ਤਤਸ੍ਤਮਾਤਾਮ੍ਰੋਜ੍ਜ੍ਵਲਂ ਹ੍ਰਸ੍ਵਵਪੁषਮੀषਦਾਪਿਂਗਲਨਯਨਮਾਦਿਤ੍ਯਮਦ੍ਰਾ ਕ੍ਸ਼ੀਤ੍
ਫਿਰ ਉਥੋਂ, ਉਹ ਨੇ ਤਪਦੇ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਛੋਟੇ ਕਦ ਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕृਤਪ੍ਰਣਿਪਾਤਸ੍ਤਵਾਦਿਕਂ ਚ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਮਾਹ ਭਗਵਾਨਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਸਹਸ੍ਰਦੀਧਿਤਿਃ ਵਰਮਸ੍ਮਤ੍ਤੋਭਿਮਤਂ ਵृਣੀष੍ਵੇਤਿ
ਸਤਰਾਜਿਤ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰੋਂ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਸ ਚ ਤਦੇਵ ਮਣਿਰਤ੍ਨਮਯਾਚਤ
ਉਸ ਨੇ ਉਹੀ ਮਣੀ ਮੰਗੀ।
ਸ ਚਾਪਿ ਤਸ੍ਮੈ ਤਦ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੀਧਿਤਿਪਤਿਰ੍ਵਿਯਤਿ ਸ੍ਵਧਿष੍ਣ੍ਯਮਾਰੁਰੋਹ
ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਹ ਮਣੀ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਸਮਾਨ ਵਾਲੇ ਘਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਿਆ।
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੋऽਪ੍ਯਮਲਮਣਿਰਤ੍ਨਸਨਾਥਕਂਠਤਯਾ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵ ਤੇਜੋਭਿਰਸ਼੍षੋਦਿਗਂਤਰਾਣ੍ਯੁਦ੍ਭਾਸਯਨ੍ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਵਿਵੇਸ਼
ਸਤਰਾਜਿਤ, ਗਲ ਵਿਚ ਨਿਰਮਲ ਮਣੀ ਪਾ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਿਆਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾਉਂਦਾ, ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਾਰਕਾਵਾਸੀ ਜਨਸ੍ਤੁ ਤਮਾਯਾਂਤਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਗਵਂਤਮਾਦਿਪੁਰੁषਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮਵਨਿਭਾਰਾਵਤਰਣਾਯਾਂਸ਼੍ਨੋ ਮਾਨੁषਰੂਪਧਾਰਿਣਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਹ
ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ।'
ਭਗਵਨ੍ ਭਵਂਤਂ ਦ੍ਰ ष੍ਟ੍ਰਂ ਨੂਨਮਯਮਾਦਿਤ੍ਯ ਆਯਾਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨੁਵਾਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਹੈ।' ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਭਗਵਾਨ੍ਨਾਯਮਾਦਿਤ੍ਯਃ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੋऽਯਮਾਦਿਤ੍ਯਦਤ੍ਤਸ੍ਯਮਂਤਕਾਖ੍ਯਂ ਮਹਾਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਬਿਭ੍ਰਦਤ੍ਰੋਪਯਾਤਿ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਤਰਾਜਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਮਹਾਨ ਮਣੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਯਮੰਤਕ ਹੈ, ਪਾ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਤਦੇਨਂ ਵਿਸ੍ਤ੍ਰਬ੍ਧਾਃ ਪਸ਼੍ਯਤੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਤਥੈਵ ਦਦृਸ਼ੁਃ
'ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖੋ,' ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ।
ਸ ਚ ਤਂ ਸ੍ਯਮਂਤਕਮਣਿਮਾਤ੍ਮਨਿਵੇਸ਼ਨੇ ਚਕ੍ਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਤਨ੍ਮਣਿਰਤ੍ਨਮष੍ਟੌ ਕਨਕਭਾਰਾਨ੍ਸ੍ਤ੍ਰਵਤਿ
ਉਹ ਮਣੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅੱਠ ਭਾਰ ਸੋਨਾ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਾਚ੍ਚ ਸਕਲਸ੍ਯੈਵ ਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯੋਪਸਰ੍ਗਾਨਾਵृष੍ਟਿਵ੍ਯਾਲਾਗ੍ਨਿਤੋ ਯਦ੍ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਦਿਭਯਂ ਨ ਭਵਤਿ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁੱਕਾ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਅੱਗ, ਅਕਾਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਅਚ੍ਯੁਤੋऽਪਿ ਤਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਮੁਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਰ੍ਯੋਗ੍ਯਮੇਤਦਿਤਿ ਲਿਪ੍ਸਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ੨੭ ਗੋਤ੍ਰਭੇਦਭਯਾਚ੍ਛਕ੍ਤੋਪਿ ਨ ਜਹਾਰ
ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੇ ਵੀ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਮਣੀ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਰਾਜਾ ਲਈ ਚਾਹੀ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਉਸ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਗੋਤ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਲੈ ਸਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸਤ੍ਰਾਜਿਦਪ੍ਯਚ੍ਯੁਤੋ ਮਾਮੇਤਦ੍ਯਾਚਯਿष੍ਯਤੀਤ੍ਯਵਗਮ੍ਯ ਰਤ੍ਨਲੋਭਾਦ੍ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾਯ ਤਦ੍ਰ ਤ੍ਨਮਦਾਤ੍
ਸਤਰਾਜਿਤ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਅਚੁਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਮਣੀ ਮੰਗੇਗਾ, ਤੇ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤਚ੍ਚ ਸ਼ੁਚਿਨਾ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣਮਸ਼੍षੋਮੇਵ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਰਵਾਦਿਕਂ ਗੁਣਜਾਤਮੁਤ੍ਪਾਦਯਤਿ ਅਨ੍ਯਥਾ ਧਾਰਯਂਤਮੇਵ ਹਂਤੀਤ੍ਯਜਾਨਨ੍ਨਸਾਵਪਿ ਪ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤੇਨ ਕਂਠਸਕ੍ਤੇਨ ਸ੍ਯਮਂਤਕੇਨਾਸ਼੍ਵਮਾਰੁਹ੍ਯਾਟਵ੍ਯਾਂ ਮृਗਯਾਮਗਚ੍ਛਤ੍
ਉਹ ਮਣੀ ਜੇਕਰ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਸੋਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਮਣੀ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਚ ਸਿਂਹਾਦ੍ਵਧਮਵਾਪ
ਉਥੇ, ਉਹ ਸਿੰਘ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਚ ਤਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਿਂਹੋਪ੍ਯਮਲਮਣਿਰਤ੍ਨਮਾਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇਣਾਦਾਯ ਗਂਤੁਮਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਃ ऋਕ੍ਸ਼ਾਧਿਪਤਿਨਾ ਜਾਂਬਵਤਾ ਦृष੍ਟੋ ਘਾਤਿਤਸ਼੍ਚ
ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਤੇ ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਨਿਰਮਲ ਮਣੀ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਾਮਬਵਤ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਂਬਵਾਨਪ੍ਯਮਲਮਣਿਰਤ੍ਨਮਾਦਾਯ ਸ੍ਵਬਿਲਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼
ਜਾਮਬਵਤ ਨੇ ਨਿਰਮਲ ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸੁਕੁਮਾਰਸਂਜ੍ਞਾਯ ਬਾਲਕਾਯ ਚ ਕ੍ਰੀਡਨਕਮਕਰੋਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਕੁਮਾਰ ਨਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਲਈ ਖਿਡੌਣਾ ਬਣਾਇਆ।
ਅਨਾਗਚ੍ਛਤਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਸੇਨੇ ਕृष੍ਣੋ ਮਣਿਰਤ੍ਨਮਭਿਲषਿਤਵਾਨ੍ਸ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਨਾਨ੍ਨੂਨਮੇਤਦਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮੇਤ੍ਯਖਿਲ ਏਵ ਯਦੁਲੋਕਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਕਰ੍ਣਾਕਰ੍ਣ੍ਯਾऽਕਥਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਸੇਨ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਚੁਪਚਾਪ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਜ਼ਰੂਰ ਮੋਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਉਸ ਦਾ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।'
ਵਿਦਿਤਲੋਕਾਪਵਾਦਵृਤ੍ਤਾਂਤਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਯਦੁਸੈਨ੍ਯਪਰਿਵਾਰਪਰਿਵृਤਃ ਪ੍ਰਸੇਨਾਸ਼੍ਵਪਦਵੀਮਨੁਸਸਾਰ
ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਰਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੀ ਯਾਦਵ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਾਸ਼੍ਵਸਮਵੇਤਂ ਪ੍ਰਸੇਨਂ ਸਿਂਹੇਨ ਵਿਨਿਹਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਸੇਨ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਸਮੇਤ ਸ਼ੇਰ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਪਿਆ ਸੀ।
ਅਖਿਲਜਨਮਧ੍ਯੇ ਸਿਂਹਪਦਦਰ੍ਸ਼ਨਕृਤਪਰਿਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸਿਂਹਪਦਮਨੁਸਸਾਰ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਦ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਸ਼ੱਕ ਦੀ ਛਾਂ ਹਟ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਿਆ।
ऋਕ੍ਸ਼ਪਤਿਨਿਹਤਂ ਚ ਸਿਂਹਮਪ੍ਯਲ੍ਪੇ ਭੂਮਿਭਾਗੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਰ ਤ੍ਨਗੌਰਵਾਦृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਪਿ ਪਦਾਨ੍ਯਨੁਯਯੌ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਰਿੱਛ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਰਿੱਛ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਗਿਰਿਤਟੇ ਚ ਸਕਲਮੇਵ ਤਦ੍ਯਦੁਸੈਨ੍ਯਮਵਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਪਦਾਨੁਸਾਰੀ ऋਕ੍ਸ਼ਬਿਲਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼
ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਣ ਉੱਤੇ, ਸਾਰੀ ਯਾਦਵ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਿੱਛ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ਼੍ਚ ਧਾਤ੍ਰ੍! ਯਾਃ ਸੁਕੁਮਾਰਕਮੁਲ੍ਲਾਲਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵਾਣੀਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ
ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਦਾਈ ਸੁਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਨਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਅਤ੍ਰ ਸ਼੍ਲੋਕਃ। ਸਿਂਹਃ ਪ੍ਰਸੇਨਮਵਧੀਤ੍ਸਿਂਹੋ ਜਾਮ੍ਬਵਤਾ ਹਤਃ । ਸੁਕੁਮਾਰਕਮਾ ਰੋਦੀਸ੍ਤਵ ਹ੍ਯੇष ਸ੍ਯਮਂਤਕਃ
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਹੈ: 'ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਮਾਰਿਆ; ਸੁਕੁਮਾਰ, ਤੂੰ ਨਾ ਰੋ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਸਿਆਮੰਤਕ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯੋਪਲਬ੍ਧਸ੍ਯਮਂਤਕੴਤਃਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਕੁਮਾਰਕ੍ਰੀਡਨਕੀਕृਤਂ ਚ ਧਾਤ੍ਰ੍! ਯਾ ਹਸ੍ਤੇ ਤੇਜੋਭਿਰ੍ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਯਮਂਤਕਂ ਦਦਰ੍ਸ਼
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮੋਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਖਿਡੌਣੇ ਵਾਂਗ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦਾਈ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਚ ਸ੍ਯਮਂਤਕਾਭਿਲषਿਤਚਕ੍ਸ਼ੁषਮਪੂਰ੍ਵਪੁਰੁषਮਾਗਤਂ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਧਾਤ੍ਰੀ ਤ੍ਰਾਹਿਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ
ਜਦ ਦਾਈ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਿਆਮੰਤਕ ਵੱਲ ਤਰਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਕਹਿ ਉਠੀ, 'ਬਚਾਓ! ਬਚਾਓ!'
ਤਦਾਰ੍ਤ੍ਤਰਵਸ਼੍ਰਵਣਾਨਂਤਰਂ ਚਾਮਰ੍षਪੂਰ੍ਣਹृਦਯਃ ਸ ਜਾਂਬਵਾਨਾਜਗਾਮ
ਉਸ ਦੀ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦੇ ਹੀ, ਜਾਮਬਵਾਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।