ਯਥੈਵ ਸ਼ृਣੁਮੋ ਦੂਰਾਤ੍ਸਂਪਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ਤਥਾਂਤਿਕਾਤ੍ । ਬਭ੍ਰੁਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਦੇਵੈਰ੍ਦੇਵਾਵृਧਸ੍ਸਮਃ
ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਦੂਰੋਂ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਿਵੇਂ ਬਭਰੂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਤੇ ਦੇਵਵ੍ਰਿਧ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਪੁਰੁषਾਃ षਟ੍ ਚ षष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਥਾऽष੍ਟ ਯੇ । ਤੇऽਮृਤਤ੍ਵਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬਭ੍ਰੋਰ੍ਦੇਵਾਵृਧਾਦਪਿ
ਬਭਰੂ ਤੇ ਦੇਵਵ੍ਰਿਧ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਛਿਆਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਅੱਠ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ।
ਮਹਾਭੋਜਸ੍ਤ੍ਵਤਿਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਵਯੇ ਭੋਜਾਃ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਵਰਪੁਰਨਿਵਾਸਿਨੋ ਮਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕਾਵਰਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਮਹਾਬੋਜ ਬਹੁਤ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਬੋਜਾ, ਜੋ ਮਾਰਤਿਕਾਵਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਸਨ, ਮਾਰਤਿਕਾਵਰਾ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵृष੍ਣੇ ਸੁਮਿਤ੍ਰੋ ਯੁਧਾਜਿਚ੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਵਭੂਤਾਮ੍
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਸਨ: ਸੁਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਯੁਧਾਜਿਤ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਨਮਿਤ੍ਰਃ ਤਥਾਨਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ਨਿਘ੍ਨਃ
ਫਿਰ ਅਨਮੀਤ੍ਰਾ ਆਇਆ; ਅਨਮੀਤ੍ਰਾ ਤੋਂ ਨਿਘਨਾ।
ਨਿਘ੍ਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸੇਨ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੌ
ਨਿਘਨਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਸਨ: ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਤੇ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ।
ਤਸ੍ਯ ਚ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੋ ਭਗਵਾਨਾਦਿਤ੍ਯਃ ਸਖਾऽਭਵਤ੍
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਦਾ ਦੋਸਤ ਭਗਵਾਨ ਸੂਰਜ ਬਣਿਆ।
ਏਕਦਾ ਤ੍ਵਂਭੋਨਿਧਿਤੀਰਸਂਸ਼੍ਰਯਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ੍ਤੁष੍ਟਾਵ ਤਨ੍ਮਨਸ੍ਕਤਯਾ ਚ ਭਾਸ੍ਵਾਨਭਿष੍ਟੂਯਮਾਨੋऽਗ੍ਰਤਸ੍ਤਸ੍ਥੌ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਸ੍ਪष੍ਟਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਧਰਂ ਚੈਨਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ੍ਸੂਰ੍ਯਮਾਹ
ਫਿਰ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯਥੈਵ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਵਹ੍ਨਿਪਿਂਡੋਪਮਂ ਤ੍ਵਾਮਹਮਪਸ਼੍ਯਂ ਤਥੈਵਾਦ੍ਯਾਗ੍ਰਤੋ ਗਤਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਭਗਵਤਾ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਪ੍ਰਸਾਦੀਕृਤਂ ਵਿਸ਼੍षੋਮੁਪਲਕ੍ਸ਼ਯਾਮੀਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤੇ ਭਗਵਤਾ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਨਿਜਕਂਠਾਦੁਨ੍ਮੁਚ੍ਯ ਸ੍ਯਮਂਤਕਂ ਨਾਮ ਮਹਾਮਣਿਵਰਮਵਤਾਰ੍ਯੈਕਾਨ੍ਤੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਅੱਗ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਵੇਖਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੁਣ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ, ਤੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ ਪਰ ਮੈਂ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਿਰਪਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਲ ਤੋਂ ਸਯਮੰਤਕ ਨਾਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਉੱਤਮ ਮਣੀ ਕੱਢ ਕੇ ਇਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤਮਾਤਾਮ੍ਰੋਜ੍ਜ੍ਵਲਂ ਹ੍ਰਸ੍ਵਵਪੁषਮੀषਦਾਪਿਂਗਲਨਯਨਮਾਦਿਤ੍ਯਮਦ੍ਰਾ ਕ੍ਸ਼ੀਤ੍
ਫਿਰ ਉਥੋਂ, ਉਹ ਨੇ ਤਪਦੇ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਛੋਟੇ ਕਦ ਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕृਤਪ੍ਰਣਿਪਾਤਸ੍ਤਵਾਦਿਕਂ ਚ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਮਾਹ ਭਗਵਾਨਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਸਹਸ੍ਰਦੀਧਿਤਿਃ ਵਰਮਸ੍ਮਤ੍ਤੋਭਿਮਤਂ ਵृਣੀष੍ਵੇਤਿ
ਸਤਰਾਜਿਤ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰੋਂ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਸ ਚ ਤਦੇਵ ਮਣਿਰਤ੍ਨਮਯਾਚਤ
ਉਸ ਨੇ ਉਹੀ ਮਣੀ ਮੰਗੀ।
ਸ ਚਾਪਿ ਤਸ੍ਮੈ ਤਦ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੀਧਿਤਿਪਤਿਰ੍ਵਿਯਤਿ ਸ੍ਵਧਿष੍ਣ੍ਯਮਾਰੁਰੋਹ
ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਹ ਮਣੀ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਸਮਾਨ ਵਾਲੇ ਘਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਿਆ।
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੋऽਪ੍ਯਮਲਮਣਿਰਤ੍ਨਸਨਾਥਕਂਠਤਯਾ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵ ਤੇਜੋਭਿਰਸ਼੍षੋਦਿਗਂਤਰਾਣ੍ਯੁਦ੍ਭਾਸਯਨ੍ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਵਿਵੇਸ਼
ਸਤਰਾਜਿਤ, ਗਲ ਵਿਚ ਨਿਰਮਲ ਮਣੀ ਪਾ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਿਆਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾਉਂਦਾ, ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਾਰਕਾਵਾਸੀ ਜਨਸ੍ਤੁ ਤਮਾਯਾਂਤਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਗਵਂਤਮਾਦਿਪੁਰੁषਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮਵਨਿਭਾਰਾਵਤਰਣਾਯਾਂਸ਼੍ਨੋ ਮਾਨੁषਰੂਪਧਾਰਿਣਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਹ
ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ।'
ਭਗਵਨ੍ ਭਵਂਤਂ ਦ੍ਰ ष੍ਟ੍ਰਂ ਨੂਨਮਯਮਾਦਿਤ੍ਯ ਆਯਾਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨੁਵਾਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਹੈ।' ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਭਗਵਾਨ੍ਨਾਯਮਾਦਿਤ੍ਯਃ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੋऽਯਮਾਦਿਤ੍ਯਦਤ੍ਤਸ੍ਯਮਂਤਕਾਖ੍ਯਂ ਮਹਾਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਬਿਭ੍ਰਦਤ੍ਰੋਪਯਾਤਿ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਤਰਾਜਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਮਹਾਨ ਮਣੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਯਮੰਤਕ ਹੈ, ਪਾ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਤਦੇਨਂ ਵਿਸ੍ਤ੍ਰਬ੍ਧਾਃ ਪਸ਼੍ਯਤੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਤਥੈਵ ਦਦृਸ਼ੁਃ
'ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖੋ,' ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ।
ਸ ਚ ਤਂ ਸ੍ਯਮਂਤਕਮਣਿਮਾਤ੍ਮਨਿਵੇਸ਼ਨੇ ਚਕ੍ਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਤਨ੍ਮਣਿਰਤ੍ਨਮष੍ਟੌ ਕਨਕਭਾਰਾਨ੍ਸ੍ਤ੍ਰਵਤਿ
ਉਹ ਮਣੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅੱਠ ਭਾਰ ਸੋਨਾ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਾਚ੍ਚ ਸਕਲਸ੍ਯੈਵ ਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯੋਪਸਰ੍ਗਾਨਾਵृष੍ਟਿਵ੍ਯਾਲਾਗ੍ਨਿਤੋ ਯਦ੍ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਦਿਭਯਂ ਨ ਭਵਤਿ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁੱਕਾ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਅੱਗ, ਅਕਾਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਅਚ੍ਯੁਤੋऽਪਿ ਤਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਮੁਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਰ੍ਯੋਗ੍ਯਮੇਤਦਿਤਿ ਲਿਪ੍ਸਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ੨੭ ਗੋਤ੍ਰਭੇਦਭਯਾਚ੍ਛਕ੍ਤੋਪਿ ਨ ਜਹਾਰ
ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੇ ਵੀ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਮਣੀ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਰਾਜਾ ਲਈ ਚਾਹੀ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਉਸ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਗੋਤ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਲੈ ਸਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸਤ੍ਰਾਜਿਦਪ੍ਯਚ੍ਯੁਤੋ ਮਾਮੇਤਦ੍ਯਾਚਯਿष੍ਯਤੀਤ੍ਯਵਗਮ੍ਯ ਰਤ੍ਨਲੋਭਾਦ੍ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾਯ ਤਦ੍ਰ ਤ੍ਨਮਦਾਤ੍
ਸਤਰਾਜਿਤ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਅਚੁਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਮਣੀ ਮੰਗੇਗਾ, ਤੇ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤਚ੍ਚ ਸ਼ੁਚਿਨਾ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣਮਸ਼੍षੋਮੇਵ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਰਵਾਦਿਕਂ ਗੁਣਜਾਤਮੁਤ੍ਪਾਦਯਤਿ ਅਨ੍ਯਥਾ ਧਾਰਯਂਤਮੇਵ ਹਂਤੀਤ੍ਯਜਾਨਨ੍ਨਸਾਵਪਿ ਪ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤੇਨ ਕਂਠਸਕ੍ਤੇਨ ਸ੍ਯਮਂਤਕੇਨਾਸ਼੍ਵਮਾਰੁਹ੍ਯਾਟਵ੍ਯਾਂ ਮृਗਯਾਮਗਚ੍ਛਤ੍
ਉਹ ਮਣੀ ਜੇਕਰ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਸੋਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਮਣੀ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਚ ਸਿਂਹਾਦ੍ਵਧਮਵਾਪ
ਉਥੇ, ਉਹ ਸਿੰਘ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਚ ਤਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਿਂਹੋਪ੍ਯਮਲਮਣਿਰਤ੍ਨਮਾਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇਣਾਦਾਯ ਗਂਤੁਮਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਃ ऋਕ੍ਸ਼ਾਧਿਪਤਿਨਾ ਜਾਂਬਵਤਾ ਦृष੍ਟੋ ਘਾਤਿਤਸ਼੍ਚ
ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਤੇ ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਨਿਰਮਲ ਮਣੀ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਾਮਬਵਤ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਂਬਵਾਨਪ੍ਯਮਲਮਣਿਰਤ੍ਨਮਾਦਾਯ ਸ੍ਵਬਿਲਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼
ਜਾਮਬਵਤ ਨੇ ਨਿਰਮਲ ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸੁਕੁਮਾਰਸਂਜ੍ਞਾਯ ਬਾਲਕਾਯ ਚ ਕ੍ਰੀਡਨਕਮਕਰੋਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਕੁਮਾਰ ਨਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਲਈ ਖਿਡੌਣਾ ਬਣਾਇਆ।
ਅਨਾਗਚ੍ਛਤਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਸੇਨੇ ਕृष੍ਣੋ ਮਣਿਰਤ੍ਨਮਭਿਲषਿਤਵਾਨ੍ਸ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਨਾਨ੍ਨੂਨਮੇਤਦਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮੇਤ੍ਯਖਿਲ ਏਵ ਯਦੁਲੋਕਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਕਰ੍ਣਾਕਰ੍ਣ੍ਯਾऽਕਥਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਸੇਨ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਚੁਪਚਾਪ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਜ਼ਰੂਰ ਮੋਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਉਸ ਦਾ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।'