ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਰਾਜਾਨਮਸ੍ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮਹਾਰਾਜਾਯ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਵਰਦਾਸ੍ਸਂਵृਤ੍ਤਾਃ ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਚ ਵਰ ਇਤਿ
ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਹਾਰਾਜ; ਕੋਈ ਵਰ ਚੁਣ ਲੈ।'
ਵਿਜਿਤਸਕਲਾਰਾਤਿਰਵਿਹਤੇਂਦ੍ਰਿ ਯਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯੋ ਬਂਧੁਮਾਨਮਿਤਬਲਕੋਸ਼ੋऽਸ੍ਮਿ ਨਾਨ੍ਯਦਸ੍ਮਾਕਮੁਰ੍ਵਸ਼ੀਸਾਲੋਕ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵ੍ਯਮਸ੍ਤਿਤਦਹਮਨਯਾ ਸਹੋਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾ ਕਾਲਂ ਨੇਤੁਮਭਿਲषਾਮੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੇऽਗ੍ਨਿਸ੍ਥਾਲੀਂ ਦਦੁਃ
ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਰੋਕ ਨਾ ਹੋਣ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤ-ਧਨ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਸਗੋਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੀ ਥਾਲੀ ਦਿੱਤੀ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚੈਨਮਗ੍ਨਿਮਾਮ੍ਨਾਯਾਨੁਸਾਰੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਧਾ ਕृਤ੍ਵੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਸਲੋਕਤਾਮਨੋਰਥਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸਮ੍ਯਗ੍ਯਜੇਥਾਃ ਤਤੋऽਵਸ਼੍ਯਮਭਿਲषਿਤਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਾਮਗ੍ਨਿਸ੍ਥਾਲੀਮਾਦਾਯ ਜਗਾਮ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਧਰਮ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸ ਅੱਗ ਦੀ ਥਾਲੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰ। ਫਿਰ ਜ਼ਰੂਰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਥਾਲੀ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਂਤਰਟਵ੍ਯਾਮਚਿਂਤਯਤ੍ ਅਹੋ ਮੇऽਤੀਵ ਮੂਢਤਾ ਕਿਮਹਮਕਰਵਮ੍
ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਹਾਏ, ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਮੂਰਖ ਹੋ ਗਿਆ! ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਬੈਠਾ?'
ਵਹ੍ਨਿਸ੍ਥਾਲੀ ਮਯੈषਾਨੀਤਾ ਨੋਰ੍ਵਸ਼ੀਤਿ
'ਮੈਂ ਇਹ ਅੱਗ ਦੀ ਥਾਲੀ ਲਿਆਈ ਹੈ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਹੀਂ।'
ਅਥੈਨਾਮਟਵ੍ਯਾਮੇਵਾਗ੍ਨਿਸ੍ਥਾਲੀਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਚ ਜਗਾਮ
ਫਿਰ, ਉਸੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਥਾਲੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਤੀਤੇऽਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਵਿਨਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਚਿਂਤਯਤ੍
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਲੰਘਣ 'ਤੇ, ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਉਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ।
ਮਮੋਰ੍ਵਸ਼ੀਸਾਲੋਕ੍ਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮਗ੍ਨਿਸ੍ਥਾਲੀ ਗਂਧਰ੍ਵੈਰ੍ਦਤ੍ਤਾ ਸਾ ਚ ਮਯਾਟਵ੍ਯਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ
'ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅੱਗ ਦੀ ਥਾਲੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।'
ਤਦਹਂ ਤਤ੍ਰ ਤਦਾਹਰਣਾਯ ਯਾਸ੍ਯਾਮੀਤ੍ਯੁਤ੍ਥਾਯ ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਪਗਤੋ ਨਾਗ੍ਨਿਸ੍ਥਾਲੀਮਪਸ਼੍ਯਤ੍
'ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਹ ਲੈਣ ਲਈ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।' ਉਠ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਪਰ ਅੱਗ ਦੀ ਥਾਲੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ।
ਸ਼ਮੀਗਰ੍ਭਂ ਚਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਮਗ੍ਨਿਸ੍ਥਾਲੀਸ੍ਥਾਨੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਚਿਂਤਯਤ੍
ਅੱਗ ਦੀ ਥਾਲੀ ਦੀ ਥਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸਮੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੀਪਲ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਸੋਚਿਆ।
ਮਯਾਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਸ੍ਥਾਲੀ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਸਾ ਚਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਸ਼੍ਸ਼ਮੀਗਰ੍ਭੋऽਭੂਤ੍
'ਇਥੇ ਮੈਂ ਅੱਗ ਦੀ ਥਾਲੀ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਪੀਪਲ ਸਮੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤਦੇਨਮੇਵਾਹਮਗ੍ਨਿਰੂਪਮਾਦਾਯ ਸ੍ਵਪੁਰਮਭਿਗਮ੍ਯਾਰਣੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਦੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾਗ੍ਨੇਰੁਪਾਸ੍ਤਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮੀਤਿ
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਅਰਣੀ ਬਣਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਉਸ ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਏਵਮੇਵ ਸ੍ਵਪੁਰਮਭਿਗਮ੍ਯਾਰਣਿਂ ਚਕਾਰ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਰਣੀ ਬਣਾਈ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚਾਂਗੁਲੈਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਗਾਯਤ੍ਰੀਮਪਠਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਮਾਪ ਕੇ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਿਆ।
ਪਠਤਸ਼੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਸਂਖ੍ਯਾਨ੍ਯੇਵਾਂਗੁਲਾਨ੍ਯਰਣ੍ਯਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਹੀ ਜੰਗਲ ਬਣ ਗਈਆਂ।
ਤਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਂ ਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯਾਗ੍ਨਿਤ੍ਰਯਮਾਮ੍ਨਾਯਾਨੁਸਾਰੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜੁਹਾਵ
ਉਥੇ, ਰਗੜ ਕੇ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਹਵਨ ਕੀਤਾ।
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਸਾਲੋਕ੍ਯਂ ਫਲਮਭਿਸਂਧਿਤਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੇ ਫਲ ਲਈ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ।
ਤੇਨੈਵ ਚਾਗ੍ਨਿਵਿਧਿਨਾ ਬਹੁਵਿਧਾਨ੍ ਯਜ੍ਞਾਨਿष੍ਟ੍ਵਾ ਗਾਂਧਰ੍ਵਲੋਕਾਨਵਾਪ੍ਯੋਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾ ਸਹਾਵਿਯੋਗਮਵਾਪ
ਉਸੇ ਅੱਗ ਦੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਾਂਧਰਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਕੋऽਗ੍ਨਿਰਾਦਾਵਭਵਦੇਕੇਨ ਤ੍ਵਤ੍ਰ ਮਨ੍ਵਂਤਰੇ ਤ੍ਰੇਧਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਇੱਕ ਹੀ ਅੱਗ ਸੀ; ਪਰ ਇਸ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਸਥਾਪਤ ਹੋਈ।
ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਾਯੁਰ੍ਧੀਮਾਨਮਾਵਸੁ-ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁ-ਸ਼ਤਾਯੁਃ-ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਃ (ਅਯੁਤਾਯੁਃ) ਸਂਜ੍ਞਾਃ षੜਭਵਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ।। ੪-੭-
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਧੀਮਾਨ, ਆਵਸੁ, ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਸ਼ਤਾਯੁ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁ (ਜਾਂ ਅਯੁਤਾਯੁ) ਸਨ।
ਅਮਾਵਸੋਰ੍ਭੀਮੋ ਨਾਮ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭਵਤ੍ । ਭੀਮਸ੍ਯ ਕਾਞ੍ਚਨਃ, ਕਾਞ੍ਚਨਾਤ੍ ਸੁਹੋਤ੍ਰਃ, ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਜਹ੍ਨਃ । ਯੋऽਸੌ ਯਜ੍ਞਵਾਟਮਖਿਲਂ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ਭਸਾ ਪ੍ਲਾਵਿਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਭਗਨ੍ਤਂ ਯਜ੍ਞਪੁਰੁषਮਾਤ੍ਮਨਿ ਪਰਮੇਣ ਸਮਾਧਿਨਾ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯਾ ਖਿਲਾਮੇਵ ਗਙ੍ਗਾਮਪਿਵਤ੍ ।। ੪-੭-
ਆਵਸੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮਾ ਸੀ; ਭੀਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਾਂਚਨਾ, ਕਾਂਚਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਹੋਤਰਾ, ਅਤੇ ਸੁਹੋਤਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਹਨੂ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਜਹਨੂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁੱਬਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਸਮਾਧੀ ਨਾਲ ਯਜਨ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖ ਕੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀ ਗਿਆ।
ਅਥੈਨਂ ਦੇਵਰ੍षਯਃ ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸੁਃ, ਦੁਹਿਤृਤ੍ਵੇ ਦੁਹਿਤृਤ੍ਵੇ ਚਾਸ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਮਨਯਨ੍ । ਜਹ੍ਨੋਸ਼੍ਵ ਸੁਜਹ੍ਨੁ ਰ੍ਨਾਮ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭਵਤ੍ । ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਜਕਃ, ਤਤੋ ਬਲਾਕਾਸ਼੍ਵਃ, ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕੁਸ਼ਃ, ਕੁਸ਼ਸ੍ਯ ਕੁਸ਼ਾਸ਼੍ਵ-ਕੁਸ਼ਨਾਭਾਮੂਰ੍ਤ੍ਤਰਯਾਮਾਵਸਵਸ਼੍ਵਤ੍ਵਾਰਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਬਭੂਵੁਃ ।। ੪-੭-
ਫਿਰ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਲਿਆ। ਜਹਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਜਹਨੂ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਜਕਾ, ਫਿਰ ਬਲਾਕਾਸ਼ਵਾ, ਫਿਰ ਕੁਸ਼ਾ। ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾਸ਼ਵਾ, ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ, ਅਮੂਰਤਰਯ, ਆਵਸੁ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਤਾਰਾ ਸਨ।
ਤੇषਾਂ ਕੁਸ਼ਾਸ਼੍ਵਃ "ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯੋ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵੇ" ਦਿਤਿ ਤਪਸ਼੍ਵਚਾਰ । ਤਞ੍ਚੋਗ੍ਰਤ ਪਸਮਵਲੋਕ੍ਯ ਮਾ ਭਵਤ੍ਵਨ੍ਯੋऽ ਸ੍ਮਤ੍ਤੁਲ੍ਯਵੀਰ੍ਯ੍ਯ" ਇਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨੈਵਾਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਮ ਗਚ੍ਛਤ ।। ੪-੭-
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਕੁਸ਼ਾਸ਼ਵਾ ਨੇ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਕਿ 'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ' ਅਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ 'ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਾ ਹੋਵੇ', ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਆ ਗਿਆ।
ਗਾਧਿਰ੍ਨਾਮ ਸ ਕੌਸ਼ਿਕੋऽਭਵਤ੍ । ਗਾਧਿਸ਼੍ਵ ਸਤ੍ਯਵਤੀਂ ਨਾਮ ਕਨ੍ਯਾਮਜਨਯਤ੍ । ਤਾਞ੍ਚ ਭਾਰ੍ਗਵ ऋਚੀਕੋ ਵਬ੍ਰ ।। ੪-੭-
ਉਹ ਗਾਧੀ ਨਾਂ ਦੇ ਕੌਸ਼ਿਕ ਬਣਿਆ। ਗਾਧੀ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਧੀ ਜਣੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ ਰੀਚੀਕ ਨੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਚੁਣਿਆ।
ਗਾਧਿਰਪ੍ਯਤਿਰੋषਣਾਯ ਅਤਿਵृਦ੍ਧਾਯ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਦਾਤੁਮਨਿਚ੍ਛਨ੍ਨੇਕਤਃ ਸ਼੍ਯਾਮਕਰ੍ਣਾਨਾਮਿਨ੍ਦੁਵਰ੍ਚ੍ਚਸਾਮਨਿਲ ਰਂਹਸਾਮਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਨ੍ਯਾਸ਼ੁਲ੍ਕਮਯਾਚਤ ।। ੪-੭-
ਗਾਧੀ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਅਤੇ ਤਪਸੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਧੀ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਕੀਮਤ ਵਜੋਂ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਮੰਗੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਕਾਲੇ ਹੋਣ, ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜੋ ਹਵਾ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼ ਹੋਣ।
ਤੇਨਾਪਿ ऋषਿਣਾ ਵਰੁਣਸਕਾਸ਼ਾਦੁਪਲਭ੍ਯ ਅਸ਼੍ਵਤੀਰ੍ਥੋ ਤੂਪਨ੍ਨਂ ਤਾਦृਸ਼ਾਸ਼੍ਵਸਹਸ੍ਤ੍ਰ ਦਤ੍ਤਮ੍ ।। ੪-੭-
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਐਸੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਆਹ ਦੀ ਕੀਮਤ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਸ੍ਤਾਮृਤਚੀਕਃ ਕਨ੍ਯਾਮੁਪਯੇਮੇ । ऋਚੀਕਸ਼੍ਵਤਸ੍ਯਾ ਸ਼੍ਵਰੁਮਪਤ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਚਕਾਰ ਤਥਾ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਸ਼੍ਵ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਰਪੁਤ੍ਰੋਤੂਪਤ੍ਤਯੇ ਚਰੁਮਪਰਂ ਸਾਧਯਾਮਾਸ ।। ੪-੭-
ਫਿਰ ਰੀਚੀਕ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਰੀਚੀਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਯਜਨ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇੱਕ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ।
ਏष ਚਰੁਰ੍ਭਵਤ੍ਯਾ ਅਯਮਪਰਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਮ੍ਯਗੁਪਯੋਜ੍ਯ ਇਤ੍ਯੁਤ੍ਤਵਾ ਵਨਂ ਜਗਾਮ ।। ੪-੭-
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ; ਦੂਜਾ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਲਈ। ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਤਣਾ,' ਤੇ ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਉਪਯੋਗਕਾਲੇ ਚ ਤਾਂ ਮਾਤਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀਮਾਹ,--ਸਰ੍ਵ੍ਵ ਏਵਾਤ੍ਮਪੁਤ੍ਰਮਤਿਗੁਣਂ ਸਮਭਿਲषਤਿ, ਨਾਤ੍ਮ-ਜਾਯਾਭ੍ਰਾਤृ ਗੁਣੋष੍ਵਤੀਵਾਦृਤੋ ਭਵਤੀਤ੍ਯਤੋऽਰ੍ਹਸਿ ਮਮ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮੀਯਞ੍ਚਰੁ ਦਾਤੁਂ ਮਦੀਯਞ੍ਚਰੁਮਾਤ੍ਮਨੋਪਯੋਕ੍ਤੁਮ੍ ।। ੪-੭-
ਜਦੋਂ ਵਰਤਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹਰ ਕੋਈ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ; ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਭਰਾ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਆਂ ਇੰਨੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵਰਤ।'
ਮਤੂਪੁਤ੍ਰੇਣਾ ਹਿ ਸਕਲਭੂਮਣਡਲਪਰਿਪਾਲਨਂ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਮ੍ ।। ੪-੭-
'ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਆਰਾ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਣੀ ਹੈ।'