ਸ਼ਯਨਸਮੀਪੇ ਮਮੋਰਣਕਦ੍ਵਯਂ ਪੁਤ੍ਰਭੂਤਂ ਨਾਪਨੇਯਮ੍
'ਮੇਰੇ ਸੌਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਕੋਲ ਮੇਰੇ ਦੋ ਭੇਡਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ।'
ਭਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਨ ਨਗ੍ਨੋ ਦ੍ਰ ष੍ਟਵ੍ਯਃ
'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੰਗਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।'
ਘृਤਮਾਤ੍ਰਂ ਚ ਮਮਾਹਾਰ ਇਤਿ
'ਮੇਰਾ ਖਾਣਾ ਸਿਰਫ ਘੀ ਹੋਵੇ।'
ਏਵਮੇਵੇਤਿ ਭੂਪਤਿਰਪ੍ਯਾਹ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖੀ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਤਯਾ ਸਹ ਸ ਚਾਵਨਿਪਤਿਰਲਕਯਾਂ ਚੈਤ੍ਰਰਥਾਦਿਵਨੇष੍ਵਮਲਪਦ੍ਮਖਂਡੇषੁ ਮਾਨਸਾਦਿਸਰਸ੍ਸ੍ਵਤਿਰਮਣੀਯੇषੁ ਰਮਮਾਣ ਏਕषष੍ਟਿਵਰ੍षਾਣ੍ਯਨੁਦਿਨਪ੍ਰਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਪ੍ਰਮੋਦੋऽਨਯਤ੍
ਉਸਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਲਕਾ, ਚੈਤ੍ਰਰਥ ਆਦਿ ਜੰਗਲਾਂ, ਸੁੱਚੇ ਕਮਲ ਦੇ ਬਾਗਾਂ, ਮਾਨਸ ਆਦਿ ਸੁਹਣੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਠ ਵੱਧ ਸਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰੇ।
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਚ ਤਦੁਪਭੋਗਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਪ੍ਰਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਾਨੁਰਾਗਾ ਅਮਰਲੋਕਵਾਸੇऽਪਿ ਨ ਸ੍ਪृਹਾਂ ਚਕਾਰ
ਉਰਵਸ਼ੀ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ, ਉਸਨੂੰ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਈ।
ਵਿਨਾ ਚੋਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾ ਸੁਰਲੋਕੋऽਪ੍ਸਰਸਾਂ ਸਿਦ੍ਧਗਂਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਚ ਨਾਤਿਰਮਣੀਯੋऽਭਵਤ੍
ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਲੋਕ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਲਈ ਖਾਸ ਸੁਖਦਾਇਕ ਨਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਸ਼੍ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਪੁਰੂਰਵਸੋਸ੍ਸਮਯਵਿਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਸਮਵੇਤੋ ਨਿਸ਼ਿ ਸ਼ਯਨਾਭ੍ਯਾਸ਼ਾਦੇਕਮੁਰਣਕਂ ਜਹਾਰ
ਫਿਰ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁਰੂਰਵਸ ਨਾਲ ਹੋਈ ਸਹਿਮਤੀ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੌਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਕੋਲੋਂ ਇੱਕ ਭੇਡ ਲੈ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਕਾਸ਼ੋ! ਨੀਯਮਾਨਸ੍ਯੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਸ਼ਬ੍ਦਮਸ਼ृਣੋਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਅਕਾਸ਼ ਜੀ!
ਏਵਮੁਵਾਚ ਚ ਮਮਾਨਾਥਾਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕੇਨਾਪਹ੍ਰਿਯਤੇ ਕਂ ਸ਼ਰਣਮੁਪਯਾਮੀਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਵਲੋਂ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਕਿਸ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲਵਾਂ?"
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਾਜਾ ਮਾਂ ਨਗ੍ਨਂ ਦੇਵੀ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤੀਤਿ ਨ ਯਯੌ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਰਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਨੰਗਾ ਵੇਖ ਲਵੇਗੀ," ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਅਥਾਨ੍ਯਮਪ੍ਯੁਰਣਕਮਾਦਾਯ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਯਯੁਃ
ਫਿਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਇਕ ਡੋਲ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਪਹ੍ਰਿਯਮਾਣਸ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦਮਾਕਾਸ਼ੋ! ਪੁਨਰਪ੍ਯਨਾਥਾਸ੍ਮ੍ਯਹਮਭਰ੍ਤृਕਾ ਕਾਪੁਰੁषਾ ਸ਼੍ਰਯੇਤ੍ਯਾਰ੍ਤ੍ਤਰਾਵਿਣੀ ਬਭੂਵ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੀ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਜੀ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹਾਂ, ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਜੋਂ, ਨਰਮਦਲਿਆਂ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹਾਂ," ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦੁੱਖ ਭਰੀ ਪੁਕਾਰ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਗਈ।
ਰਾਜਾਪ੍ਯਮਰ੍षਵਸ਼ਾਦਂਧਕਾਰਮੇਤਦਿਤਿ ਖਡ੍ਗਮਾਦਾਯ ਦੁष੍ਟਦੁष੍ਟ ਹਤੋਸੀਤਿ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਨਭ੍ਯਧਾਵਤ੍
ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, "ਇਹ ਹਨੇਰਾ ਹੈ," ਸੋਚ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ ਤੇ "ਮੰਦ! ਮੰਦ! ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ!" ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਾਵਚ੍ਚ ਗਂਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਯਤੀਵੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਨਿਤਾ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਗੰਧਰਵ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ ਚਮਕਦੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਯਾ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਰਾਜਾਨਮਪਗਤਾਂਬਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪਵृਤ੍ਤਸਮਯਾ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵਾਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਪੜਿਆਂ ਦੇਖ ਲਿਆ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਲੁਕ ਗਈ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਾਵਪ੍ਯੁਰਣਕੌ ਗਂਧਰ੍ਵਾਸ੍ਸੁਰਲੋਕਮੁਪਗਤਾਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਡੋਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੰਧਰਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਰਾਜਾਪਿ ਚ ਤੌ ਮੇषਾਵਾਦਾਯਾਤਿਹृष੍ਟਮਨਾਃ ਸ੍ਵਸ਼ਯਨਮਾਯਾਤੋ ਨੋਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਦਦਰ੍ਸ਼
ਰਾਜਾ ਉਹ ਦੋ ਮੇਂਡੇ ਲੈ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਂ ਚਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਵ੍ਯਪਗਤਾਂਬਰ ਏਵੋਨ੍ਮਤ੍ਤਰੂਪੋ ਬਭ੍ਰਾਮ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਬਿਨਾ ਕਪੜਿਆਂ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਪਾਗਲ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚਾਂਭੋਜਸਰਸ੍ਯਨ੍ਯਾਭਿਸ਼੍ਚਤਸृਭਿਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ੍ਸਮਵੇਤਾਮੁਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਦਦਰ੍ਸ਼
ਕੁਰੂਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਤੇ, ਉਹ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਚਾਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚੋਨ੍ਮਤ੍ਤਰੂਪੋ ਜਾਯੇ ਹੇ ਤਿष੍ਠ ਮਨਸਿ ਘੋਰੇ ਤਿष੍ਠ ਵਚਸਿ ਕਪਟਿਕੇ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਯੇਵਮਨੇਕਪ੍ਰਕਾਰਂ ਸੂਕ੍ਤਮਵੋਚਤ੍
ਫਿਰ, ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: "ਜਾਇਏ! ਰੁਕੋ! ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਮਨ ਵਿਚ ਰੁਕੋ! ਆਪਣੇ ਝੂਠੇ ਬੋਲ ਵਿਚ ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!"
ਮਹਾਰਾਜਾਲਮਨੇਨਾਵਿਵੇਕਚੇष੍ਟਿਤੇਨ
ਮਹਾਂਰਾਜਾ, ਬੇਸਮਝੀ ਵਾਲੀਆਂ ਕਰਤੂਆਂ ਕਰਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਂਤਰ੍ਵਤ੍ਨ੍ਯਹਮਬ੍ਦਾਂਤੇ ਭਵਤਾऽਤ੍ਰਾਗਂਤਵ੍ਯਂ ਕੁਮਾਰਸ੍ਤੇ ਭਬਿष੍ਯਤਿ ਏਕਾਂ ਚ ਨਿਸ਼ਾਮਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ੍ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਜਗਾਮ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੂੰ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਆਉਣਾ; ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਾਂਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਾਸਾਂ ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਮੂਰ੍ਵਸ਼ੀ ਕਥਯਾਮਾਸ
ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਯਂ ਸ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਕृष੍ਟੋ ਯੇਨਾਹਮੇਤਾਵਂਤਂ ਕਾਲਮਨੁਰਾਗਾਕृष੍ਟਮਾਨਸਾ ਸਹੋषਿਤੇਤਿ
"ਇਹ ਉਹ ਉੱਤਮ ਮਰਦ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਖਿੱਚੀ ਹੋਈ, ਇੰਨਾ ਸਮਾਂ ਰਹੀ ਹਾਂ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸ ਊਚੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਸ੍ਯ ਰੂਪਮਪ੍ਯਨੇਨ ਸਹਾਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਸਰ੍ਵਕਾਲਮਾਸ੍ਯਾ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਇਹ ਚੰਗੀਤਾ ਅਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਰਹੇ।
ਅਬ੍ਦੇ ਚ ਪੂਰ੍ਣੇ ਸ ਰਾਜਾ ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮ
ਜਦੋਂ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਕੁਮਾਰਂ ਚਾਯੁषਮਸ੍ਮੈ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਦਦੌ
ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਿੱਤੀ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚੈਕਾਂ ਨਿਸ਼ਾਂ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਹੋषਿਤ੍ਵਾ ਪਂਚ ਪੁਤ੍ਰੋਤ੍ਪਤ੍ਤਯੇ ਗਰ੍ਭਮਵਾਪ
ਇੱਕ ਰਾਤ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪੈਦائش ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਗਰਭ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ।