ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਦਾਨਾਦਵਜ੍ਞਾਤਮੇਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੇ ਵੈਰਾਨੁਬਂਧਂ ਚਕ੍ਰੁਃ
ਜਦ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਪਾਲਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਕ੍ਰੂਰਕृਤਵਰ੍ਮਪ੍ਰਮੁਖਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾਨਮੂਚੁਃ
ਅਕਰੂਰ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਸ਼ਤਧਨਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਅਯਮਤੀਵ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੋ ਯੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਭਵਤਾ ਚ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋऽਪ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਮਸ੍ਮਾਨ੍ ਭਵਂਤਂ ਚਾਵਿਗਣਯ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਹ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਤੇ ਤੂੰ ਉਸਦੀ ਧੀ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤਦਲਮਨੇਨ ਜੀਵਤਾ ਘਾਤਯਿਤ੍ਵੈਨਂ ਤਨ੍ਮਹਾਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਯਮਂਤਕਾਖ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਿਂ ਨ ਗृਹ੍ਯਤੇ ਵਯਮਭ੍ਯੁਪਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮੋ ਯਦ੍ਯਚ੍ਯੁਤਸ੍ਤਵੋਪਰਿ ਵੈਰਾਨੁਬਂਧਂ ਕਰਿष੍ਯਤੀਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯਸਾਵਪ੍ਯਾਹ
ਹੁਣ ਇਸਨੂੰ ਹੋਰ ਜੀਉਣ ਨਾ ਦੇ। ਇਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਤਨ, ਸਿਆਮੰਤਕ, ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ। ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ? ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਾਂ। ਜੇ ਅਚੂਤ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੈਰ ਪਾਲੇਗਾ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਰਹਾਂਗੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਹੈ।'
ਜਤੁਗृਹਦਗ੍ਧਾਨਾਂ ਪਾਂਡੁਤਨਯਾਨਾਂ ਵਿਦਿਤਪਰਮਾਰ੍ਥੋऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪ੍ਰਯਤ੍ਨਸ਼ੈਥਿਲ੍ਯਕਰਣਾਰ੍ਥਂ ਪਾਰ੍ਥਾਨੁਕੂਲ੍ਯਕਰਣਾਯ ਵਾਰਣਾਵਤਂ ਗਤਃ
ਜਦ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਜਾਤੂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਾੜੇ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਨ ਜਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਵਾਰਣਾਵਤ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸੁਪ੍ਤਮੇਵ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਂ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਜਘਾਨ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਚਾਦਦਾਤ੍
ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਗਏ ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਨੇ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ।
ਪਿਤृਵਧਾਮਰ੍षਪੂਰ੍ਣਾ ਚ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ੍ਯਂਦਨਮਾਰੂਢਾ ਵਾਰਣਾਵਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਭਗਵਤੇऽਹਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਿਤੇਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਂਤਿਮਤਾ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਨਾऽਸ੍ਮਤ੍ਪਿਤਾ ਵ੍ਯਾਪਾਦਿਤਃ ਤਚ੍ਚ ਸ੍ਯਮਂਤਕਮਣਿਰਤ੍ਨਮਪਹृਤਂ ਯਸ੍ਯਾਵਭਾਸਨੇਨਾਪਹृਤਤਿਮਿਰਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਚੜ੍ਹੀ, ਵਾਰਣਾਵਤ ਗਈ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਅਨਿਆਇ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਬੇਦਰਦੀ ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਚੋਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੰਝ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ।'
ਤਦਿਯਂ ਤ੍ਵਦੀਯਾਪਹਾਸਨਾ ਤਦਾਲੋਚ੍ਯ ਯਦਤ੍ਰ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ ਕृष੍ਣਮਾਹ
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ; ਜੋ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਕਰ।'
ਤਯਾ ਚੈਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਂਤਃ ਕਰਣੋऽਪਿ ਕृष੍ਣਃ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਮਮਰ੍षਤਾਮ੍ਰਨਯਨਃ ਪ੍ਰਾਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਤ੍ਯੇ ਸਤ੍ਯਂ ਮਮੈਵੈषਾਪਹਾਸਨਾ ਨਾਹਮੇਤਾਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਸ੍ਸਹਿष੍ਯੇ
ਸੱਚ ਮੁੱਚ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਮੰਦ ਬੰਦੇ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਬਿਲਕੁਲ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਨ ਹ੍ਯਨੁਲ੍ਲਂਘ੍ਯ ਪਰਪਾਦਪਂ ਤਤ੍ਕृਤਨੀਡਾਸ਼੍ਰਯਿਣੋ ਵਿਹਂਗਮਾ ਵਧ੍ਯਂਤੇ ਤਦਲਮਮੁਨਾਸ੍ਮਤ੍ਪੁਰਤਃ ਸੌਕਪ੍ਰੋਰਿਤਵਾਕ੍ਯਪਰਿਕਰੇਣੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯੈਕਾਂਤੇ ਬਲਦੇਵਂ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਪ੍ਰਾਹ
ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣੇ ਘੋਂਸਲੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਰਖ਼ਤ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੀਏ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਵਾਰਕਾ ਗਿਆ ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਬਲਦੇਵ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮृਗਯਾਗਤਂ ਪ੍ਰਸੇਨਮਟਵ੍ਯਾਂ ਮृਗਪਤਿਰ੍ਜਘਾਨ
ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਆਏ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੋऽਪ੍ਯਧੁਨਾ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਨਾ ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤਃ
ਹੁਣ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਦੁਭਯਵਿਨਾਸ਼ਾਤ੍ਤਨ੍ਮਣਿਰਤ੍ਨਮਾਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਮਰ ਜਾਣ ਕਾਰਨ, ਮਣੀ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਦੁਤ੍ਤਿष੍ਠਾਰੁਹ੍ਯਤਾਂ ਰਥਃ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਨਿਧਨਾਯੋਦ੍ਯਮਂ ਕੁਰ੍ਵਿਤ੍ਯਭਿਹਿਤਸ੍ਤਥੇਤਿ ਸਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਿਤਵਾਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਉਠੋ ਤੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ; ਆਓ ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੀਏ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਖੋਜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕृਤੋਦ੍ਯਮੌ ਚ ਤਾਵੁਭਾਵੁਪਲਭ੍ਯ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਕृਤਵਰ੍ਮਾਣਮੁਪੇਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਪੂਰਣਕਰ੍ਮਨਿਮਿਤ੍ਤਮਚੋਦਯਤ੍
ਜਦ ਦੋਵੇਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ, ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਭਰਣ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਆਹ ਚੈਨਂ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ
ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨਾऽਹਂ ਬਲਦੇਵਵਾਸੁਦੇਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਵਿਰੋਧਾਯਾਲਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਾਕ੍ਰੂਰਮਚੋਦਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।' ਫਿਰ ਉਹ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਕਿਮੁਤਾਹਂ ਤਦਨ੍ਯਸ਼੍ਸ਼ਰਣਮਭਿਲष੍ਯਤਾਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ਤਧਨੁਰਾਹ
ਜੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਲੈ ਲੈ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦ੍ਯਸ੍ਮਤ੍ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਾਸਮਰ੍ਥਂ ਭਵਾਨਾਤ੍ਮਾਨਮਧਿਗਚ੍ਛਤਿ ਤਦਯਮਸ੍ਮਤ੍ਤਸ੍ਤਾਵਨ੍ਮਣਿਃ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਣੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਲੈ ਲੈ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖ।
ਏਕਮੁਕ੍ਤਃ ਸੋऽਪ੍ਯਾਹ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਚੁੱਕਾ, ਦੂਜੇ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦ੍ਯਂਤ੍ਯਯਾਮਪ੍ਯਵਸ੍ਥਾਯਾਂ ਨ ਕਸ੍ਮੈਚਿਦ੍ਭਵਾਨ੍ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ ਤਦਹਮੇਤਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮੀਤਿ
ਜੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸੋਗੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹ ਰਤਨ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਚਾਕ੍ਰੂਰਸ੍ਤਨ੍ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਜਗ੍ਰਾਹ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਈ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਉਹ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲਈ।
ਸ਼ਤਧਨੁਰਪ੍ਯ ਤੁਲਵੇਗਾਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਾਹਿਨੀਂ ਵਡਵਾਮਾਰੁਹ੍ਯਾਪਕ੍ਰਾਂਤਃ
ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਤਰਾਜੂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਸੌ ਜੋਜਨ ਦੌੜ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਘੋੜੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਸ਼ੈਵ੍ਯਸੁਗ੍ਰੀਵਮੇਘਪੁष੍ਪਬਲਾਹਕਾਸ਼੍ਵਚਤੁष੍ਟਯਯੁਕ੍ਤਰਥਸ੍ਥਿਤੌ ਬਲਦੇਵਵਾਸੁਦੇਵੌ ਤਮਨੁਪ੍ਰਯਾਤੌ
ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ—ਸ਼ੈਵਿਆ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਤੇ ਬਲਾਹਕ—ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਸਾ ਚ ਵਡਵਾ ਸ਼ਤਯੋਜਨਪ੍ਰਮਾਣਮਾਰ੍ਗਮਤੀਤਾ ਪੁਨਰਪਿ ਵਾਹ੍ਯਮਾਨਾ ਮਿਥਿਲਾਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੋ! ਪ੍ਰਾਣਾਨੁਤ੍ਸਸਰ੍ਜ
ਉਹ ਘੋੜੀ, ਸੌ ਜੋਜਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਲੇ ਇਲਾਕੇ 'ਚ ਦੌੜਾਈ ਗਈ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਬੈਠੀ।
ਸ਼ਤਧਨੁਰਪਿ ਤਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪਦਾਤਿਰੇਵਾਦ੍ਰ ਵਤ੍
ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਉਸ ਘੋੜੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪੈਦਲ ਹੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਕृष੍ਣੋਪਿ ਬਲਭਦ੍ਰ ਮਾਹ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬਲਭਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਾਵਦਤ੍ਰ ਸ੍ਯਂਦਨੇ ਭਵਤਾ ਸ੍ਥੇਯਮਹਮੇਨਮਧਮਾਚਾਰਂ ਪਦਾਤਿਰੇਵ ਪਦਾਤਿਮਨੁਗਮ੍ਯ ਯਾਵਦ੍ਘਾਤਯਾਮਿ ਅਤ੍ਰ ਹਿ ਭੂਭਾਗੇ ਦृष੍ਟਦੋषਾਸ੍ਸਭਯਾ ਅਤੋ ਨੈਤੇਸ਼੍ਵਾ ਭਵਤੇਮਂ ਭੂਮਿਭਾਗਮੁਲ੍ਲਂਘਨੀਯਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਥ 'ਚ ਰਹੋ, ਮੈਂ ਪੈਦਲ ਹੀ ਇਸ ਮੰਦੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੈਦਲ ਹੀ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਿੱਛੇ ਲੈ ਕੇ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇੱਥੇ ਦੇ ਰਾਜੇ ਚੌਕਸ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਨਾ ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਨਾ ਮੈਂ ਰਥ ਨਾਲ ਇਹ ਜ਼ਮੀਨ ਪਾਰ ਕਰੀਏ।
ਨ ਹਿ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭਗਵਤਾ ਪਾਦਪ੍ਰਹਾਰਪਰਿਕਂਪਿਤਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇਣ ਸੁਰਰਿषੁਵਨਿਤਾਵੈਧਵ੍ਯਕਾਰਿਣਾ ਪ੍ਰਬਲਰਿਪੁਚਕ੍ਰਾਪ੍ਰਤਿਹਤਚਕ੍ਰੇਣ ਚਕ੍ਰਿਣਾ ਮਦਮੁਦਿਤਨਯਨਾਵਲੋਕਨਾਖਿਲਨਿਸ਼ਾਤਨੇਨਾਤਿਗੁਰੁਵੈਰਿਵਾਰਣਾਪਕਰ੍षਣਾ-ਵਿਕृਤਮਹਿਮੋਰੁਸੀਰੇਮ ਸੀਰਿਣਾ ਚ ਸਹ ਸਕਲਜਗਦ੍ਵਂਦ੍ਯਾਨਾਮਮਰਵਰਾਣਾਮਪਿ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸਮਰ੍ਥਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਕੰਬਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਧਵਾ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਚਕ੍ਰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਗੇਰੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਵੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।