ਅਨਲ੍ਪੋਪਾਦਾਨਂ ਚਾਸ੍ਯਾਸਂਸ਼ਯਮਤ੍ਰਾऽਸੌ ਮਣਿਵਰਸ੍ਤਿष੍ਠਿਤੀਤਿ ਕृਤਾਧ੍ਯਵਸਾਯੋऽਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਯੋਜਨਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸਕਲਯਾਦਵਸਮਾਜਮਾਤ੍ਮਗृਹ ਏਵਾਚੀਕਰਤ੍
ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ, ਨਿਸਚੇ ਹੀ, ਉਹ ਮਣੀ ਇੱਥੇ ਹੈ—ਇਹ ਨਿਰਣਾ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਉਦੇਸ਼ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਯਦੂਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਚੋਪਵਿष੍ਟੇष੍ਵਖਿਲੇषੁ ਯਦੁषੁ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮੁਪਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਵਸਿਤੇ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਸਂਗਾਂਤਰਪਰਿਹਾਸਕਥਾਮਕ੍ਰੂਰੇਣ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਸ੍ਤਮਕ੍ਰੂਰਮਾਹ
ਜਦ ਸਾਰੇ ਯਦੂ ਉਥੇ ਬੈਠੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮੁਕਣ 'ਤੇ, ਹੋਰ ਹਲਕੀ ਤੇ ਮਜ਼ਾਕੀਆ ਗੱਲਬਾਤ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਦਾਨਪਤੇ ਜਾਨੀਮ ਏਵ ਵਯਂ ਯਥਾ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਨਾ ਤਦਿਦਮਖਿਲਜਗਤ੍ਸਾਰਭੂਤਂ ਸ੍ਯਮਂਤਕਂ ਰਤ੍ਨਂ ਭਵਤਃ ਤਦਸ਼੍षੋਰਾष੍ਟ੍ਰੋਪਕਰਕਂ ਭਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ੋ! ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਿष੍ਠਤੁ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਵਯਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਫਲਭੁਜਃ ਕਿਂ ਤ੍ਵੇष ਬਲਭਦ੍ਰੋ ऽਸ੍ਮਾਨਾਸ਼ਂਕਿਤਵਾਂਸ਼੍ਤਦਸ੍ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵੇਤ੍ਯਭਿਧਾਯ ਜੋषਂ ਸ੍ਥਿਤੇ ਭਗਵਤਿ ਵਾਸੁਦੇਵੇ ਸਰਤ੍ਨਸ੍ਸੋਚਿਂਤਯਤ੍
ਕਿਮਤ੍ਰਾਨੁष੍ਠੇਯਮਨ੍ਯਥਾ ਚੇਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਂ ਤਤ੍ਕੇਵਲਾਂਬਰਤਿਰੋਧਾਨਮਨ੍ਵਿष੍ਯਂਤੋ ਰਤ੍ਨਮੇਤੇ ਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤਿ ਅਤਿਵਿਰੋਧੋ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮ ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਤਮਖਿਲਜਗਤ੍ਕਾਰਣਭੂਤਂ ਨਾਰਾਯਣਮਾਹਕ੍ਰੂਰਃ
ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ? ਜੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿਆਂ। ਜੇ ਉਹ ਮਣੀ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਗੇ, ਕੇਵਲ ਲੁਕਾਉਣ ਲਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੇਖ ਲੈਣਗੇ; ਪਰ ਇੰਝ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਅਖਿਲ ਜਗਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਭਗਵਨ੍ਮਮੈਤਤ੍ਸ੍ਯਮਂਤਕਰਤ੍ਨਂ ਸ਼ਤਧਨੁषਾ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮਪਗਤੇ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਦ੍ਯ ਸ਼੍ਵਃ ਪਰਸ਼੍ਵੋ ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਯਾਚਯਿष੍ਯਤੀਤਿ ਕृਤਮਤਿਰਤਿਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣੈਤਾਵਂਤਂ ਕਾਲਮਧਾਰਯਮ੍
ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਸ੍ਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕੱਟਿਆ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਮਣੀ ਮੰਗ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਅੱਜ, ਕੱਲ੍ਹ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ।
ਤਸ੍ਯ ਚ ਧਾਰਣਸ਼੍ਕ੍ਲੋਏ!ਨਾਹਮਸ਼੍षੋਓ!ਪਭੋਗੇष੍ਵਸਂਗਿਮਾਨਸੋ ਨ ਵੇਦ੍ਮਿ ਸ੍ਵਸੁਖਕਲਾਮਪਿ
ਇਹ ਮਣੀ ਰੱਖਣ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ, ਮੈਨੂੰ ਇਸਦੇ ਸੁਖ-ਵਿਅੰਜਨ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਇਕ ਰਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਏਤਾਵਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮਪ੍ਯਸ਼੍षੋਰਾष੍ਟ੍ਰੋਪਕਾਰੀ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਭਵਾਨ੍ਮਨ੍ਯਤ ਇਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾ ਨ ਚੋਦਿਤਵਾਨ੍
ਇਸ ਤੱਕ ਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਰਾਜ ਦੇ ਉਪਕਾਰਕ ਹੋ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ ਨਹੀਂ।
ਤਦਿਦਂ ਸ੍ਯਮਂਤਕਰਤ੍ਨਂ ਗृਹ੍ਯਤਾਮਿਚ੍ਛਯਾ ਯਸ੍ਯਾਭਿਮਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੈ ਲਵੇ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵੋਦਰਵਸ੍ਤ੍ਰਨਿਗੋਪਿਤਮਤਿਲਘੁਕਨਕਸਮੁਦ੍ਗਕਗਤਂ ਪ੍ਰਕਟੀਕृਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਦੀ ਝੋਲੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਡੱਬੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਸੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮ੍ਯ ਸ੍ਯਮਂਤਕਮਣਿਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਦੁਕੁਲਸਮਾਜੇ ਮੁਮੋਚ
ਫਿਰ, ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਨੂੰ ਰਿਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਤਿਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਤਦਖਿਲਮਾਸ੍ਥਾਨਮੁਦ੍ਯੋਤਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਤਨ ਰਿਹਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਕ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਸਭਾ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਅਥਾਹਾਕ੍ਰੁਰਃ ਸ ਏष ਮਣਿਃ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਸਮਰ੍ਪਿਤਃ ਯਸ੍ਯਾਯਂ ਸ ਏਨਂ ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਇਤਿ
ਫਿਰ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਰਤਨ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਜਿਸ ਦਾ ਇਹ ਹੈ, ਉਹ ਲੈ ਲਵੇ।'
ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਾਨਾਂ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਮਨਸਾਂ ਵਾਚੋऽਸ਼੍ਰੂਯਂਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਤਮਾਲੋਕ੍ਯਾਤੀਵ ਬਲਭਦ੍ਰੋ ਮਮਾਯਮਚ੍ਯੁਤੇਨੈਵ ਸਾਮਾਨ੍ਯਸ੍ਸਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਿਤ ਇਤਿ ਕृਤਸ੍ਪृਹੋऽਭੂਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਬਹੁਤ ਇੱਛਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਮਮੈਵਾਯਂ ਪਿਤृਧਨਮਿਤ੍ਯਤੀਵ ਚ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਪਿ ਸ੍ਪृਹਯਾਂਚਕਾਰ
ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੈ' ਸੋਚ ਕੇ, ਇਸ ਦੀ ਬਹੁਤ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਬਲਸਤ੍ਯਾਵਲੋਕਨਾਤ੍ਕृष੍ਣੋਪ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਗੋਚਕ੍ਰਾਂਤਰਾਵਸ੍ਥਿਤਮਿਵ ਮੇਨੇ
ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ।
ਸਕਲਯਾਦਵਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਚਾਕ੍ਰੂਰਮਾਹ
ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਏਤਦ੍ਧਿ ਮਣਿਰਤ੍ਨਮਾਤ੍ਮਸਂਸ਼ੋਧਨਾਯ ਏਤੇषਾਂ ਯਦੂਨਾਂ ਮਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ਏਤਚ੍ਚ ਮਮ ਬਲਭਦ੍ਰ ਸ੍ਯ ਚ ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਪਿਤृਧਨਂ ਚੈਤਤ੍ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਯਾ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯੈਤਤ੍
ਇਹ ਰਤਨ ਮੈਂ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਲਈ ਦਿਖਾਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰਾ, ਬਲਰਾਮ ਦਾ ਅਤੇ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਦਾ ਪਿਤਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਨਹੀਂ।
ਏਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਸ਼ੁਚਿਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਾਦਿਗੁਣਵਤਾ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣਮਸ਼੍षੋਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯੋਪਕਾਰਕਮਸ਼ੁਚਿਨਾ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣਮਾਧਾਰਮੇਵ ਹਂਤਿ
ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਪਵਿਤ੍ਰ ਵਿਅਕਤੀ ਕੋਲ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਆਦਿ ਗੁਣ ਹਨ; ਜੇ ਇਹ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਵਿਅਕਤੀ ਕੋਲ ਰਹੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਰਾਜ ਦਾ ਉਪਕਾਰ ਕਰੇ, ਇਹ ਰਾਜ ਦੀ ਨੀਂਹ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਤੋਹਮਸ੍ਯ षੋਡਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਪਰਿਗ੍ਰਹਾਦਸਮਰ੍ਥੋ ਧਾਰਣੇ ਕਥਮੇਤਤ੍ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਸ੍ਵੀਕਰੋਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ; ਫਿਰ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਆਰ੍ਯਬਲਭਦ੍ਰੇਣਾਪਿ ਮਦਿਰਾਪਾਨਾਦ੍ਯਸ਼੍षੋਓ!ਪਭੋਗਪਰਿਤ੍ਯਾਗਃ ਕਾਰ੍ਯਃ
ਆਪਣੇ, ਆਦਰਨੀਯ ਬਲਰਾਮ, ਹੁਣ ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਦਲਂ ਯਦੁਲੋਕੋਯਂ ਬਲਭਦ੍ਰਃ ਅਹਂ ਚ ਸਤ੍ਯਾ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਦਾਨਪਤੇ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਃ
ਇਸ ਲਈ, ਯਾਦਵ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਹੋਵੇ: ਬਲਰਾਮ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਅਤੇ ਮੈਂ, ਦਾਨਪਤੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਤਦ੍ਭਵਾਨੇਵ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਃ
ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ।
ਤ੍ਵਦ੍ਧृਤਂ ਚਾਸ੍ਯ ਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯੋਪਕਾਰਕਂ ਤਦ੍ਭਵਾਨਸ਼੍षੋਰਾष੍ਟ੍ਰਨਿਮਿਤ੍ਤਮੇਤਤ੍ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ਧਾਰਯਤ੍ਵਨ੍ਯਨ੍ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦਾਨਪਤਿਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯਾਹ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਤਨ੍ਮਹਾਰਤ੍ਨਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਰਾਜ ਦੇ ਉਪਕਾਰ ਲਈ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਰਾਜ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਰੱਖੋ—ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਾਨਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ,' ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਂ ਰਤਨ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤ੍ਯਕ੍ਰੂਰਃ ਪ੍ਰਕਟੇਨੈਵ ਤੇਨਾਤਿਜਾਜ੍ਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨੇਨਾਤ੍ਮਕਂਠਾਵਸਕ੍ਤੇਨਾਦਿਤ੍ਯ ਇਵਾਂਸ਼ੁਮਾਲੀ ਚਚਾਰ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅਕਰੂਰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਆਪਣੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਇਤ੍ਯੇਤਦ੍ਭਗਵਤੋ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਸ੍ਤਿਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਯਃ ਸ੍ਮਰਤਿ ਨ ਤਸ੍ਯ ਕਦਾਚਿਦਲ੍ਪਾਪਿ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਸ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤਿ ਅਵ੍ਯਾਹਤਾਖਿਲੇਂਦ੍ਰਿ ਯਸ਼੍ਚਾਖਿਲਪਾਪਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਝੂਠੀ ਦੋਸ਼-ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ; ਜਿਸਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਚਾਸ੍ਯ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯਾਤਿਸ਼੍ਵਦ੍ਧਾਦਤ੍ਤਵਿਸ਼ਿष੍ਟਪਾਤ੍ਰੋਪਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਨਤੋਯਾਦਿਨਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਬਲਪ੍ਰਾਣਪੁष੍ਟਿਰਭੂਤ ।। ੪-੧੩-
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਪਤ੍ਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਅਨਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ਿਨਿਰ੍ਨਾਮਾਭਵਤ੍ ॥ ੪,੧੪.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਨਮੀਤਰ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਿਨੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸਤ੍ਯਕਃ ਸਤ੍ਯਕਾਤ੍ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਯੁਯੁਧਾਨਾਪਰਨਾਮਾ ॥ ੪,੧੪.
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਤਯਕਾ ਸੀ; ਸਤਯਕਾ ਤੋਂ ਸਾਤਯਕੀ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੁਯੁਧਾਨ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਪਿ ਸਂਜਯਃ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕੁਣਿਃ ਕੁਣੇਰ੍ਯੁਗਨ੍ਧਰਃ ॥ ੪,੧੪.
ਉਸ ਤੋਂ ਸੰਜਯਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੁਣੀ ਸੀ; ਕੁਣੀ ਤੋਂ ਯੁਗੰਧਰ ਹੋਇਆ।
ਦਾਨੀ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸ੍ਯਮੰਤਕ ਮਣੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਰਾਜ ਨੂੰ ਲਾਭ ਪਹੁੰਚਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂ। ਪਰ ਬਲਭਦਰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮਣੀ ਸਾਨੂੰ ਵਿਖਾਓ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਮਣੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਸੋਚਿਆ।