ਚਤੁष੍ਪਥਂ ਚੈਤ੍ਯਤਰੁਂ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੋਪਵਨਾਨਿ ਚ । ਦੁष੍ਟਸ੍ਤ੍ਰੀਸਨ੍ਨਿਕਰ੍षਂ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਨ੍ਨਿਸ਼ਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੌਰਾਹੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ, ਬਾਗਾਂ, ਤੇ ਮਾੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹੋ।
ਪੂਜ੍ਯਦੇਵਦ੍ਵਿਜਜ੍ਯੋਤਿਸ਼੍ਛਾਯਾਂ ਨਾਤਿਕ੍ਰਮੇਦ੍ਬੁਧਃ । ਨੈਕਸ਼੍ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਟਵੀਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ ਤਥਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯਗृਹੇ ਵਸੇਤ੍
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਪੂਜਣਯੋਗ ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਦੀਵੇ ਦੀ ਛਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਸੁੰਨ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਵੱਸਦਾ।
ਕੇਸ਼ਾਸ੍ਥਿਕਣ੍ਟਕਾਮੇਧ੍ਯਬਲਿਭਸ੍ਮਤੁषਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਦ੍ਰਧਰਣੀਂ ਚੈਵ ਦੂਰਤਃ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਵਾਲ, ਹੱਡੀਆਂ, ਕੰਡੇ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਬਚਤ, ਰਾਖ, ਚੀਲਾਂ ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗਿੱਲੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ।
ਨਾਨਾਰ੍ਯਾਨਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਜਿਹ੍ਮਂ ਰੋਚਯੇਦ੍ਬੁਧਃ । ਉਪਸਰ੍ਪੇਨ੍ਨ ਵੈ ਵ੍ਯਾਲਂ ਚਿਰਂ ਤਿष੍ਠੇਨ੍ਨ ਵੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਗੈਰ-ਆਰੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਰਾਹ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਉਹ ਸੱਪ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਲੰਬਾ ਖੜਾ ਜਾਂ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਅਤੀਵ ਜਾਗਰਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਤਦ੍ਵਤ੍ਸ੍ਨਾਨਾਸਨੇ ਬੁਧਃ । ਨ ਸੇਵੇਤ ਤਥਾ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਾਯਾਮਂ ਚ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਜਾਗਣ ਜਾਂ ਸੌਣ ਵਿੱਚ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਜਾਂ ਬੈਠਣ ਵਿੱਚ, ਸੋਣ ਜਾਂ ਕਸਰਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਮਹਾਰਾਜ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਦੂਰੇਣ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਅਵਸ਼੍ਯਾਯਂ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੁਰੋਵਾਤਾਤਪੌ ਤਥਾ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ, ਧੁੰਦ, ਸਾਹਮਣੇ ਵਹਾਵ ਤੇ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਰਾਜ।
ਨ ਸ੍ਨਾਯਾਨ੍ਨ ਸ੍ਵਪੇਨ੍ਨਗ੍ਨੋ ਨ ਚੈਵੋਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਦ੍ਬੁਧਃ । ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਨਾਚਾਮੇਦ੍ਦੇਵਾਦ੍ਯਰ੍ਚਾਂ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਹੋ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਸੌਣਾ ਜਾਂ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ; ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਖਾਓ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਹੋਮਦੇਵਾਰ੍ਚਨਾਦ੍ਯਾਸੁ ਕ੍ਰਿਯਾਸ੍ਵਾਚਮਨੇ ਤਥਾ । ਨੈਕਵਸ੍ਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤੇਤ ਦ੍ਵਿਜਵਾਚਨਿਕੇ ਜਪੇ
ਹੋਮ, ਦੇਵ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਆਚਮਨ ਵਰਗੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਵਾਣੀ ਜਾਂ ਜਪ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਹੀ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨਾਸਮਞ੍ਜਸਸ਼ੀਲੈਸ੍ਤੁ ਸਹਾਸੀਤ ਕਥਞ੍ਚਨ । ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਸਨ੍ਨਿਕਰ੍षੋ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਦ੍ਧਮਪਿ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਕਦੇ ਵੀ ਮਾੜੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾ ਕਰੋ; ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਰੋਧਂ ਨੋਤ੍ਤਮੈਰ੍ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਾਧਮੈਸ਼੍ਚ ਸਦਾ ਬੁਧਃ । ਵਿਵਾਹਸ਼੍ਚ ਵਿਵਾਦਸ਼੍ਚ ਤੁਲ੍ਯਸ਼ੀਲੈਰ੍ਨृਪੇष੍ਯਤੇ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੇ ਜਾਂ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਵਿਆਹ ਤੇ ਝਗੜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਾਨ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਮਹਾਰਾਜ।
ਨਾਰਭੇਤ ਕਲਿਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ੁष੍ਕਵੈਰਞ੍ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਅਪ੍ਯਲ੍ਪਹਾਨਿਃ ਸੋਢਵ੍ਯਾ ਵੈਰੇਣਾਰ੍ਥਾਗਮਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਝਗੜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਸੁੱਕਾ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਜੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਨੁਕਸਾਨ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੈਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਲਾਭ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤੋ ਨਾਙ੍ਗਾਨਿ ਸਮ੍ਮਾਰ੍ਜੇਤ੍ ਸ੍ਨਾਨਸ਼ਾਟ੍ਯਾ ਨ ਪਾਣਿਨਾ । ਨ ਚ ਨਿਰ੍ਧੂਨਯੇਤ੍ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ ਨਾਚਾਮੇਚ੍ਚੈਵ ਚੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਹੱਥ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਲੋ; ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਝਟਕੋ, ਤੇ ਉੱਠ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਨਾ ਖਾਓ।
ਪਾਦੇਨ ਨਾਕ੍ਰਮੇਤ੍ ਪਾਦਂ ਨ ਪੂਜ੍ਯਾਭਿਮੁਖਂ ਨਯੇਤ੍ । ਨੋਚ੍ਚਾਸਨਂ ਗੁਰੋਰਗ੍ਰੇ ਭਜੇਤਾਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਕਿਸੇ ਦੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਪੈਰ ਉਹਨਾਂ ਵਸਤਾਂ ਵੱਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਨਮਰਤਾ ਦੇ ਉੱਚੀ ਸੀਟ ਤੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਪਸਵ੍ਯਂ ਨ ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਚ ਦੇਵਾਗਾਰਚਤੁष੍ਪਥਾਨ੍ । ਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯਪੂਜ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਵਿਪਰੀਤਾਨ੍ਨ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਮੰਦਰਾਂ, ਚੌਕਾਂ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਵਸਤਾਂ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਉਲਟ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਘੁੰਮਣਾ, ਸਦਾ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਹੀ ਘੁੰਮਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸੋਮਾਰ੍ਕਾਗ੍ਨ੍ਯਮ੍ਬੁਵਾਯੂਨਾਂ ਪੂਜ੍ਯਾਨਾਞ੍ਚ ਨ ਸਮ੍ਮੁਖਮ੍ । ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਿष੍ਠੀਵਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਸਮੁਤ੍ਸਰ੍ਗਞ੍ਚ ਪਣ੍ਡਿਤਃ
ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਜਾਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਵਸਤਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਕਦੇ ਵੀ ਥੂਕਣਾ, ਪੇਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਣ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਿष੍ਠਨ੍ਨ ਮੂਤ੍ਰਯੇਤ੍ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਪਥਿष੍ਵਪਿ ਨ ਮੂਤ੍ਰਯੇਤ੍ । ਸ਼੍ਲੈष੍ਮਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਰਕ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਨ ਲਙ੍ਘਯੇਤ੍
ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕਦੇ ਵੀ ਕਫ਼, ਪਖਾਣ, ਪੇਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਖੂਨ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਸ਼ਿਙ੍ਘਾਣਿਕੋਤ੍ਸਰ੍ਗੋ ਨਾਨ੍ਨਕਾਲੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ । ਬਲਿਮਙ੍ਗਲਜਪ੍ਯਾਦੌ ਨ ਹੋਮੇ ਨ ਮਹਾਜਨੇ
ਖਾਣ-ਪੀਣ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਭੇਟ, ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ, ਜਪ, ਹਵਨ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਫ਼ ਜਾਂ ਨੱਕ ਦੀ ਰੇੜ੍ਹ ਕੱਢਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਯੋषਿਤੋ ਨਾਵਮਨ੍ਯੇਤ ਨ ਚਾਸਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸੇਦ੍ ਬੁਧਃ । ਨ ਚੈਵੇਰ੍ष੍ਯਾ ਰ੍ਭਵੇਤ੍ਤਾਸੁ ਨ ਧਿਕ੍ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਕਦਾਚਨ
ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯਪੁष੍ਪਰਤ੍ਨਾਜ੍ਯਪੂਜ੍ਯਾਨਨਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ । ਨ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮੇਦ੍ਗृਹਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਦਾਚਾਰਪਰੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਵਸਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਫੁੱਲ, ਰਤਨ ਜਾਂ ਘੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁष੍ਪਥਾਨ੍ ਨਮਸ੍ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਕਾਲੇ ਹੋਮਪਰੋ ਭਵੇਤ੍ । ਦੀਨਾਨਭ੍ਯੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ ਸਾਧੂਨੁਪਾਸੀਤ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾਨ੍
ਚੌਕਾਂ ਉੱਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਦੇਵਰ੍षਿਪੂਜਕਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਪਿਤृਪਿਣ੍ਡੋਦਕਪ੍ਰਦਃ । ਸਤ੍ਕਰ੍ਤਾ ਚਾਤਿਥੀਨਾਂ ਯਃ ਸ ਲੋਕਾਨੁਤ੍ਤਮਾਨ੍ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਹਿਤਂ ਮਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਲੇ ਵਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਯੋऽਭਿਭਾषਤੇ । ਸ ਯਾਤਿ ਲੋਕਾਨਾਹ੍ਲਾਦਹੇਤੁਭੂਤਾਨ੍ ਨृਪਾਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹਿਤ, ਮਿਤ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹਨ ਤੇ ਕਦੇ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ।
ਧੀਮਾਨ੍ ਹ੍ਰੀਮਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯਾਸ੍ਤਿਕੋ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਵਿਦ੍ਯਾਭਿਜਨਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਯਾਤਿ ਲੋਕਾਨਨੁਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਲਜਜਾਵਾਨ, ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਤੇ ਨਮਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ, ਉੱਚੀ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਕਾਲਗਰ੍ਜਿਤਾਦੌ ਚ ਪਰ੍ਵਸ੍ਵਾਸ਼ੌਚਕਾਦਿषੁ । ਅਨਧ੍ਯਾਯਂ ਬੁਧਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਪਰਾਗਾਦਿਕੇ ਤਥਾ
ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਣਸਮੇਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਤਿਉਹਾਰ, ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਣ ਆਦਿ ਸਮੇਂ ਪਾਠ ਜਾਂ ਅਧਿਐਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ਼ਮਂ ਨਯਤਿ ਯਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਬਨ੍ਧੁਰਮਤ੍ਸਰੀ । ਭੀਤਾਸ਼੍ਵਾਸਨਕृਤ੍ ਸਾਧੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਤਸ੍ਯਾਲ੍ਪਕਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਵੀ ਛੋਟਾ ਇਨਾਮ ਹੈ।
ਵਰ੍षਾਤਪਾਦਿषੁ ਚ੍ਛਤ੍ਰੀ ਦਣ੍ਡੀ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਟਵੀषੁ ਚ । ਸ਼ਰੀਰਤ੍ਰਾਣਕਾਮੋ ਵੈ ਸੋਪਾਨਤ੍ਕਃ ਸਦਾ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਵਰਖਾ ਜਾਂ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਛਤਰੀ, ਰਾਤ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲਾਠੀ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੁੱਤੀ ਪਹਿਨ ਕੇ ਚਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਦੂਰਂ ਵਾ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਪਰ੍ਯਟੇਦ੍ਬੁਧਃ । ਯੁਗਮਾਤ੍ਰਂ ਮਹੀਪृष੍ਠਂ ਨਰੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵਿਲੋਕਯਨ੍
ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉੱਤੇ, ਪਾਸੇ ਜਾਂ ਦੂਰ ਵੇਖ ਕੇ ਨਹੀਂ ਚਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਯੁਗ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੱਕ ਹੀ ਵੇਖ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਦੋषਹੇਤੂਨਸ਼ੇषਾਂਸ਼੍ਚ ਵਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਯੋ ਨਿਰਸ੍ਯਤਿ । ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਨਾਂ ਹਾਨਿਰ੍ਨਾਲ੍ਪਾਪਿ ਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੇ ਕਾਰਣਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਧਨ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਸਦਾਚਾਰਰਤਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਨਯਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਪਾਪੇऽਪ੍ਯਪਾਪਃ ਪਰੁषੇ ਹ੍ਯਭਿਧਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ ਯਃ । ਮੈਤ੍ਰੀਦ੍ਰਵਾਨ੍ਤਃਕਰਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਕਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ, ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਕਰੜੇ ਨਾਲ ਵੀ ਪਿਆਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮਿੱਤਰਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਯੇ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਲੋਭਾਨਾਂ ਵੀਤਰਾਗਾ ਨ ਗੋਚਰੇ । ਸਦਾਚਾਰਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੇषਾਮਨੁਭਾਵੈਰ੍ਧृਤਾ ਮਹੀ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕਾਮ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।