ਨ ਹ੍ਯਨੁਲ੍ਲਂਘ੍ਯ ਪਰਪਾਦਪਂ ਤਤ੍ਕृਤਨੀਡਾਸ਼੍ਰਯਿਣੋ ਵਿਹਂਗਮਾ ਵਧ੍ਯਂਤੇ ਤਦਲਮਮੁਨਾਸ੍ਮਤ੍ਪੁਰਤਃ ਸੌਕਪ੍ਰੋਰਿਤਵਾਕ੍ਯਪਰਿਕਰੇਣੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯੈਕਾਂਤੇ ਬਲਦੇਵਂ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਪ੍ਰਾਹ
ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣੇ ਘੋਂਸਲੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਰਖ਼ਤ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੀਏ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਵਾਰਕਾ ਗਿਆ ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਬਲਦੇਵ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮृਗਯਾਗਤਂ ਪ੍ਰਸੇਨਮਟਵ੍ਯਾਂ ਮृਗਪਤਿਰ੍ਜਘਾਨ
ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਆਏ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੋऽਪ੍ਯਧੁਨਾ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਨਾ ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤਃ
ਹੁਣ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਦੁਭਯਵਿਨਾਸ਼ਾਤ੍ਤਨ੍ਮਣਿਰਤ੍ਨਮਾਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਮਰ ਜਾਣ ਕਾਰਨ, ਮਣੀ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਦੁਤ੍ਤਿष੍ਠਾਰੁਹ੍ਯਤਾਂ ਰਥਃ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਨਿਧਨਾਯੋਦ੍ਯਮਂ ਕੁਰ੍ਵਿਤ੍ਯਭਿਹਿਤਸ੍ਤਥੇਤਿ ਸਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਿਤਵਾਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਉਠੋ ਤੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ; ਆਓ ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੀਏ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਖੋਜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕृਤੋਦ੍ਯਮੌ ਚ ਤਾਵੁਭਾਵੁਪਲਭ੍ਯ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਕृਤਵਰ੍ਮਾਣਮੁਪੇਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਪੂਰਣਕਰ੍ਮਨਿਮਿਤ੍ਤਮਚੋਦਯਤ੍
ਜਦ ਦੋਵੇਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ, ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਭਰਣ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਆਹ ਚੈਨਂ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ
ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨਾऽਹਂ ਬਲਦੇਵਵਾਸੁਦੇਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਵਿਰੋਧਾਯਾਲਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਾਕ੍ਰੂਰਮਚੋਦਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।' ਫਿਰ ਉਹ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਕਿਮੁਤਾਹਂ ਤਦਨ੍ਯਸ਼੍ਸ਼ਰਣਮਭਿਲष੍ਯਤਾਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ਤਧਨੁਰਾਹ
ਜੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਲੈ ਲੈ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦ੍ਯਸ੍ਮਤ੍ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਾਸਮਰ੍ਥਂ ਭਵਾਨਾਤ੍ਮਾਨਮਧਿਗਚ੍ਛਤਿ ਤਦਯਮਸ੍ਮਤ੍ਤਸ੍ਤਾਵਨ੍ਮਣਿਃ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਣੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਲੈ ਲੈ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖ।
ਏਕਮੁਕ੍ਤਃ ਸੋऽਪ੍ਯਾਹ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਚੁੱਕਾ, ਦੂਜੇ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦ੍ਯਂਤ੍ਯਯਾਮਪ੍ਯਵਸ੍ਥਾਯਾਂ ਨ ਕਸ੍ਮੈਚਿਦ੍ਭਵਾਨ੍ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ ਤਦਹਮੇਤਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮੀਤਿ
ਜੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸੋਗੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹ ਰਤਨ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਚਾਕ੍ਰੂਰਸ੍ਤਨ੍ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਜਗ੍ਰਾਹ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਈ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਉਹ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲਈ।
ਸ਼ਤਧਨੁਰਪ੍ਯ ਤੁਲਵੇਗਾਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਾਹਿਨੀਂ ਵਡਵਾਮਾਰੁਹ੍ਯਾਪਕ੍ਰਾਂਤਃ
ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਤਰਾਜੂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਸੌ ਜੋਜਨ ਦੌੜ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਘੋੜੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਸ਼ੈਵ੍ਯਸੁਗ੍ਰੀਵਮੇਘਪੁष੍ਪਬਲਾਹਕਾਸ਼੍ਵਚਤੁष੍ਟਯਯੁਕ੍ਤਰਥਸ੍ਥਿਤੌ ਬਲਦੇਵਵਾਸੁਦੇਵੌ ਤਮਨੁਪ੍ਰਯਾਤੌ
ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ—ਸ਼ੈਵਿਆ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਤੇ ਬਲਾਹਕ—ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਸਾ ਚ ਵਡਵਾ ਸ਼ਤਯੋਜਨਪ੍ਰਮਾਣਮਾਰ੍ਗਮਤੀਤਾ ਪੁਨਰਪਿ ਵਾਹ੍ਯਮਾਨਾ ਮਿਥਿਲਾਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੋ! ਪ੍ਰਾਣਾਨੁਤ੍ਸਸਰ੍ਜ
ਉਹ ਘੋੜੀ, ਸੌ ਜੋਜਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਲੇ ਇਲਾਕੇ 'ਚ ਦੌੜਾਈ ਗਈ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਬੈਠੀ।
ਸ਼ਤਧਨੁਰਪਿ ਤਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪਦਾਤਿਰੇਵਾਦ੍ਰ ਵਤ੍
ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਉਸ ਘੋੜੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪੈਦਲ ਹੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਕृष੍ਣੋਪਿ ਬਲਭਦ੍ਰ ਮਾਹ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬਲਭਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਾਵਦਤ੍ਰ ਸ੍ਯਂਦਨੇ ਭਵਤਾ ਸ੍ਥੇਯਮਹਮੇਨਮਧਮਾਚਾਰਂ ਪਦਾਤਿਰੇਵ ਪਦਾਤਿਮਨੁਗਮ੍ਯ ਯਾਵਦ੍ਘਾਤਯਾਮਿ ਅਤ੍ਰ ਹਿ ਭੂਭਾਗੇ ਦृष੍ਟਦੋषਾਸ੍ਸਭਯਾ ਅਤੋ ਨੈਤੇਸ਼੍ਵਾ ਭਵਤੇਮਂ ਭੂਮਿਭਾਗਮੁਲ੍ਲਂਘਨੀਯਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਥ 'ਚ ਰਹੋ, ਮੈਂ ਪੈਦਲ ਹੀ ਇਸ ਮੰਦੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੈਦਲ ਹੀ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਿੱਛੇ ਲੈ ਕੇ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇੱਥੇ ਦੇ ਰਾਜੇ ਚੌਕਸ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਨਾ ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਨਾ ਮੈਂ ਰਥ ਨਾਲ ਇਹ ਜ਼ਮੀਨ ਪਾਰ ਕਰੀਏ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਲਦੇਵੋ ਰਥ ਏਵ ਤਸ੍ਥੌ
ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਕੇ ਰਥ 'ਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣੋਪਿ ਦ੍ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਂ ਭੂਮਿਭਾਗਮਨੁਸृਤ੍ਯ ਦੂਰਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯੈਵ ਚਕ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਧਨੁषਸ਼੍ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਲਗਭਗ ਦੋ ਕ੍ਰੋਸ਼ ਰਸਤਾ ਪੈਦਲ ਤੈਅ ਕਰ ਕੇ, ਦੂਰੋਂ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਛਰੀਰਾਂਬਰਾਦਿषੁ ਚ ਬਹੁਪ੍ਰਕਾਰਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਨਪਿ ਸ੍ਯਮਂਤਕਮਣਿਂ ਨਾਵਾਪ ਪਦਾ ਤਦੋਪਗਮ੍ਯ ਬਲਭਦ੍ਰ ਮਾਹ
ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼, ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸamaan 'ਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਭਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਬਲਭਦਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਵृਥੈਵਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸ਼ਤਧਨੁਰ੍ਘਾਤਿਤਃ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਖਿਲਜਗਤ੍ਸਾਰਭੂਤਂ ਤਨ੍ਮਹਾਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਯਮਂਤਕਾਖ੍ਯਮਿਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯੋਦ੍ਭੂਤਕੋਪੋ ਬਲਦੇਵੋ ਵਾਸੁਦੇਵਮਾਹ
ਅਸੀਂ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਮਾਰਿਆ; ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਵੱਡਾ ਰਤਨ ਸਯਮੰਤਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਧਿਕ੍ਤ੍ਵਾਂ ਯਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵਮਰ੍ਥਲਿਪ੍ਸੁਰੇਤਚ੍ਚ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤृਤ੍ਵਾਨ੍ਮਯਾ ਕ੍ਸ਼ਾਂਤਂ ਤਦਯਂ ਪਂਥਾਸ੍ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਨ ਮੇ ਦ੍ਵਾਰਕਯਾ ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਚਾਸ਼੍षੋਬਂਧੁਭਿਃ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਮਲਮਲਮੇਭਿਰ੍ਮਮਾਗ੍ਰਤੋऽਲੀਕਸ਼ਪਥੈਰਿਤ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਤਤ੍ਕਥਾਂ ਕਥਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯਮਾਨੋਪਿ ਨ ਤਸ੍ਥੌ
ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ! ਤੂੰ ਧਨ ਲਈ ਇੰਨਾ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਸਹਿ ਲਿਆ। ਹੁਣ, ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਆਪ ਲੈ। ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਦਵਾਰਕਾ, ਨਾ ਤੈਨੂੰ, ਨਾ ਤੇਰੇ ਝੂਠੇ ਵਾਅਦੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਬਸ, ਬਸ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਬਲਰਾਮ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।
ਸ ਵਿਦੇਹਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼
ਉਹ ਵਿਦੇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਨਕਰਾਜਸ਼੍ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਪੂਰ੍ਵਕਮੇਨਂ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ
ਜਨਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਰਘ ਦੇ ਕੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਤਸ੍ਥੌ
ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਾਜਗਾਮ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੀ ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਯਾਵਚ੍ਚ ਜਨਕਰਾਜਗृਹੇ ਬਲਭਦ੍ਰੋ ऽਵਤਸ੍ਥੇ ਤਾਵਦ੍ਧਾਰ੍ਤ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਤ੍ਸਕਾਸ਼ਾਦ੍ਗਦਾਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਮਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਜਦ ਤਕ ਬਲਭਦਰ ਜਨਕ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਰਿਹਾ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਉਸ ਤੋਂ ਗਦਾ ਲੜਾਈ ਦੀ ਕਲਾ ਸਿੱਖਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨ ਹਿ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭਗਵਤਾ ਪਾਦਪ੍ਰਹਾਰਪਰਿਕਂਪਿਤਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇਣ ਸੁਰਰਿषੁਵਨਿਤਾਵੈਧਵ੍ਯਕਾਰਿਣਾ ਪ੍ਰਬਲਰਿਪੁਚਕ੍ਰਾਪ੍ਰਤਿਹਤਚਕ੍ਰੇਣ ਚਕ੍ਰਿਣਾ ਮਦਮੁਦਿਤਨਯਨਾਵਲੋਕਨਾਖਿਲਨਿਸ਼ਾਤਨੇਨਾਤਿਗੁਰੁਵੈਰਿਵਾਰਣਾਪਕਰ੍षਣਾ-ਵਿਕृਤਮਹਿਮੋਰੁਸੀਰੇਮ ਸੀਰਿਣਾ ਚ ਸਹ ਸਕਲਜਗਦ੍ਵਂਦ੍ਯਾਨਾਮਮਰਵਰਾਣਾਮਪਿ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸਮਰ੍ਥਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਕੰਬਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਧਵਾ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਚਕ੍ਰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਗੇਰੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਵੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।