ਤਯੋਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮੁਦ੍ਧਤਾਮਰ੍षਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਦਿਨਾਨ੍ਯਭਵਤ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਤੀ ਦਿਨ ਤੱਕ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤੇ ਚ ਯਦੁਸੈਨਿਕਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤਾष੍ਟਾਦਿਨਾਨਿ ਤਨ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਿਮੁਦੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਯਾਦਵ ਸਿਪਾਹੀ ਉਥੇ ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਦਿਨ ਤੱਕ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਵੇ।
ਅਨਿष੍ਕ੍ਰਮਣੇ ਚ ਮਧੁਰਿਪੁਰਸਾਵਵਸ਼੍ਯਮਤ੍ਰ ਬਿਲੇऽਤ੍ਯਂਤਂ ਨਾਸ਼ਮਵਾਪ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਨ੍ਯਥਾ ਤਸ੍ਯ ਜੀਵਤਃ ਕਥਮੇਤਾਵਂਤਿ ਦਿਨਾਨਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਯੇ ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੇਪੋ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤਿ ਕृਤਾਧ੍ਯਵਸਾਯਾ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਾਗਮ੍ਯ ਹਤਃ ਕृष੍ਣ ਇਤਿ ਕਥਯਾਮਾਸੁਃ
ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਾਹਰ ਨਾ ਨਿਕਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਸੋਚ ਲਿਆ, 'ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਧੂ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਇਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੰਨੇ ਦਿਨ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ?' ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉਹ ਦੁਆਰਕਾ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਤਦ੍ਬਾਂਧਵਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਕਾਲੋਚਿਤਮਖਿਲਮੁਤ੍ਤਰਕ੍ਰਿਯਾਕਲਾਪਂ ਚਕ੍ਰੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯਾਤਿਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਦਤ੍ਤਵਿਸ਼ਿष੍ਟੋਪਪਾਤ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਨਤੋਯਾਦਿਨਾ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਬਲਪ੍ਰਾਣਪੁष੍ਟਿਰਭੂਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਪੂਰੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ-ਪੀਣਾ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜਿੰਦ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ।
ਇਤਰਸ੍ਯਾਨੁਦਿਨਮਤਿਗੁਰੁਪੁਰੁषਭੇਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਅਤਿਨਿष੍ਠੁਰਪ੍ਰਹਾਰਪਾਤਪੀਡਿਤਾਖਿਲਾਵਯਵਸ੍ਯ ਨਿਰਾਹਾਰਤਯਾ ਬਲਹਾਨਿਰਭੂਤ੍
ਪਰ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਭਾਰੀ ਘਾਟਾਂ ਨਾਲ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸਖ਼ਤ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਖੇ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ ਤਾਕਤ ਘਟ ਗਈ।
ਨਿਰ੍ਜਿਤਸ਼੍ਚ ਭਗਵਤਾ ਜਾਂਬਵਾਨ੍ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ
ਭਗਵਾਨ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਭਿਵ੍ਯਂਜਿਤਕਰਤਲਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਚੈਨਮਪਗਤਯੁਦ੍ਧਖੇਦਂ ਚਕਾਰ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਜੰਗ ਦਾ ਸਾਰਾ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪੁਨਰਪ੍ਯੇਨਂ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਜਾਂਬਵਤੀਂ ਨਾਮ ਕਨ੍ਯਾਂ ਗृਹਾਗਤਾਯਾਰ੍ਘ੍ਯਭੂਤਾਂ ਗ੍ਰਾਹਯਾਮਾਸ
ਫਿਰ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਜਾਮਬਵਤੀ, ਜੋ ਘਰ ਆਈ ਸੀ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਯਮਂਤਕਮਣਿਰਤ੍ਨਮਪਿ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਕੀਮਤੀ ਸਿਆਮੰਤਕ ਰਤਨ ਵੀ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਅਚ੍ਯੁਤੋਪ੍ਯਤਿਪ੍ਰਣਤਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮਪਿ ਤਨ੍ਮਣਿਰਤ੍ਨਮਾਤ੍ਮਸਂਸ਼ੋਧਨਾਯ ਜਗ੍ਰਾਹ
ਅਚੂਤ ਨੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਰਤਨ ਵੱਡੀ ਨਮਰਤਾ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਲੈਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਸਫਾਈ ਲਈ ਉਹ ਰਤਨ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸਹ ਜਾਂਬਵਤ੍ਯਾ ਸ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਾਜਗਾਮ
ਉਹ ਜਾਮਬਵਤੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਦੁਆਰਕਾ ਚਲੇ ਗਏ।
ਭਗਵਦਾਗਮਨੋਦ੍ਭੂਤਹਰ੍षੋਤ੍ਕਰ੍षਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਕਾਵਾਸਿਜਨਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਵਲੋਕਨਾਤ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮੇਵਾਤਿਪਰਿਣਤਵਯਸੋਪਿ ਨਵਯੌਵਨਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਕ ਦਮ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨ ਵਰਗੇ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਗਏ ਸਨ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਸਕਲਯਾਦਵਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਸਭਾਜਯਾਮਾਸੁਃ
ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ!' ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ।
ਭਗਵਾਨਪਿ ਯਥਾਨੁਭੂਤਮਸ਼੍षੴ ਯਾਦਵਸਮਾਜੇ ਯਥਾਵਦਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਆਪ ਭੋਗਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਯਮਂਤਕਂ ਚ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਾਯ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਸ੍ਤਿਪਰਿਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਵਾਪ
ਉਸ ਨੇ ਸਿਆਮੰਤਕ ਰਤਨ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਝੂਠੀ ਇਲਜ਼ਾਮ ਤੋਂ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਾਂਬਵਤੀਂ ਚਾਂਤਃਪੁਰੇ ਨਿਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ
ਉਸ ਨੇ ਜਾਮਬਵਤੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੋਪਿ ਮਯਾਸ੍ਯਾਭੂਤਮਲਿਨਮਾਰੋਪਿਤਮਿਤਿ ਜਾਤਸਂਤ੍ਰਾਸਾਤ੍ਸ੍ਵਸੁਤਾਂ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਂ ਭਗਵਤੇ ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਦਦੌ
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਡਰ ਕੇ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਉੱਤੇ ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਸਤਭਾਮਾ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਂ ਚਾਕ੍ਰੂਰਕृਤਵਰ੍ਮਸ਼ਤਧਨ੍ਵਪ੍ਰਮੁਖਾ ਯਾਦਵਾਃ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਰਯਾਮ੍ਬਭੂਵੁਃ
ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਕਰੂਰ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮ, ਸ਼ਤਧਨਵ ਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਮੰਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਦਾਨਾਦਵਜ੍ਞਾਤਮੇਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੇ ਵੈਰਾਨੁਬਂਧਂ ਚਕ੍ਰੁਃ
ਜਦ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਪਾਲਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਕ੍ਰੂਰਕृਤਵਰ੍ਮਪ੍ਰਮੁਖਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾਨਮੂਚੁਃ
ਅਕਰੂਰ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਸ਼ਤਧਨਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਅਯਮਤੀਵ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੋ ਯੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਭਵਤਾ ਚ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋऽਪ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਮਸ੍ਮਾਨ੍ ਭਵਂਤਂ ਚਾਵਿਗਣਯ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਹ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਤੇ ਤੂੰ ਉਸਦੀ ਧੀ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤਦਲਮਨੇਨ ਜੀਵਤਾ ਘਾਤਯਿਤ੍ਵੈਨਂ ਤਨ੍ਮਹਾਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਯਮਂਤਕਾਖ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਿਂ ਨ ਗृਹ੍ਯਤੇ ਵਯਮਭ੍ਯੁਪਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮੋ ਯਦ੍ਯਚ੍ਯੁਤਸ੍ਤਵੋਪਰਿ ਵੈਰਾਨੁਬਂਧਂ ਕਰਿष੍ਯਤੀਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯਸਾਵਪ੍ਯਾਹ
ਹੁਣ ਇਸਨੂੰ ਹੋਰ ਜੀਉਣ ਨਾ ਦੇ। ਇਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਤਨ, ਸਿਆਮੰਤਕ, ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ। ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ? ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਾਂ। ਜੇ ਅਚੂਤ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੈਰ ਪਾਲੇਗਾ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਰਹਾਂਗੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਹੈ।'
ਜਤੁਗृਹਦਗ੍ਧਾਨਾਂ ਪਾਂਡੁਤਨਯਾਨਾਂ ਵਿਦਿਤਪਰਮਾਰ੍ਥੋऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪ੍ਰਯਤ੍ਨਸ਼ੈਥਿਲ੍ਯਕਰਣਾਰ੍ਥਂ ਪਾਰ੍ਥਾਨੁਕੂਲ੍ਯਕਰਣਾਯ ਵਾਰਣਾਵਤਂ ਗਤਃ
ਜਦ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਜਾਤੂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਾੜੇ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਨ ਜਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਵਾਰਣਾਵਤ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸੁਪ੍ਤਮੇਵ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਂ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਜਘਾਨ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਚਾਦਦਾਤ੍
ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਗਏ ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਨੇ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ।
ਪਿਤृਵਧਾਮਰ੍षਪੂਰ੍ਣਾ ਚ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ੍ਯਂਦਨਮਾਰੂਢਾ ਵਾਰਣਾਵਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਭਗਵਤੇऽਹਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਿਤੇਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਂਤਿਮਤਾ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਨਾऽਸ੍ਮਤ੍ਪਿਤਾ ਵ੍ਯਾਪਾਦਿਤਃ ਤਚ੍ਚ ਸ੍ਯਮਂਤਕਮਣਿਰਤ੍ਨਮਪਹृਤਂ ਯਸ੍ਯਾਵਭਾਸਨੇਨਾਪਹृਤਤਿਮਿਰਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਚੜ੍ਹੀ, ਵਾਰਣਾਵਤ ਗਈ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਅਨਿਆਇ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਬੇਦਰਦੀ ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਚੋਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੰਝ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ।'
ਤਦਿਯਂ ਤ੍ਵਦੀਯਾਪਹਾਸਨਾ ਤਦਾਲੋਚ੍ਯ ਯਦਤ੍ਰ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ ਕृष੍ਣਮਾਹ
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ; ਜੋ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਕਰ।'
ਤਯਾ ਚੈਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਂਤਃ ਕਰਣੋऽਪਿ ਕृष੍ਣਃ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਮਮਰ੍षਤਾਮ੍ਰਨਯਨਃ ਪ੍ਰਾਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਤ੍ਯੇ ਸਤ੍ਯਂ ਮਮੈਵੈषਾਪਹਾਸਨਾ ਨਾਹਮੇਤਾਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਸ੍ਸਹਿष੍ਯੇ
ਸੱਚ ਮੁੱਚ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਮੰਦ ਬੰਦੇ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਬਿਲਕੁਲ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸੁਰਾਸੁਰਗਂਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਦਿਭਿਰਪ੍ਯਖਿਲੈਰ੍ਭਵਾਨ੍ਨ ਜੇਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਕਿਮੁਤਾਵਨਿਗੋਚਰੈਰਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯੈਰ੍ਨਰੈਰ੍ਨਰਾਵਯਵਭੂਤੈਸ਼੍ਚ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨ੍ਯਨੁਸृਤਿਭਿਃ ਕਿਂ ਪੁਨਰਸ੍ਮਦ੍ਵਿਧੈਰਵਸ਼੍ਯਂ ਭਵਤਾऽਸ੍ਮਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਰਾਮੇਣੇਵ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਸਕਲਜਗਤ੍ਪਰਾਯਣਸ੍ਯਾਂਸ਼੍ਨੋ ਭਗਵਤਾ ਭਵਿਤਵ੍ਯਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਭਗਵਾਨਖਿਲਾਵਨਿਭਾਰਾਵਤਰਣਾਰ੍ਥਮਵਤਰਣਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ
ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦੇ—ਫਿਰ ਆਮ ਲੋਕਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਮਾਲਕ, ਰਾਮ ਹੀ ਹੋ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਸਰਾ। ਜਦ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਲਏ ਹਨ।