ਨਾਰਭੇਤ ਕਲਿਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ੁष੍ਕਵੈਰਞ੍ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਅਪ੍ਯਲ੍ਪਹਾਨਿਃ ਸੋਢਵ੍ਯਾ ਵੈਰੇਣਾਰ੍ਥਾਗਮਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਝਗੜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਸੁੱਕਾ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਜੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਨੁਕਸਾਨ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੈਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਲਾਭ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤੋ ਨਾਙ੍ਗਾਨਿ ਸਮ੍ਮਾਰ੍ਜੇਤ੍ ਸ੍ਨਾਨਸ਼ਾਟ੍ਯਾ ਨ ਪਾਣਿਨਾ । ਨ ਚ ਨਿਰ੍ਧੂਨਯੇਤ੍ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ ਨਾਚਾਮੇਚ੍ਚੈਵ ਚੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਹੱਥ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਲੋ; ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਝਟਕੋ, ਤੇ ਉੱਠ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਨਾ ਖਾਓ।
ਪਾਦੇਨ ਨਾਕ੍ਰਮੇਤ੍ ਪਾਦਂ ਨ ਪੂਜ੍ਯਾਭਿਮੁਖਂ ਨਯੇਤ੍ । ਨੋਚ੍ਚਾਸਨਂ ਗੁਰੋਰਗ੍ਰੇ ਭਜੇਤਾਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਕਿਸੇ ਦੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਪੈਰ ਉਹਨਾਂ ਵਸਤਾਂ ਵੱਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਨਮਰਤਾ ਦੇ ਉੱਚੀ ਸੀਟ ਤੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਪਸਵ੍ਯਂ ਨ ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਚ ਦੇਵਾਗਾਰਚਤੁष੍ਪਥਾਨ੍ । ਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯਪੂਜ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਵਿਪਰੀਤਾਨ੍ਨ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਮੰਦਰਾਂ, ਚੌਕਾਂ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਵਸਤਾਂ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਉਲਟ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਘੁੰਮਣਾ, ਸਦਾ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਹੀ ਘੁੰਮਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸੋਮਾਰ੍ਕਾਗ੍ਨ੍ਯਮ੍ਬੁਵਾਯੂਨਾਂ ਪੂਜ੍ਯਾਨਾਞ੍ਚ ਨ ਸਮ੍ਮੁਖਮ੍ । ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਿष੍ਠੀਵਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਸਮੁਤ੍ਸਰ੍ਗਞ੍ਚ ਪਣ੍ਡਿਤਃ
ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਜਾਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਵਸਤਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਕਦੇ ਵੀ ਥੂਕਣਾ, ਪੇਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਣ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਿष੍ਠਨ੍ਨ ਮੂਤ੍ਰਯੇਤ੍ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਪਥਿष੍ਵਪਿ ਨ ਮੂਤ੍ਰਯੇਤ੍ । ਸ਼੍ਲੈष੍ਮਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਰਕ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਨ ਲਙ੍ਘਯੇਤ੍
ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕਦੇ ਵੀ ਕਫ਼, ਪਖਾਣ, ਪੇਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਖੂਨ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਸ਼ਿਙ੍ਘਾਣਿਕੋਤ੍ਸਰ੍ਗੋ ਨਾਨ੍ਨਕਾਲੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ । ਬਲਿਮਙ੍ਗਲਜਪ੍ਯਾਦੌ ਨ ਹੋਮੇ ਨ ਮਹਾਜਨੇ
ਖਾਣ-ਪੀਣ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਭੇਟ, ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ, ਜਪ, ਹਵਨ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਫ਼ ਜਾਂ ਨੱਕ ਦੀ ਰੇੜ੍ਹ ਕੱਢਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਯੋषਿਤੋ ਨਾਵਮਨ੍ਯੇਤ ਨ ਚਾਸਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸੇਦ੍ ਬੁਧਃ । ਨ ਚੈਵੇਰ੍ष੍ਯਾ ਰ੍ਭਵੇਤ੍ਤਾਸੁ ਨ ਧਿਕ੍ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਕਦਾਚਨ
ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯਪੁष੍ਪਰਤ੍ਨਾਜ੍ਯਪੂਜ੍ਯਾਨਨਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ । ਨ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮੇਦ੍ਗृਹਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਦਾਚਾਰਪਰੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਵਸਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਫੁੱਲ, ਰਤਨ ਜਾਂ ਘੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁष੍ਪਥਾਨ੍ ਨਮਸ੍ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਕਾਲੇ ਹੋਮਪਰੋ ਭਵੇਤ੍ । ਦੀਨਾਨਭ੍ਯੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ ਸਾਧੂਨੁਪਾਸੀਤ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾਨ੍
ਚੌਕਾਂ ਉੱਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਦੇਵਰ੍षਿਪੂਜਕਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਪਿਤृਪਿਣ੍ਡੋਦਕਪ੍ਰਦਃ । ਸਤ੍ਕਰ੍ਤਾ ਚਾਤਿਥੀਨਾਂ ਯਃ ਸ ਲੋਕਾਨੁਤ੍ਤਮਾਨ੍ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਹਿਤਂ ਮਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਲੇ ਵਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਯੋऽਭਿਭਾषਤੇ । ਸ ਯਾਤਿ ਲੋਕਾਨਾਹ੍ਲਾਦਹੇਤੁਭੂਤਾਨ੍ ਨृਪਾਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹਿਤ, ਮਿਤ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹਨ ਤੇ ਕਦੇ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ।
ਧੀਮਾਨ੍ ਹ੍ਰੀਮਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯਾਸ੍ਤਿਕੋ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਵਿਦ੍ਯਾਭਿਜਨਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਯਾਤਿ ਲੋਕਾਨਨੁਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਲਜਜਾਵਾਨ, ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਤੇ ਨਮਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ, ਉੱਚੀ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਕਾਲਗਰ੍ਜਿਤਾਦੌ ਚ ਪਰ੍ਵਸ੍ਵਾਸ਼ੌਚਕਾਦਿषੁ । ਅਨਧ੍ਯਾਯਂ ਬੁਧਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਪਰਾਗਾਦਿਕੇ ਤਥਾ
ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਣਸਮੇਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਤਿਉਹਾਰ, ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਣ ਆਦਿ ਸਮੇਂ ਪਾਠ ਜਾਂ ਅਧਿਐਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ਼ਮਂ ਨਯਤਿ ਯਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਬਨ੍ਧੁਰਮਤ੍ਸਰੀ । ਭੀਤਾਸ਼੍ਵਾਸਨਕृਤ੍ ਸਾਧੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਤਸ੍ਯਾਲ੍ਪਕਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਵੀ ਛੋਟਾ ਇਨਾਮ ਹੈ।
ਵਰ੍षਾਤਪਾਦਿषੁ ਚ੍ਛਤ੍ਰੀ ਦਣ੍ਡੀ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਟਵੀषੁ ਚ । ਸ਼ਰੀਰਤ੍ਰਾਣਕਾਮੋ ਵੈ ਸੋਪਾਨਤ੍ਕਃ ਸਦਾ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਵਰਖਾ ਜਾਂ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਛਤਰੀ, ਰਾਤ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲਾਠੀ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੁੱਤੀ ਪਹਿਨ ਕੇ ਚਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਦੂਰਂ ਵਾ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਪਰ੍ਯਟੇਦ੍ਬੁਧਃ । ਯੁਗਮਾਤ੍ਰਂ ਮਹੀਪृष੍ਠਂ ਨਰੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵਿਲੋਕਯਨ੍
ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉੱਤੇ, ਪਾਸੇ ਜਾਂ ਦੂਰ ਵੇਖ ਕੇ ਨਹੀਂ ਚਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਯੁਗ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੱਕ ਹੀ ਵੇਖ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਦੋषਹੇਤੂਨਸ਼ੇषਾਂਸ਼੍ਚ ਵਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਯੋ ਨਿਰਸ੍ਯਤਿ । ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਨਾਂ ਹਾਨਿਰ੍ਨਾਲ੍ਪਾਪਿ ਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੇ ਕਾਰਣਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਧਨ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਸਦਾਚਾਰਰਤਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਨਯਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਪਾਪੇऽਪ੍ਯਪਾਪਃ ਪਰੁषੇ ਹ੍ਯਭਿਧਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ ਯਃ । ਮੈਤ੍ਰੀਦ੍ਰਵਾਨ੍ਤਃਕਰਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਕਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ, ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਕਰੜੇ ਨਾਲ ਵੀ ਪਿਆਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮਿੱਤਰਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਯੇ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਲੋਭਾਨਾਂ ਵੀਤਰਾਗਾ ਨ ਗੋਚਰੇ । ਸਦਾਚਾਰਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੇषਾਮਨੁਭਾਵੈਰ੍ਧृਤਾ ਮਹੀ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕਾਮ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦੇਤ੍ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਯਤ੍ ਪਰਪ੍ਰੀਤਿਕਾਰਣਮ੍ । ਸਤ੍ਯਂ ਯਤ੍ ਪਰਦੁਃਖਾਯ ਤਤ੍ਰ ਮੌਨਪਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਉਹੀ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ; ਪਰ ਜੇ ਸੱਚ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਤਾਂ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯਮੁਕ੍ਤਂ ਹਿਤਂ ਨੈਤਦਿਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਨ ਤਦ੍ਵਦੇਤ੍ । ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਤ੍ਯਨ੍ਤਮਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ ਪਰ ਲਾਭਦਾਇਕ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਉਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਲਾਭਦਾਇਕ ਗੱਲ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਔਖੀ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮੁਪਕਾਰਾਯ ਯਥੈਵੇਹ ਪਰਤ੍ਰ ਚ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਤਦੇਵ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਭਜੇਤ੍
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕੰਮ, ਸੋਚ ਅਤੇ ਬੋਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੇ।
ਔਰ੍ਵ ਉਵਾਚ (ਆਭ੍ਯੁਦਯਿਕਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇਤਕਰ੍ਮਣਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦੀਨਾਂ ਚ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾ) ਔਰ੍ਵ ਉਵਾਚ ਸਚੈਲਸ੍ਯ ਪਿਤੁਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਜਾਤੇ ਪੁਤ੍ਰੇ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਜਾਤਕਰ੍ਮ ਤਦਾ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਮਭ੍ਯੁਦਯੇ ਚ ਯਤ੍
ਔਰਵਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਨ੍ਹਾਵੇ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਨਮ ਦੀ ਰਸਮ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯੁਗ੍ਮਾਨ੍ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸਵ੍ਯਕ੍ਰਮਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ । ਪੂਜਯੇਦ੍ਭੋਜਯੇਚ੍ਚੈਵ ਤਨ੍ਮਨਾ ਨਾਨ੍ਯਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਮਨ ਨਾ ਲਾਵੇ।
ਦਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤੈਸ੍ਸਬਦਰੈਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋਦਙ੍ਮੁਖੋऽਪਿ ਵਾ । ਦੇਵਤੀਰ੍ਥੇਨ ਵੈ ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਕਾਯੇਨ ਵਾ ਨृਪ
ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਜੌ ਨਾਲ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਨਾਨ੍ਦੀਮੁਖਃ ਪਿਤृਗਣਸ੍ਤੇਨ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਪ੍ਰੀਯਤੇ ਤਤ੍ਤੁ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੁਰੁषੈਸ੍ਸਰ੍ਵਵृਦ੍ਧਿषੁ
ਉਸ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹਾ ਨਾਲ ਨਾਂਦੀਮੁਖ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਰਸਮ ਹਰ ਵਧਦੇ ਸਮੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਾਪੁਤ੍ਰਵਿਵਾਹੇषੁ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇषੁ ਚ ਵੇਸ਼੍ਮਨਃ । ਨਾਮਕਰ੍ਮਣਿ ਬਾਲਾਨਾਂ ਚੂਡਾਕਰ੍ਮਾਦਿਕੇ ਤਥਾ
ਕੁੜੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ, ਨਵੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੜਨ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਰੱਖਣ, ਚੋਟੀ ਕੱਟਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਐਸੀਆਂ ਰਸਮਾਂ 'ਤੇ,
ਸੀਮਨ੍ਤੋਨ੍ਨਯਨੇ ਚੈਵ ਪੁਤ੍ਰਾਦਿਮੁਖਦਰ੍ਸ਼ਨੇ । ਨਾਨ੍ਦੀਮੁਖਂ ਪਿਤृਗਣਂ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਪ੍ਰਯਤੋ ਗृਹੀ
ਸੀਮੰਤ ਰਸਮ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਦਰਸ਼ਨ ਸਮੇਂ, ਘਰਵਾਲਾ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਨਾਂਦੀਮੁਖ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਪਿਤृਪੂਜਾਕ੍ਰਮਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵृਦ੍ਧਾਵੇष ਸਨਾਤਨਃ । ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਵਨੀਪਾਲ ਪ੍ਰੇਤਕਰ੍ਮਕ੍ਰਿਯਾਵਿਧਿਃ
ਪਿਤਰ ਪੂਜਾ ਦਾ ਕ੍ਰਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਰਿਵਾਜ ਹੈ; ਹੁਣ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਪ੍ਰੇਤਕਰਮ ਦੀ ਰਸਮ ਸੁਣੋ।