ਤਸ੍ਯੈਵਂਗੁਣਮਿਥੁਨਾਦੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਤਤ੍ਕਥਮਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਅਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਮਾਰਿਕਾਦ੍ਯੁਪਦ੍ਰ ਵਾ ਨ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ
ਜੇ ਇਹ ਮਸਲਾ ਹੱਲ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਅਕਾਲ, ਬਿਮਾਰੀ ਆਦਿ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾ ਹੋਣਗੀਆਂ?
ਤਦਯਮਤ੍ਰਾਨੀਯਤਾਮਲਮਤਿਗੁਣਵਤ੍ਯਪਰਾਧਾਨ੍ਵੇषਣੇਨੇਤਿ ਯਦੁਵृਦ੍ਧਸ੍ਯਾਂਧਕਸ੍ਯੈਤਦ੍ਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵੋਗ੍ਰਸੇਨਬਲਭਦ੍ਰ ਪੁਰੋਗਮੈਰ੍ਯਦੁਭਿਃ ਕृਤਾਪਰਾਧਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ੁਭਿਰਭਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਵਪੁਰਮਾਨੀਤਃ
ਯਦੂ ਵੱਡੇ ਆਂਧਕ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, 'ਇਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ, ਵਧੇਰੇ ਦੋਸ਼ ਲੱਭਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਹੈ,' ਕੇਸ਼ਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਬਲਭਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਯਦੂ, ਜੋ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਸ਼੍ਵਫਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਆਏ।
ਤਤ੍ਰ ਚਾਗਤਮਾਤ੍ਰ ਏਵ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਯਮਂਤਕਮਣੇਃ ਪ੍ਰਭਾਵਾਦਨਾਵृष੍ਟਿਮਾਰਿਕਾਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਵ੍ਯਾਲਾਦ੍ਯੁਪਦ੍ਰ ਵੋਪਸ਼ਮਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਸ੍ਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਕਾਲ, ਬਿਮਾਰੀ, ਭੁੱਖਮਰੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਆਦਿ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਲ੍ਪਮੇਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਯਦਯਂ ਗਾਂਦਿਨ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕੇਨਾਕ੍ਰੂਰੋ ਜਨਿਤਃ
ਇਹ ਛੋਟਾ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਅਕ੍ਰੂਰ ਗਾਂਦਿਨੀ ਤੋਂ ਸ਼੍ਵਫਲਕ ਨੂੰ ਜਨਮਿਆ।
ਸੁਮਹਾਂਸ਼੍ਚਾਯਮਨਾਵृष੍ਟਿਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਮਾਰਿਕਾਦ੍ਯੁਪਦ੍ਰ ਵਾਪ੍ਰਤਿषੇਧਕਾਰੀ ਪ੍ਰਭਾਵਃ
ਪਰ ਇਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਕਾਲ, ਭੁੱਖਮਰੀ, ਬਿਮਾਰੀ ਆਦਿ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨੂਨਮਸ੍ਯ ਸਕਾਸ਼ੋ! ਸ ਮਹਾਮਣਿਃ ਸ੍ਯਮਂਤਕਾਖ੍ਯਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਮਣੀ ਸ੍ਯਮੰਤਕ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਹ੍ਯੇਵਂਵਿਧਾਃ ਪ੍ਰਭਾਵਾਃ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ
ਇਸ ਮਣੀ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਯਮਪਿ ਚ ਯਜ੍ਞਾਦਨਂਤਰਮਨ੍ਯਤ੍ਕ੍ਰਤ੍ਵਂਤਰਂ ਤਸ੍ਯਾਨਂਤਰਮਨ੍ਯਦ੍ਯਜ੍ਞਾਂਤਰਂ ਚਾਜਸ੍ਰਮਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਯਜਤੀਤਿ
ਉਹ, ਇੱਕ ਯਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਰੰਤ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ, ਲਗਾਤਾਰ।
ਅਨਲ੍ਪੋਪਾਦਾਨਂ ਚਾਸ੍ਯਾਸਂਸ਼ਯਮਤ੍ਰਾऽਸੌ ਮਣਿਵਰਸ੍ਤਿष੍ਠਿਤੀਤਿ ਕृਤਾਧ੍ਯਵਸਾਯੋऽਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਯੋਜਨਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸਕਲਯਾਦਵਸਮਾਜਮਾਤ੍ਮਗृਹ ਏਵਾਚੀਕਰਤ੍
ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ, ਨਿਸਚੇ ਹੀ, ਉਹ ਮਣੀ ਇੱਥੇ ਹੈ—ਇਹ ਨਿਰਣਾ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਉਦੇਸ਼ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਯਦੂਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਚੋਪਵਿष੍ਟੇष੍ਵਖਿਲੇषੁ ਯਦੁषੁ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮੁਪਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਵਸਿਤੇ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਸਂਗਾਂਤਰਪਰਿਹਾਸਕਥਾਮਕ੍ਰੂਰੇਣ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਸ੍ਤਮਕ੍ਰੂਰਮਾਹ
ਜਦ ਸਾਰੇ ਯਦੂ ਉਥੇ ਬੈਠੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮੁਕਣ 'ਤੇ, ਹੋਰ ਹਲਕੀ ਤੇ ਮਜ਼ਾਕੀਆ ਗੱਲਬਾਤ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਦਾਨਪਤੇ ਜਾਨੀਮ ਏਵ ਵਯਂ ਯਥਾ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਨਾ ਤਦਿਦਮਖਿਲਜਗਤ੍ਸਾਰਭੂਤਂ ਸ੍ਯਮਂਤਕਂ ਰਤ੍ਨਂ ਭਵਤਃ ਤਦਸ਼੍षੋਰਾष੍ਟ੍ਰੋਪਕਰਕਂ ਭਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ੋ! ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਿष੍ਠਤੁ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਵਯਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਫਲਭੁਜਃ ਕਿਂ ਤ੍ਵੇष ਬਲਭਦ੍ਰੋ ऽਸ੍ਮਾਨਾਸ਼ਂਕਿਤਵਾਂਸ਼੍ਤਦਸ੍ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵੇਤ੍ਯਭਿਧਾਯ ਜੋषਂ ਸ੍ਥਿਤੇ ਭਗਵਤਿ ਵਾਸੁਦੇਵੇ ਸਰਤ੍ਨਸ੍ਸੋਚਿਂਤਯਤ੍
ਕਿਮਤ੍ਰਾਨੁष੍ਠੇਯਮਨ੍ਯਥਾ ਚੇਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਂ ਤਤ੍ਕੇਵਲਾਂਬਰਤਿਰੋਧਾਨਮਨ੍ਵਿष੍ਯਂਤੋ ਰਤ੍ਨਮੇਤੇ ਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤਿ ਅਤਿਵਿਰੋਧੋ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮ ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਤਮਖਿਲਜਗਤ੍ਕਾਰਣਭੂਤਂ ਨਾਰਾਯਣਮਾਹਕ੍ਰੂਰਃ
ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ? ਜੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿਆਂ। ਜੇ ਉਹ ਮਣੀ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਗੇ, ਕੇਵਲ ਲੁਕਾਉਣ ਲਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੇਖ ਲੈਣਗੇ; ਪਰ ਇੰਝ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਅਖਿਲ ਜਗਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਭਗਵਨ੍ਮਮੈਤਤ੍ਸ੍ਯਮਂਤਕਰਤ੍ਨਂ ਸ਼ਤਧਨੁषਾ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮਪਗਤੇ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਦ੍ਯ ਸ਼੍ਵਃ ਪਰਸ਼੍ਵੋ ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਯਾਚਯਿष੍ਯਤੀਤਿ ਕृਤਮਤਿਰਤਿਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣੈਤਾਵਂਤਂ ਕਾਲਮਧਾਰਯਮ੍
ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਸ੍ਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕੱਟਿਆ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਮਣੀ ਮੰਗ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਅੱਜ, ਕੱਲ੍ਹ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ।
ਤਸ੍ਯ ਚ ਧਾਰਣਸ਼੍ਕ੍ਲੋਏ!ਨਾਹਮਸ਼੍षੋਓ!ਪਭੋਗੇष੍ਵਸਂਗਿਮਾਨਸੋ ਨ ਵੇਦ੍ਮਿ ਸ੍ਵਸੁਖਕਲਾਮਪਿ
ਇਹ ਮਣੀ ਰੱਖਣ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ, ਮੈਨੂੰ ਇਸਦੇ ਸੁਖ-ਵਿਅੰਜਨ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਇਕ ਰਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਏਤਾਵਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮਪ੍ਯਸ਼੍षੋਰਾष੍ਟ੍ਰੋਪਕਾਰੀ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਭਵਾਨ੍ਮਨ੍ਯਤ ਇਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾ ਨ ਚੋਦਿਤਵਾਨ੍
ਇਸ ਤੱਕ ਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਰਾਜ ਦੇ ਉਪਕਾਰਕ ਹੋ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ ਨਹੀਂ।
ਤਦਿਦਂ ਸ੍ਯਮਂਤਕਰਤ੍ਨਂ ਗृਹ੍ਯਤਾਮਿਚ੍ਛਯਾ ਯਸ੍ਯਾਭਿਮਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੈ ਲਵੇ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵੋਦਰਵਸ੍ਤ੍ਰਨਿਗੋਪਿਤਮਤਿਲਘੁਕਨਕਸਮੁਦ੍ਗਕਗਤਂ ਪ੍ਰਕਟੀਕृਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਦੀ ਝੋਲੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਡੱਬੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਸੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮ੍ਯ ਸ੍ਯਮਂਤਕਮਣਿਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਦੁਕੁਲਸਮਾਜੇ ਮੁਮੋਚ
ਫਿਰ, ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਨੂੰ ਰਿਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਤਿਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਤਦਖਿਲਮਾਸ੍ਥਾਨਮੁਦ੍ਯੋਤਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਤਨ ਰਿਹਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਕ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਸਭਾ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਅਥਾਹਾਕ੍ਰੁਰਃ ਸ ਏष ਮਣਿਃ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਸਮਰ੍ਪਿਤਃ ਯਸ੍ਯਾਯਂ ਸ ਏਨਂ ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਇਤਿ
ਫਿਰ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਰਤਨ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਜਿਸ ਦਾ ਇਹ ਹੈ, ਉਹ ਲੈ ਲਵੇ।'
ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਾਨਾਂ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਮਨਸਾਂ ਵਾਚੋऽਸ਼੍ਰੂਯਂਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਤਮਾਲੋਕ੍ਯਾਤੀਵ ਬਲਭਦ੍ਰੋ ਮਮਾਯਮਚ੍ਯੁਤੇਨੈਵ ਸਾਮਾਨ੍ਯਸ੍ਸਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਿਤ ਇਤਿ ਕृਤਸ੍ਪृਹੋऽਭੂਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਬਹੁਤ ਇੱਛਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਮਮੈਵਾਯਂ ਪਿਤृਧਨਮਿਤ੍ਯਤੀਵ ਚ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਪਿ ਸ੍ਪृਹਯਾਂਚਕਾਰ
ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੈ' ਸੋਚ ਕੇ, ਇਸ ਦੀ ਬਹੁਤ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਬਲਸਤ੍ਯਾਵਲੋਕਨਾਤ੍ਕृष੍ਣੋਪ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਗੋਚਕ੍ਰਾਂਤਰਾਵਸ੍ਥਿਤਮਿਵ ਮੇਨੇ
ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ।
ਸਕਲਯਾਦਵਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਚਾਕ੍ਰੂਰਮਾਹ
ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਏਤਦ੍ਧਿ ਮਣਿਰਤ੍ਨਮਾਤ੍ਮਸਂਸ਼ੋਧਨਾਯ ਏਤੇषਾਂ ਯਦੂਨਾਂ ਮਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ਏਤਚ੍ਚ ਮਮ ਬਲਭਦ੍ਰ ਸ੍ਯ ਚ ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਪਿਤृਧਨਂ ਚੈਤਤ੍ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਯਾ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯੈਤਤ੍
ਇਹ ਰਤਨ ਮੈਂ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਲਈ ਦਿਖਾਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰਾ, ਬਲਰਾਮ ਦਾ ਅਤੇ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਦਾ ਪਿਤਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਨਹੀਂ।
ਏਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਸ਼ੁਚਿਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਾਦਿਗੁਣਵਤਾ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣਮਸ਼੍षੋਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯੋਪਕਾਰਕਮਸ਼ੁਚਿਨਾ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣਮਾਧਾਰਮੇਵ ਹਂਤਿ
ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਪਵਿਤ੍ਰ ਵਿਅਕਤੀ ਕੋਲ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਆਦਿ ਗੁਣ ਹਨ; ਜੇ ਇਹ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਵਿਅਕਤੀ ਕੋਲ ਰਹੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਰਾਜ ਦਾ ਉਪਕਾਰ ਕਰੇ, ਇਹ ਰਾਜ ਦੀ ਨੀਂਹ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਤੋਹਮਸ੍ਯ षੋਡਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਪਰਿਗ੍ਰਹਾਦਸਮਰ੍ਥੋ ਧਾਰਣੇ ਕਥਮੇਤਤ੍ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਸ੍ਵੀਕਰੋਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ; ਫਿਰ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਦਾਨੀ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸ੍ਯਮੰਤਕ ਮਣੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਰਾਜ ਨੂੰ ਲਾਭ ਪਹੁੰਚਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂ। ਪਰ ਬਲਭਦਰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮਣੀ ਸਾਨੂੰ ਵਿਖਾਓ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਮਣੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਸੋਚਿਆ।