ਯਦ੍ਯਸ੍ਮਤ੍ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਾਸਮਰ੍ਥਂ ਭਵਾਨਾਤ੍ਮਾਨਮਧਿਗਚ੍ਛਤਿ ਤਦਯਮਸ੍ਮਤ੍ਤਸ੍ਤਾਵਨ੍ਮਣਿਃ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਣੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਲੈ ਲੈ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖ।
ਏਕਮੁਕ੍ਤਃ ਸੋऽਪ੍ਯਾਹ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਚੁੱਕਾ, ਦੂਜੇ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦ੍ਯਂਤ੍ਯਯਾਮਪ੍ਯਵਸ੍ਥਾਯਾਂ ਨ ਕਸ੍ਮੈਚਿਦ੍ਭਵਾਨ੍ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ ਤਦਹਮੇਤਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮੀਤਿ
ਜੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸੋਗੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹ ਰਤਨ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਚਾਕ੍ਰੂਰਸ੍ਤਨ੍ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਜਗ੍ਰਾਹ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਈ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਉਹ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲਈ।
ਸ਼ਤਧਨੁਰਪ੍ਯ ਤੁਲਵੇਗਾਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਾਹਿਨੀਂ ਵਡਵਾਮਾਰੁਹ੍ਯਾਪਕ੍ਰਾਂਤਃ
ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਤਰਾਜੂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਸੌ ਜੋਜਨ ਦੌੜ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਘੋੜੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਸ਼ੈਵ੍ਯਸੁਗ੍ਰੀਵਮੇਘਪੁष੍ਪਬਲਾਹਕਾਸ਼੍ਵਚਤੁष੍ਟਯਯੁਕ੍ਤਰਥਸ੍ਥਿਤੌ ਬਲਦੇਵਵਾਸੁਦੇਵੌ ਤਮਨੁਪ੍ਰਯਾਤੌ
ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ—ਸ਼ੈਵਿਆ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਤੇ ਬਲਾਹਕ—ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਸਾ ਚ ਵਡਵਾ ਸ਼ਤਯੋਜਨਪ੍ਰਮਾਣਮਾਰ੍ਗਮਤੀਤਾ ਪੁਨਰਪਿ ਵਾਹ੍ਯਮਾਨਾ ਮਿਥਿਲਾਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੋ! ਪ੍ਰਾਣਾਨੁਤ੍ਸਸਰ੍ਜ
ਉਹ ਘੋੜੀ, ਸੌ ਜੋਜਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਲੇ ਇਲਾਕੇ 'ਚ ਦੌੜਾਈ ਗਈ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਬੈਠੀ।
ਸ਼ਤਧਨੁਰਪਿ ਤਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪਦਾਤਿਰੇਵਾਦ੍ਰ ਵਤ੍
ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਉਸ ਘੋੜੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪੈਦਲ ਹੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਕृष੍ਣੋਪਿ ਬਲਭਦ੍ਰ ਮਾਹ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬਲਭਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਾਵਦਤ੍ਰ ਸ੍ਯਂਦਨੇ ਭਵਤਾ ਸ੍ਥੇਯਮਹਮੇਨਮਧਮਾਚਾਰਂ ਪਦਾਤਿਰੇਵ ਪਦਾਤਿਮਨੁਗਮ੍ਯ ਯਾਵਦ੍ਘਾਤਯਾਮਿ ਅਤ੍ਰ ਹਿ ਭੂਭਾਗੇ ਦृष੍ਟਦੋषਾਸ੍ਸਭਯਾ ਅਤੋ ਨੈਤੇਸ਼੍ਵਾ ਭਵਤੇਮਂ ਭੂਮਿਭਾਗਮੁਲ੍ਲਂਘਨੀਯਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਥ 'ਚ ਰਹੋ, ਮੈਂ ਪੈਦਲ ਹੀ ਇਸ ਮੰਦੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੈਦਲ ਹੀ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਿੱਛੇ ਲੈ ਕੇ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇੱਥੇ ਦੇ ਰਾਜੇ ਚੌਕਸ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਨਾ ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਨਾ ਮੈਂ ਰਥ ਨਾਲ ਇਹ ਜ਼ਮੀਨ ਪਾਰ ਕਰੀਏ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਲਦੇਵੋ ਰਥ ਏਵ ਤਸ੍ਥੌ
ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਕੇ ਰਥ 'ਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣੋਪਿ ਦ੍ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਂ ਭੂਮਿਭਾਗਮਨੁਸृਤ੍ਯ ਦੂਰਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯੈਵ ਚਕ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਧਨੁषਸ਼੍ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਲਗਭਗ ਦੋ ਕ੍ਰੋਸ਼ ਰਸਤਾ ਪੈਦਲ ਤੈਅ ਕਰ ਕੇ, ਦੂਰੋਂ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਛਰੀਰਾਂਬਰਾਦਿषੁ ਚ ਬਹੁਪ੍ਰਕਾਰਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਨਪਿ ਸ੍ਯਮਂਤਕਮਣਿਂ ਨਾਵਾਪ ਪਦਾ ਤਦੋਪਗਮ੍ਯ ਬਲਭਦ੍ਰ ਮਾਹ
ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼, ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸamaan 'ਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਭਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਬਲਭਦਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਵृਥੈਵਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸ਼ਤਧਨੁਰ੍ਘਾਤਿਤਃ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਖਿਲਜਗਤ੍ਸਾਰਭੂਤਂ ਤਨ੍ਮਹਾਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਯਮਂਤਕਾਖ੍ਯਮਿਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯੋਦ੍ਭੂਤਕੋਪੋ ਬਲਦੇਵੋ ਵਾਸੁਦੇਵਮਾਹ
ਅਸੀਂ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਮਾਰਿਆ; ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਵੱਡਾ ਰਤਨ ਸਯਮੰਤਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਧਿਕ੍ਤ੍ਵਾਂ ਯਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵਮਰ੍ਥਲਿਪ੍ਸੁਰੇਤਚ੍ਚ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤृਤ੍ਵਾਨ੍ਮਯਾ ਕ੍ਸ਼ਾਂਤਂ ਤਦਯਂ ਪਂਥਾਸ੍ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਨ ਮੇ ਦ੍ਵਾਰਕਯਾ ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਚਾਸ਼੍षੋਬਂਧੁਭਿਃ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਮਲਮਲਮੇਭਿਰ੍ਮਮਾਗ੍ਰਤੋऽਲੀਕਸ਼ਪਥੈਰਿਤ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਤਤ੍ਕਥਾਂ ਕਥਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯਮਾਨੋਪਿ ਨ ਤਸ੍ਥੌ
ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ! ਤੂੰ ਧਨ ਲਈ ਇੰਨਾ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਸਹਿ ਲਿਆ। ਹੁਣ, ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਆਪ ਲੈ। ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਦਵਾਰਕਾ, ਨਾ ਤੈਨੂੰ, ਨਾ ਤੇਰੇ ਝੂਠੇ ਵਾਅਦੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਬਸ, ਬਸ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਬਲਰਾਮ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।
ਸ ਵਿਦੇਹਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼
ਉਹ ਵਿਦੇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਨਕਰਾਜਸ਼੍ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਪੂਰ੍ਵਕਮੇਨਂ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ
ਜਨਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਰਘ ਦੇ ਕੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਤਸ੍ਥੌ
ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਾਜਗਾਮ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੀ ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਯਾਵਚ੍ਚ ਜਨਕਰਾਜਗृਹੇ ਬਲਭਦ੍ਰੋ ऽਵਤਸ੍ਥੇ ਤਾਵਦ੍ਧਾਰ੍ਤ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਤ੍ਸਕਾਸ਼ਾਦ੍ਗਦਾਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਮਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਜਦ ਤਕ ਬਲਭਦਰ ਜਨਕ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਰਿਹਾ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਉਸ ਤੋਂ ਗਦਾ ਲੜਾਈ ਦੀ ਕਲਾ ਸਿੱਖਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਰ੍षਤ੍ਰਯਾਂਤੇ ਚ ਬਭ੍ਰੂਗ੍ਰਸੇਨਪ੍ਰਭृਤਿਭਿਰ੍ਯਾਦਵੈਰ੍ਨ ਤਦ੍ਰ ਤ੍ਨਂ ਕृष੍ਣੇਨਾऽਪਹृਤਮਿਤਿ ਕृਤਾਵਗਤਿਭਿਰ੍ਵਿਦੇਹਨਗਰੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਬਲਦੇਵਸ੍ਸਂਪ੍ਰਤ੍ਯਾਯ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਾਨੀਤਃ
ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਬਭਰੂ ਸਮੇਤ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰਤਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਉਹ ਵਿਦੇਹ ਦੀ ਨਗਰੀ ਗਏ, ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਏ।
ਅਕ੍ਰੂਰੋਪ੍ਯੁਤ੍ਤਮਮਣਿਸਮੁਦ੍ਭੂਤਸੁਵਰ੍ਣੇਨ ਭਗਵਦ੍ਧ੍ਯਾਨਪਰੋऽਨਵਰਤਂ ਯਜ੍ਞਾਨਿਯਾਜ
ਅਕਰੂਰ, ਸਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਸ ਉੱਤਮ ਰਤਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਵਨਗਤੌ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਵੈਸ਼੍ਯੌ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਭਵਤੀਤ੍ਯੇਵਂਪ੍ਰਕਾਰਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਕਵਚਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟ ਏਵ ਤਸ੍ਥੌ
ਜਦੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ ਯਜਨ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਆਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦীক্ষਾ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਦ੍ਵਿषष੍ਟਿਵਰ੍षਾਣ੍ਯੇਵਂ ਤਨ੍ਮਣਿਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ਤਤ੍ਰੋਪਸਰ੍ਗਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਮਾਰਿਕਾਮਰਣਾਦਿਕਂ ਨਾਭੂਤ੍
ਬਾਹਠ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਸ ਰਤਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ, ਅਕਾਲ, ਰੋਗ ਜਾਂ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਅਥਾਕ੍ਰੂਰਪਕ੍ਸ਼ੀਯੈਰ੍ਭੋਜੈਸ਼੍ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇ ਸਾਤ੍ਵਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਪੌਤ੍ਰੇ ਵ੍ਯਾਪਾਦਿਤੇ ਭੋਜੈਸ੍ਸਹਾਕ੍ਰੂਰੋ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਪਹਾਯਾਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਤਵਤ ਦੇ ਪਰਪੌਤਰੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਪੱਖ ਵਾਲੇ ਭੋਜਾਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਕਰੂਰ ਭੋਜਾਂ ਸਮੇਤ ਦੁਵਾਰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਦਪਕ੍ਰਾਂਤਿਦਿਨਾਦਾਰਭ੍ਯ ਤਤ੍ਰੋਪਸਰ੍ਗਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਵ੍ਯਾਲਾਨਾਵृष੍ਟਿਮਾਰਿਕਾਦ੍ਯੁਪਦ੍ਰ ਵਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ, ਉਥੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ, ਅਕਾਲ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਸੁੱਕਾ, ਰੋਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਲਾਏ ਆਉਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਅਥ ਯਾਦਵਾ ਬਲਭਦ੍ਰੋ ਗ੍ਰਸੇਨਸਮਵੇਤਾ ਮਂਤ੍ਰਮਮਂਤ੍ਰਯਨ੍
ਫਿਰ ਯਾਦਵ, ਬਲਭਦਰ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਭਗਵਾਨੁਰਗਾਰਿਕੇਤਨਃ ਕਿਮਿਦਮੇਕਦੈਵ ਪ੍ਰਚੁਰੋਪਦ੍ਰ ਵਾਗਮਨਮੇਤਦਾਲੋਚ੍ਯਤਾਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇਂਧਕਨਾਮਾ ਯਦੁਵृਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਾਹ
ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਤਨੀ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਿਉਂ ਆ ਗਈਆਂ? ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰੋ।' ਇਸ 'ਤੇ, ਆਂਧਕਾ ਨਾਂ ਦੇ ਯਾਦਵ ਵੱਡੇ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਅਸ੍ਯਾਕ੍ਰੂਰਸ੍ਯ ਪਿਤृਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕੋ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਭੂਤ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਮਾਰਿਕਾਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾਦਿਕਂ ਨਾਭੂਤ੍
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਅਕਰੂਰ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸ਼ਵਫਲਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਕਦੇ ਅਕਾਲ, ਰੋਗ, ਸੁੱਕਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਕਾਸ਼ੀਰਾਜਸ੍ਯ ਵਿषਯੇ ਤ੍ਵਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕੋ ਨੀਤਃ ਤਤਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਦੇਵੋ ਵਵਰ੍ष
ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦੇਸ਼ 'ਚ ਜਦੋਂ ਸੁੱਕਾ ਪਿਆ, ਸ਼ਵਫਲਕਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੀਂਹ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।