ਅਨੁਦਿਨਞ੍ਚ ਉਪਭੋਗਤਸ਼੍ਵ ਕਾਮਾਨਤੀਵ ਰਮ੍ਯਾਨ੍ ਮੇਨੇ ।। ੪-੧੦-
ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣੇ ਤੇ ਰਸ ਭਰੇ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨ ਜਾਤੁ ਕਾਮਃ ਕਾਮਾਨਾਮੁਪਭੋਗੇਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ । ਹਵਿषਾ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮੇਵ ਭੂਯ ਏਵਾਭਿਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ ।। ੪-੧੦-
ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਵੀ ਭੋਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਵੀ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵ੍ਰੀਹਿਯਵਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਪਸ਼ਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਏਕਸ੍ਯਾਪਿ ਨ ਪਰ੍ਯ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਦਿਤ੍ਯਤਿਤृषਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ ।। ੪-੧੦-
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰਾ ਚੌਲ, ਜੌ, ਸੋਨਾ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਦੇ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ; ਇਸ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਲਾਲਚ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਨ ਕੁਰੁਤੇ ਭਾਵਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਪਾਪਕਮ੍ । ਸਮਦृष੍ਟੇਸ੍ਤਦਾ ਪੁਸਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾ ਏਵ ਸੁਖਾ ਦਿਸ਼ਃ ।। ੪-੧੦-
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲ ਮੰਦੇ ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਖ ਹੀ ਸੁਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਾ ਦੁਰ੍ਮ੍ਮਤਿਭਿਰ੍ਯਾ ਨ ਜੀਰ੍ਯ੍ਯਤਿ ਜੀਰ੍ਯ੍ਯਤਃ । ਤਾਂ ਤृष੍ਣਾਂ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜਨ੍ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੁਖੇਨੈਵਾਭਿਪੂਰ੍ਯ੍ਯਤੇ ।। ੪-੧੦-
ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਛੱਡਣ ਔਖੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਭਾਵੇਂ ਵਧਾ ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਹੀਂ ਵਧਦੀ—ਉਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜੀਰ੍ਯ੍ਯਨ੍ਤਿ ਜੀਰ੍ਯ੍ਯਤਃ ਕੇਸ਼ਾ ਦਨ੍ਤਾ ਜੀਰ੍ਯ੍ਯਨ੍ਤਿ ਜੀਰ੍ਯ੍ਯਤਃ । ਧਨਾਸ਼ਾ ਜੀਵਿਤਾਸ਼ਾ ਚ ਜੀਰ੍ਯ੍ਯਤੋऽਪਿ ਨ ਜੀਰ੍ਯ੍ਯਤਿ ।। ੪-੧੦-
ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਵਧਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਤੇ ਦੰਦ ਵੀ ਵਧਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮਨੁੱਖ ਵਧਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵਧਦੀ।
ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੇ ਵਿषਯਾਸਕ੍ਤਚੇਤਸਃ । ਤਥਾਪ੍ਯਨੁਦਿਨਂ ਤृष੍ਣਾ ਮਮੈਤੇष੍ਵੇਵ ਜਾਯਤੇ ।। ੪-੧੦-
ਹزار ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੇਰੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਦਿਤਾਮਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾਧਾਯ ਮਾਨਸਮ੍ । ਨਿਰ੍ਦ੍ਰਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਿਰ੍ਮ੍ਮਮੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮृਗੈਃ ਸਹ ।। ੪-੧੦-
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਲਗAttachment ਤੇ ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਾਂਗਾ।
ਪੂਰੋਃ ਸਕਾਸ਼ਾਦਾਦਾਯ ਜਰਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਯੌਵਨਮ੍ । ਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषਿਚ੍ਯ ਪੂਰੁਞ੍ਚ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਪਸੇ ਵਨਮ੍ ।। ੪-੧੦-
ਪੂਰੁ ਤੋਂ ਵਧਾਪਾ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੁਆਨੀ ਦੇ ਕੇ, ਪੂਰੁ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਾ ਤਾਜ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦਿਸ਼ਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪੂਰ੍ਵ੍ਵਂਸ੍ਯਾਂ ਤੁਰ੍ਵ੍ਵਸੁਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਥਾਦਿਸ਼ਤ੍ । ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਞ੍ਚ ਤਥਾ ਦ੍ਰੁ ਹ੍ਯੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਪਥਤੋ ਯਦੁਮ੍ ।। ੪-੧੦-
ਉਸ ਨੇ ਤੁਰਵਸੁ ਨੂੰ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਦ੍ਰਹਯੁ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਤੇ ਯਦੁ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਭੇਜਿਆ।
ਉਦੀਚ੍ਯਾਞ੍ਚ ਤਥੈਵਾਨੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਣਡਲਿਨੋ ਨृਪਾਨ੍ । ਸਰ੍ਵ੍ਵਪृਥ੍ਵੀਪਤਿਂ ਪੂਰੁ ਸੋऽਭਿषਿਚ੍ਯ ਵਨਂ ਯਯੌ ।। ੪-੧੦-
ਉਸ ਨੇ ਅਨੁ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਭੇਜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਪੂਰੁ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਪ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਕ੍ਰੋष੍ਟੋਸ੍ਤੁ ਯਦੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋ ਧ੍ਵਜਿਨੀਵਾਨ੍ ॥ ੪,੧੨.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਯਦੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਵਜਿਨੀਵਾਨ ਸੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਾਤਿਃ ਤਤੋ ਰੁਸ਼ਙ੍ਕੁਃ ਰੁਸ਼ਙ੍ਕੋਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਰਥਃ ॥ ੪,੧੨.
ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਵਾਤੀ ਹੋਇਆ; ਸੁਵਾਤੀ ਤੋਂ ਰੁਸ਼ੰਕੁ; ਰੁਸ਼ੰਕੁ ਤੋਂ ਚਿਤਰਰਥ।
ਤਤ੍ਤਨਯਃ ਸ਼ਸ਼ਿਬਿਨ੍ਦੁਃ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਮਹਾਰਤ੍ਨੇਸ਼ਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਯਭਵਤ੍ ॥ ੪,੧੨.
ਚਿਤਰਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਸ਼ੀਬਿੰਦੁ ਸੀ, ਜੋ ਚੌਦਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਨਿਗਰਾਨੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਚਕਵਰਤੀ ਬਣਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਂ ਪਤ੍ਨੀ ਨਾਮਭਵਤ੍ ॥ ੪,੧੨.
ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ।
ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਸਂਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ॥ ੪,੧੨.
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦਸ ਲੱਖ ਸੀ।
ਤੇषਾਂ ਚ ਪृਥੁਸ਼੍ਰਵਾਃ ਪृਥੁਕਰ੍ਮਾ ਪृਥੁਕੀਰ੍ਤਿਃ ਪृਥੁਯਸ਼ਾਃ ਪृਥੁਜਯਃ ਪृਥੁਦਾਨਃ षਟ੍ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਧਾਨਾਃ ॥ ੪,੧੨.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਥੁਸ਼੍ਰਵਾ, ਪ੍ਰਥੁਕਰਮਾ, ਪ੍ਰਥੁਕੀਰਤੀ, ਪ੍ਰਥੁਯਸ਼ਾ, ਪ੍ਰਥੁਜਯ ਅਤੇ ਪ੍ਰਥੁਦਾਨਾ ਇਹ ਛੇ ਮੁੱਖ ਪੁੱਤਰ ਸਨ।
ਪृਥੁਸ਼੍ਰਵਸਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪृਥੁਤਮਃ ॥ ੪,੧੨.
ਪ੍ਰਥੁਸ਼੍ਰਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਥੁਤਮਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦੁਸ਼ਨਾ ਯੋ ਵਾਜਿਮੇਧਾਨਾਂ ਸ਼ਤਮਾਜਹਾਰ ॥ ੪,੧੨.
ਉਸ ਤੋਂ ਉਸ਼ਨਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੌ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਿਤਪੁਰ੍ਨਾਮ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭਵਤ੍ ॥ ੪,੧੨.
ਉਸ਼ਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਿਤਪੂਰਨ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਰੁਕ੍ਮਕਵਚਸ੍ਤਤਃ ਪਰਵृਤ੍ ॥ ੪,੧੨.
ਸ਼ਿਤਪੂਰਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੁਕਮਕਵਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਰਾਵ੍ਰਤ ਜਨਮਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪਰਾਵृਤੋ ਰੁਕ੍ਮੇषੁਪृਥੁਜ੍ਯਾਮਘਵਲਿਤਹਰਿਤਸਂਜ੍ਞਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਾਤ੍ਮਜਾ ਬਭੂਵੁਃ ॥ ੪,੧੨.
ਪਰਾਵ੍ਰਤ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਰੁਕਮੇਸ਼ੁ, ਪ੍ਰਥੁਜਯਾਮਾ, ਅਘਵਾਲਿਤ, ਹਰੀਤ ਅਤੇ ਹੋਰ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਪਿ ਜ੍ਯਾਮਘਸ੍ਯ ਸ਼੍ਲੋਕੋ ਗੀਯਤੇ ॥ ੪,੧੨.
ਅੱਜ ਵੀ ਜਯਾਮਘਾ ਬਾਰੇ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰ੍ਯਾਵਸ਼੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਯੇ ਕੇਚਿਦ੍ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਥ ਵਾ ਮृਤਾਃ । ਤੇषਾਂ ਤੁ ਜ੍ਯਾਮਘਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼ੈਵ੍ਯਾਪਤਿਰਭੂਨ੍ਨृਪਃ ॥ ੪,੧੨.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਜੀਵਤ ਜਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਯਾਮਘਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ; ਉਹ ਸ਼ੈਵਿਆ ਦਾ ਪਤੀ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਅਪੁਤ੍ਰਾ ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਪਤ੍ਨੀ ਸ਼ੈਵ੍ਯਾ ਨਾਮ ਤਥਾਪ੍ਯਸੌ । ਅਪਤ੍ਯਕਾਮੋऽਪਿ ਭਯਾਨ੍ਨਾਨ੍ਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮਵਿਨ੍ਦਤ ॥ ੪,੧੨.
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੈਵਿਆ ਸੀ, ਬੰਝ ਸੀ; ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਲੈਈ।
ਸ ਤ੍ਵੇਕਦਾ ਪ੍ਰਭੂਤਰਥਤੁਰਗਗਜਸਂਮਰ੍ਦਾਤਿਦਾਰੁਣੇ ਮਹਾਹਵੇ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਮਾਨਃਚ ਸਕਲਮੇਵਾਰਿਚਕ੍ਰਮਜਯਤ੍ ॥ ੪,੧੨.
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਸਨ, ਉਹ ਲੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਤਚ੍ਚਾਰਿਚਕ੍ਰਮਪਾਸ੍ਤਪੁਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰਬਨ੍ਧੁਬਲਕੋਸ਼ਂ ਸ੍ਵਮਧਿष੍ਠਾਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਿਵਿਦ੍ਰੁਤਮ੍ ॥ ੪,੧੨.
ਉਹ ਵੈਰੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਫੌਜ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਦੇਸ਼ ਤਿਆਗ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਰੁਤੇਤਿਤ੍ਰਾਸਲੋਲਾਯਤਲੋਚਨਯੁਗਲਂ ਤ੍ਰਾਹਿਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਤਾਤਾਂਬ ਭ੍ਰਤਰਿਤ੍ਯਾਕੁਲਵਿਲਾਪਵਿਧੁਰਂ ਸ ਰਾਜਕਨ੍ਯਾਰਤ੍ਨਮਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਤ੍ ॥ ੪,੧੨.
ਜਦ ਉਹ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਰਾਜਕੁੰਵਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਖ ਰਹੀ ਸੀ, 'ਬਚਾਓ, ਬਚਾਓ, ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਭਰਾ!'
ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਚ੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਮਨੁਰਾਗਨੁਗਤਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਸ ਨृਪੋऽਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ॥ ੪,੧੨.
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਦਿਲ ਉਸ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸਾਧ੍ਵਿਦਂ ਮਮਾਪਤ੍ਯਰਹਿਤਸ੍ਯ ਵਨ੍ਧ੍ਯਾਭਰ੍ਤੁਃ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਵਿਧਿਨਾਪਤ੍ਯਕਾਰਣਂ ਕਨ੍ਯਾਰਤ੍ਨਮੁਪਪਾਦਿਤਮ੍ ॥ ੪,੧੨.
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬੰਝ ਹੈ, ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਹੁਣ ਇਹ ਰਾਜਕੁੰਵਰੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਤਾਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗੀ।'