ਸ੍ਯਮਂਤਕਮਣਿਰਤ੍ਨਮਪਿ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਕੀਮਤੀ ਸਿਆਮੰਤਕ ਰਤਨ ਵੀ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਅਚ੍ਯੁਤੋਪ੍ਯਤਿਪ੍ਰਣਤਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮਪਿ ਤਨ੍ਮਣਿਰਤ੍ਨਮਾਤ੍ਮਸਂਸ਼ੋਧਨਾਯ ਜਗ੍ਰਾਹ
ਅਚੂਤ ਨੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਰਤਨ ਵੱਡੀ ਨਮਰਤਾ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਲੈਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਸਫਾਈ ਲਈ ਉਹ ਰਤਨ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸਹ ਜਾਂਬਵਤ੍ਯਾ ਸ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਾਜਗਾਮ
ਉਹ ਜਾਮਬਵਤੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਦੁਆਰਕਾ ਚਲੇ ਗਏ।
ਭਗਵਦਾਗਮਨੋਦ੍ਭੂਤਹਰ੍षੋਤ੍ਕਰ੍षਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਕਾਵਾਸਿਜਨਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਵਲੋਕਨਾਤ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮੇਵਾਤਿਪਰਿਣਤਵਯਸੋਪਿ ਨਵਯੌਵਨਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਕ ਦਮ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨ ਵਰਗੇ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਗਏ ਸਨ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਸਕਲਯਾਦਵਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਸਭਾਜਯਾਮਾਸੁਃ
ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ!' ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ।
ਭਗਵਾਨਪਿ ਯਥਾਨੁਭੂਤਮਸ਼੍षੴ ਯਾਦਵਸਮਾਜੇ ਯਥਾਵਦਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਆਪ ਭੋਗਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਯਮਂਤਕਂ ਚ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਾਯ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਸ੍ਤਿਪਰਿਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਵਾਪ
ਉਸ ਨੇ ਸਿਆਮੰਤਕ ਰਤਨ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਝੂਠੀ ਇਲਜ਼ਾਮ ਤੋਂ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਾਂਬਵਤੀਂ ਚਾਂਤਃਪੁਰੇ ਨਿਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ
ਉਸ ਨੇ ਜਾਮਬਵਤੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੋਪਿ ਮਯਾਸ੍ਯਾਭੂਤਮਲਿਨਮਾਰੋਪਿਤਮਿਤਿ ਜਾਤਸਂਤ੍ਰਾਸਾਤ੍ਸ੍ਵਸੁਤਾਂ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਂ ਭਗਵਤੇ ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਦਦੌ
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਡਰ ਕੇ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਉੱਤੇ ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਸਤਭਾਮਾ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਂ ਚਾਕ੍ਰੂਰਕृਤਵਰ੍ਮਸ਼ਤਧਨ੍ਵਪ੍ਰਮੁਖਾ ਯਾਦਵਾਃ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਰਯਾਮ੍ਬਭੂਵੁਃ
ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਕਰੂਰ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮ, ਸ਼ਤਧਨਵ ਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਮੰਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਦਾਨਾਦਵਜ੍ਞਾਤਮੇਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੇ ਵੈਰਾਨੁਬਂਧਂ ਚਕ੍ਰੁਃ
ਜਦ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਪਾਲਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਕ੍ਰੂਰਕृਤਵਰ੍ਮਪ੍ਰਮੁਖਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾਨਮੂਚੁਃ
ਅਕਰੂਰ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਸ਼ਤਧਨਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਅਯਮਤੀਵ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੋ ਯੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਭਵਤਾ ਚ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋऽਪ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਮਸ੍ਮਾਨ੍ ਭਵਂਤਂ ਚਾਵਿਗਣਯ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਹ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਤੇ ਤੂੰ ਉਸਦੀ ਧੀ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤਦਲਮਨੇਨ ਜੀਵਤਾ ਘਾਤਯਿਤ੍ਵੈਨਂ ਤਨ੍ਮਹਾਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਯਮਂਤਕਾਖ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਿਂ ਨ ਗृਹ੍ਯਤੇ ਵਯਮਭ੍ਯੁਪਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮੋ ਯਦ੍ਯਚ੍ਯੁਤਸ੍ਤਵੋਪਰਿ ਵੈਰਾਨੁਬਂਧਂ ਕਰਿष੍ਯਤੀਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯਸਾਵਪ੍ਯਾਹ
ਹੁਣ ਇਸਨੂੰ ਹੋਰ ਜੀਉਣ ਨਾ ਦੇ। ਇਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਤਨ, ਸਿਆਮੰਤਕ, ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ। ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ? ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਾਂ। ਜੇ ਅਚੂਤ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੈਰ ਪਾਲੇਗਾ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਰਹਾਂਗੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਹੈ।'
ਜਤੁਗृਹਦਗ੍ਧਾਨਾਂ ਪਾਂਡੁਤਨਯਾਨਾਂ ਵਿਦਿਤਪਰਮਾਰ੍ਥੋऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪ੍ਰਯਤ੍ਨਸ਼ੈਥਿਲ੍ਯਕਰਣਾਰ੍ਥਂ ਪਾਰ੍ਥਾਨੁਕੂਲ੍ਯਕਰਣਾਯ ਵਾਰਣਾਵਤਂ ਗਤਃ
ਜਦ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਜਾਤੂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਾੜੇ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਨ ਜਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਵਾਰਣਾਵਤ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸੁਪ੍ਤਮੇਵ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਂ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਜਘਾਨ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਚਾਦਦਾਤ੍
ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਗਏ ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਨੇ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ।
ਪਿਤृਵਧਾਮਰ੍षਪੂਰ੍ਣਾ ਚ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ੍ਯਂਦਨਮਾਰੂਢਾ ਵਾਰਣਾਵਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਭਗਵਤੇऽਹਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਿਤੇਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਂਤਿਮਤਾ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਨਾऽਸ੍ਮਤ੍ਪਿਤਾ ਵ੍ਯਾਪਾਦਿਤਃ ਤਚ੍ਚ ਸ੍ਯਮਂਤਕਮਣਿਰਤ੍ਨਮਪਹृਤਂ ਯਸ੍ਯਾਵਭਾਸਨੇਨਾਪਹृਤਤਿਮਿਰਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਚੜ੍ਹੀ, ਵਾਰਣਾਵਤ ਗਈ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਅਨਿਆਇ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਬੇਦਰਦੀ ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਚੋਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੰਝ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ।'
ਤਦਿਯਂ ਤ੍ਵਦੀਯਾਪਹਾਸਨਾ ਤਦਾਲੋਚ੍ਯ ਯਦਤ੍ਰ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ ਕृष੍ਣਮਾਹ
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ; ਜੋ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਕਰ।'
ਤਯਾ ਚੈਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਂਤਃ ਕਰਣੋऽਪਿ ਕृष੍ਣਃ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਮਮਰ੍षਤਾਮ੍ਰਨਯਨਃ ਪ੍ਰਾਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਤ੍ਯੇ ਸਤ੍ਯਂ ਮਮੈਵੈषਾਪਹਾਸਨਾ ਨਾਹਮੇਤਾਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਸ੍ਸਹਿष੍ਯੇ
ਸੱਚ ਮੁੱਚ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਮੰਦ ਬੰਦੇ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਬਿਲਕੁਲ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਨ ਹ੍ਯਨੁਲ੍ਲਂਘ੍ਯ ਪਰਪਾਦਪਂ ਤਤ੍ਕृਤਨੀਡਾਸ਼੍ਰਯਿਣੋ ਵਿਹਂਗਮਾ ਵਧ੍ਯਂਤੇ ਤਦਲਮਮੁਨਾਸ੍ਮਤ੍ਪੁਰਤਃ ਸੌਕਪ੍ਰੋਰਿਤਵਾਕ੍ਯਪਰਿਕਰੇਣੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯੈਕਾਂਤੇ ਬਲਦੇਵਂ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਪ੍ਰਾਹ
ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣੇ ਘੋਂਸਲੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਰਖ਼ਤ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੀਏ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਵਾਰਕਾ ਗਿਆ ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਬਲਦੇਵ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮृਗਯਾਗਤਂ ਪ੍ਰਸੇਨਮਟਵ੍ਯਾਂ ਮृਗਪਤਿਰ੍ਜਘਾਨ
ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਆਏ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੋऽਪ੍ਯਧੁਨਾ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਨਾ ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤਃ
ਹੁਣ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਦੁਭਯਵਿਨਾਸ਼ਾਤ੍ਤਨ੍ਮਣਿਰਤ੍ਨਮਾਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਮਰ ਜਾਣ ਕਾਰਨ, ਮਣੀ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਦੁਤ੍ਤਿष੍ਠਾਰੁਹ੍ਯਤਾਂ ਰਥਃ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਨਿਧਨਾਯੋਦ੍ਯਮਂ ਕੁਰ੍ਵਿਤ੍ਯਭਿਹਿਤਸ੍ਤਥੇਤਿ ਸਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਿਤਵਾਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਉਠੋ ਤੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ; ਆਓ ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੀਏ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਖੋਜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕृਤੋਦ੍ਯਮੌ ਚ ਤਾਵੁਭਾਵੁਪਲਭ੍ਯ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਕृਤਵਰ੍ਮਾਣਮੁਪੇਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਪੂਰਣਕਰ੍ਮਨਿਮਿਤ੍ਤਮਚੋਦਯਤ੍
ਜਦ ਦੋਵੇਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ, ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਭਰਣ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਆਹ ਚੈਨਂ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ
ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨਾऽਹਂ ਬਲਦੇਵਵਾਸੁਦੇਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਵਿਰੋਧਾਯਾਲਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਾਕ੍ਰੂਰਮਚੋਦਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।' ਫਿਰ ਉਹ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਕਿਮੁਤਾਹਂ ਤਦਨ੍ਯਸ਼੍ਸ਼ਰਣਮਭਿਲष੍ਯਤਾਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ਤਧਨੁਰਾਹ
ਜੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਲੈ ਲੈ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਹਿ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭਗਵਤਾ ਪਾਦਪ੍ਰਹਾਰਪਰਿਕਂਪਿਤਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇਣ ਸੁਰਰਿषੁਵਨਿਤਾਵੈਧਵ੍ਯਕਾਰਿਣਾ ਪ੍ਰਬਲਰਿਪੁਚਕ੍ਰਾਪ੍ਰਤਿਹਤਚਕ੍ਰੇਣ ਚਕ੍ਰਿਣਾ ਮਦਮੁਦਿਤਨਯਨਾਵਲੋਕਨਾਖਿਲਨਿਸ਼ਾਤਨੇਨਾਤਿਗੁਰੁਵੈਰਿਵਾਰਣਾਪਕਰ੍षਣਾ-ਵਿਕृਤਮਹਿਮੋਰੁਸੀਰੇਮ ਸੀਰਿਣਾ ਚ ਸਹ ਸਕਲਜਗਦ੍ਵਂਦ੍ਯਾਨਾਮਮਰਵਰਾਣਾਮਪਿ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸਮਰ੍ਥਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਕੰਬਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਧਵਾ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਚਕ੍ਰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਗੇਰੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਵੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।