ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਤਨ੍ਮਣਿਰਤ੍ਨਮष੍ਟੌ ਕਨਕਭਾਰਾਨ੍ਸ੍ਤ੍ਰਵਤਿ
ਉਹ ਮਣੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅੱਠ ਭਾਰ ਸੋਨਾ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਾਚ੍ਚ ਸਕਲਸ੍ਯੈਵ ਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯੋਪਸਰ੍ਗਾਨਾਵृष੍ਟਿਵ੍ਯਾਲਾਗ੍ਨਿਤੋ ਯਦ੍ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਦਿਭਯਂ ਨ ਭਵਤਿ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁੱਕਾ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਅੱਗ, ਅਕਾਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਅਚ੍ਯੁਤੋऽਪਿ ਤਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਮੁਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਰ੍ਯੋਗ੍ਯਮੇਤਦਿਤਿ ਲਿਪ੍ਸਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ੨੭ ਗੋਤ੍ਰਭੇਦਭਯਾਚ੍ਛਕ੍ਤੋਪਿ ਨ ਜਹਾਰ
ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੇ ਵੀ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਮਣੀ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਰਾਜਾ ਲਈ ਚਾਹੀ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਉਸ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਗੋਤ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਲੈ ਸਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸਤ੍ਰਾਜਿਦਪ੍ਯਚ੍ਯੁਤੋ ਮਾਮੇਤਦ੍ਯਾਚਯਿष੍ਯਤੀਤ੍ਯਵਗਮ੍ਯ ਰਤ੍ਨਲੋਭਾਦ੍ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾਯ ਤਦ੍ਰ ਤ੍ਨਮਦਾਤ੍
ਸਤਰਾਜਿਤ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਅਚੁਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਮਣੀ ਮੰਗੇਗਾ, ਤੇ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤਚ੍ਚ ਸ਼ੁਚਿਨਾ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣਮਸ਼੍षੋਮੇਵ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਰਵਾਦਿਕਂ ਗੁਣਜਾਤਮੁਤ੍ਪਾਦਯਤਿ ਅਨ੍ਯਥਾ ਧਾਰਯਂਤਮੇਵ ਹਂਤੀਤ੍ਯਜਾਨਨ੍ਨਸਾਵਪਿ ਪ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤੇਨ ਕਂਠਸਕ੍ਤੇਨ ਸ੍ਯਮਂਤਕੇਨਾਸ਼੍ਵਮਾਰੁਹ੍ਯਾਟਵ੍ਯਾਂ ਮृਗਯਾਮਗਚ੍ਛਤ੍
ਉਹ ਮਣੀ ਜੇਕਰ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਸੋਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਮਣੀ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਚ ਸਿਂਹਾਦ੍ਵਧਮਵਾਪ
ਉਥੇ, ਉਹ ਸਿੰਘ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਚ ਤਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਿਂਹੋਪ੍ਯਮਲਮਣਿਰਤ੍ਨਮਾਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇਣਾਦਾਯ ਗਂਤੁਮਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਃ ऋਕ੍ਸ਼ਾਧਿਪਤਿਨਾ ਜਾਂਬਵਤਾ ਦृष੍ਟੋ ਘਾਤਿਤਸ਼੍ਚ
ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਤੇ ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਨਿਰਮਲ ਮਣੀ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਾਮਬਵਤ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਂਬਵਾਨਪ੍ਯਮਲਮਣਿਰਤ੍ਨਮਾਦਾਯ ਸ੍ਵਬਿਲਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼
ਜਾਮਬਵਤ ਨੇ ਨਿਰਮਲ ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸੁਕੁਮਾਰਸਂਜ੍ਞਾਯ ਬਾਲਕਾਯ ਚ ਕ੍ਰੀਡਨਕਮਕਰੋਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਕੁਮਾਰ ਨਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਲਈ ਖਿਡੌਣਾ ਬਣਾਇਆ।
ਅਨਾਗਚ੍ਛਤਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਸੇਨੇ ਕृष੍ਣੋ ਮਣਿਰਤ੍ਨਮਭਿਲषਿਤਵਾਨ੍ਸ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਨਾਨ੍ਨੂਨਮੇਤਦਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮੇਤ੍ਯਖਿਲ ਏਵ ਯਦੁਲੋਕਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਕਰ੍ਣਾਕਰ੍ਣ੍ਯਾऽਕਥਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਸੇਨ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਚੁਪਚਾਪ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਜ਼ਰੂਰ ਮੋਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਉਸ ਦਾ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।'
ਵਿਦਿਤਲੋਕਾਪਵਾਦਵृਤ੍ਤਾਂਤਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਯਦੁਸੈਨ੍ਯਪਰਿਵਾਰਪਰਿਵृਤਃ ਪ੍ਰਸੇਨਾਸ਼੍ਵਪਦਵੀਮਨੁਸਸਾਰ
ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਰਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੀ ਯਾਦਵ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਾਸ਼੍ਵਸਮਵੇਤਂ ਪ੍ਰਸੇਨਂ ਸਿਂਹੇਨ ਵਿਨਿਹਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਸੇਨ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਸਮੇਤ ਸ਼ੇਰ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਪਿਆ ਸੀ।
ਅਖਿਲਜਨਮਧ੍ਯੇ ਸਿਂਹਪਦਦਰ੍ਸ਼ਨਕृਤਪਰਿਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸਿਂਹਪਦਮਨੁਸਸਾਰ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਦ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਸ਼ੱਕ ਦੀ ਛਾਂ ਹਟ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਿਆ।
ऋਕ੍ਸ਼ਪਤਿਨਿਹਤਂ ਚ ਸਿਂਹਮਪ੍ਯਲ੍ਪੇ ਭੂਮਿਭਾਗੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਰ ਤ੍ਨਗੌਰਵਾਦृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਪਿ ਪਦਾਨ੍ਯਨੁਯਯੌ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਰਿੱਛ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਰਿੱਛ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਗਿਰਿਤਟੇ ਚ ਸਕਲਮੇਵ ਤਦ੍ਯਦੁਸੈਨ੍ਯਮਵਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਪਦਾਨੁਸਾਰੀ ऋਕ੍ਸ਼ਬਿਲਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼
ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਣ ਉੱਤੇ, ਸਾਰੀ ਯਾਦਵ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਿੱਛ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ਼੍ਚ ਧਾਤ੍ਰ੍! ਯਾਃ ਸੁਕੁਮਾਰਕਮੁਲ੍ਲਾਲਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵਾਣੀਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ
ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਦਾਈ ਸੁਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਨਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਅਤ੍ਰ ਸ਼੍ਲੋਕਃ। ਸਿਂਹਃ ਪ੍ਰਸੇਨਮਵਧੀਤ੍ਸਿਂਹੋ ਜਾਮ੍ਬਵਤਾ ਹਤਃ । ਸੁਕੁਮਾਰਕਮਾ ਰੋਦੀਸ੍ਤਵ ਹ੍ਯੇष ਸ੍ਯਮਂਤਕਃ
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਹੈ: 'ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਮਾਰਿਆ; ਸੁਕੁਮਾਰ, ਤੂੰ ਨਾ ਰੋ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਸਿਆਮੰਤਕ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯੋਪਲਬ੍ਧਸ੍ਯਮਂਤਕੴਤਃਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਕੁਮਾਰਕ੍ਰੀਡਨਕੀਕृਤਂ ਚ ਧਾਤ੍ਰ੍! ਯਾ ਹਸ੍ਤੇ ਤੇਜੋਭਿਰ੍ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਯਮਂਤਕਂ ਦਦਰ੍ਸ਼
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮੋਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਖਿਡੌਣੇ ਵਾਂਗ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦਾਈ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਚ ਸ੍ਯਮਂਤਕਾਭਿਲषਿਤਚਕ੍ਸ਼ੁषਮਪੂਰ੍ਵਪੁਰੁषਮਾਗਤਂ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਧਾਤ੍ਰੀ ਤ੍ਰਾਹਿਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ
ਜਦ ਦਾਈ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਿਆਮੰਤਕ ਵੱਲ ਤਰਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਕਹਿ ਉਠੀ, 'ਬਚਾਓ! ਬਚਾਓ!'
ਤਦਾਰ੍ਤ੍ਤਰਵਸ਼੍ਰਵਣਾਨਂਤਰਂ ਚਾਮਰ੍षਪੂਰ੍ਣਹृਦਯਃ ਸ ਜਾਂਬਵਾਨਾਜਗਾਮ
ਉਸ ਦੀ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦੇ ਹੀ, ਜਾਮਬਵਾਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਯੋਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮੁਦ੍ਧਤਾਮਰ੍षਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਦਿਨਾਨ੍ਯਭਵਤ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਤੀ ਦਿਨ ਤੱਕ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤੇ ਚ ਯਦੁਸੈਨਿਕਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤਾष੍ਟਾਦਿਨਾਨਿ ਤਨ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਿਮੁਦੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਯਾਦਵ ਸਿਪਾਹੀ ਉਥੇ ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਦਿਨ ਤੱਕ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਵੇ।
ਅਨਿष੍ਕ੍ਰਮਣੇ ਚ ਮਧੁਰਿਪੁਰਸਾਵਵਸ਼੍ਯਮਤ੍ਰ ਬਿਲੇऽਤ੍ਯਂਤਂ ਨਾਸ਼ਮਵਾਪ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਨ੍ਯਥਾ ਤਸ੍ਯ ਜੀਵਤਃ ਕਥਮੇਤਾਵਂਤਿ ਦਿਨਾਨਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਯੇ ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੇਪੋ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤਿ ਕृਤਾਧ੍ਯਵਸਾਯਾ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਾਗਮ੍ਯ ਹਤਃ ਕृष੍ਣ ਇਤਿ ਕਥਯਾਮਾਸੁਃ
ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਾਹਰ ਨਾ ਨਿਕਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਸੋਚ ਲਿਆ, 'ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਧੂ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਇਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੰਨੇ ਦਿਨ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ?' ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉਹ ਦੁਆਰਕਾ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਤਦ੍ਬਾਂਧਵਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਕਾਲੋਚਿਤਮਖਿਲਮੁਤ੍ਤਰਕ੍ਰਿਯਾਕਲਾਪਂ ਚਕ੍ਰੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯਾਤਿਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਦਤ੍ਤਵਿਸ਼ਿष੍ਟੋਪਪਾਤ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਨਤੋਯਾਦਿਨਾ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਬਲਪ੍ਰਾਣਪੁष੍ਟਿਰਭੂਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਪੂਰੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ-ਪੀਣਾ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜਿੰਦ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ।
ਇਤਰਸ੍ਯਾਨੁਦਿਨਮਤਿਗੁਰੁਪੁਰੁषਭੇਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਅਤਿਨਿष੍ਠੁਰਪ੍ਰਹਾਰਪਾਤਪੀਡਿਤਾਖਿਲਾਵਯਵਸ੍ਯ ਨਿਰਾਹਾਰਤਯਾ ਬਲਹਾਨਿਰਭੂਤ੍
ਪਰ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਭਾਰੀ ਘਾਟਾਂ ਨਾਲ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸਖ਼ਤ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਖੇ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ ਤਾਕਤ ਘਟ ਗਈ।
ਨਿਰ੍ਜਿਤਸ਼੍ਚ ਭਗਵਤਾ ਜਾਂਬਵਾਨ੍ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ
ਭਗਵਾਨ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਭਿਵ੍ਯਂਜਿਤਕਰਤਲਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਚੈਨਮਪਗਤਯੁਦ੍ਧਖੇਦਂ ਚਕਾਰ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਜੰਗ ਦਾ ਸਾਰਾ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪੁਨਰਪ੍ਯੇਨਂ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਜਾਂਬਵਤੀਂ ਨਾਮ ਕਨ੍ਯਾਂ ਗृਹਾਗਤਾਯਾਰ੍ਘ੍ਯਭੂਤਾਂ ਗ੍ਰਾਹਯਾਮਾਸ
ਫਿਰ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਜਾਮਬਵਤੀ, ਜੋ ਘਰ ਆਈ ਸੀ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਸੁਰਾਸੁਰਗਂਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਦਿਭਿਰਪ੍ਯਖਿਲੈਰ੍ਭਵਾਨ੍ਨ ਜੇਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਕਿਮੁਤਾਵਨਿਗੋਚਰੈਰਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯੈਰ੍ਨਰੈਰ੍ਨਰਾਵਯਵਭੂਤੈਸ਼੍ਚ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨ੍ਯਨੁਸृਤਿਭਿਃ ਕਿਂ ਪੁਨਰਸ੍ਮਦ੍ਵਿਧੈਰਵਸ਼੍ਯਂ ਭਵਤਾऽਸ੍ਮਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਰਾਮੇਣੇਵ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਸਕਲਜਗਤ੍ਪਰਾਯਣਸ੍ਯਾਂਸ਼੍ਨੋ ਭਗਵਤਾ ਭਵਿਤਵ੍ਯਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਭਗਵਾਨਖਿਲਾਵਨਿਭਾਰਾਵਤਰਣਾਰ੍ਥਮਵਤਰਣਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ
ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦੇ—ਫਿਰ ਆਮ ਲੋਕਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਮਾਲਕ, ਰਾਮ ਹੀ ਹੋ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਸਰਾ। ਜਦ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਲਏ ਹਨ।