੇ ਹਨ। ਸਪੀੰਡੀਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਭੂਤ ਪਿਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਆਖਰੀ ਹਨ। ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਦੇ ਸਪੀੰਡਾ ਜਾਂ ਸਮਾਨ ਪਾਣੀ-ਆਹੂਤੀ ਵਾਲਿਆਂ, ਜਾਂ ਸਮੂਹ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ, ਜਾਇਦਾਦ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਕਰਮ ਕਰੇ।