ਤਦਂਭਸਾ ਚ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟੇष੍ਵਸ੍ਥਿਭਸ੍ਮਸੁ ਏਤੇ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਰਾਖ ਨੂੰ ਛੂਹੇਗਾ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ।
ਭਗਵਦ੍ਵਿष੍ਣੁਪਾਦਾਂਗੁष੍ਠਨਿਰ੍ਗਤਸ੍ਯ ਹਿ ਜਲਸ੍ਯੈਤਨ੍ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍
ਇਹ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ।
ਯਨ੍ਨ ਕੇਵਲਮਭਿਸਂਧਿਪੂਰ੍ਵਕਂ ਸ੍ਨਾਨਾਦ੍ਯੁਪਭੋਗੇषੂਪਕਾਰਕਮਨਭਿਸਾਂਧਿਤਮਪ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰੇਤਪ੍ਰਾਣਸ੍ਯਾਸ੍ਥਿਚਰ੍ਮਸ੍ਨਾਯੁਕੇਸ਼ਾਦ੍ਯੁਪਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਸ਼ਰੀਰਜਮਪਿ ਪਤਿਤਂ ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਸ਼ਰੀਰਿਣਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਯਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਭਵਗਤੇऽਸ਼੍ਵਮਾਦਾਯ ਪਿਤਾਮਹਯਜ੍ਞਮਾਜਗਾਮ੍
ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਰਾਦਾ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਲਾਭ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ, ਚਮੜੀ, ਨਸਾਂ, ਵਾਲ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਛੂਹ ਜਾਣ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤੁਰੰਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੇ ਘੋੜਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਸਗਰੋਪ੍ਯਸ਼੍ਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਂ ਯਜ੍ਞਂ ਸਮਾਪਯਾਮਾਸ
ਸਗਰ ਨੇ ਘੋੜਾ ਮਿਲਣ ਤੇ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਗਰਂ ਚਾਤ੍ਮਜਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵੇ ਕਲ੍ਪਿਤਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮੋਹ ਵਿਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਂਸ਼ੁਮਤੋ ਦਿਲੀਪਃ ਪੁਤ੍ਰੋਭਵਤ੍
ਅੰਸ਼ੁਮਤ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦਲੀਪ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ।
ਦਿਲੀਪਸ੍ਯ ਭਗੀਰਥਃ ਯੋऽਸੌ ਗਂਗਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਿਹਾਨੀਯ ਭਾਗੀਰਥੀਸਂਜ੍ਞਾਂ ਚਕਾਰ
ਦਲੀਪ ਦਾ ਪੁੱਤ ਭਾਗੀਰਥ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਿਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ।
ਭਗੀਰਥਾਤ੍ਸੁਹੋਤ੍ਰਸ੍ਸੁਹੋਤ੍ਰਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਃ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਨਾਭਾਗਃ ਤਤੴਬਰੀषਃ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਸਿਂਧੁਦ੍ਵੀਪਃ ਸਿਂਧੁਦ੍ਵੀਪਾਦਯੁਤਾਯੁਃ
ਭਾਗੀਰਥ ਤੋਂ ਸੁਹੋਤ੍ਰਾ, ਸੁਹੋਤ੍ਰਾ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੁਤ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤ ਨਾਭਾਗਾ, ਨਾਭਾਗਾ ਤੋਂ ਅੰਬਰੀਸ਼, ਅੰਬਰੀਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸਿੰਧੁਦਵੀਪ, ਤੇ ਸਿੰਧੁਦਵੀਪ ਦਾ ਪੁੱਤ ਅਯੁਤਾਯੁ।
ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ऋਤੁਪਰ੍ਣਃ ਯੋऽਸੌ ਨਲਸਹਾਯੋਕ੍ਸ਼ਹृਦਯਜ੍ਞੋਭੂਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਤੁਪਰਣ ਸੀ, ਜੋ ਨਲ ਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ऋਤੁਪਰ੍ਣਪੁਤ੍ਰਸ੍ਸਰ੍ਵਕਾਮਃ
ਰਤੁਪਰਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸਰਵਕਾਮਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਤਨਯਸ੍ਸੁਦਾਸਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸੁਦਾਸਾ ਸੀ।
ਸੁਦਾਸਾਤ੍ਸੌਦਾਸੋ ਮਿਤ੍ਰ ਸਹਨਾਮਾ
ਸੁਦਾਸਾ ਤੋਂ ਸੌਦਾਸਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਿਤ੍ਰਸਹਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚਾਟਵ੍ਯਾਂ ਮृਗਯਾਰ੍ਥੀ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਦ੍ਵਯਮਪਸ਼੍ਯਤ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਬਾਘ ਵੇਖੇ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਦ੍ਵਨਮਪਮृਗਂ ਕृਤਂ ਮਤ੍ਵੈਕਂ ਤਯੋਰ੍ਬਾਣੇਨ ਜਘਾਨ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੋ ਬਾਘਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਸ਼੍ਚਾਸਾਵਤਿਭੀषਣਾਕृਤਿਰਤਿਕਰਾਲਵਦਨੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਭੂਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਮਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰਾ ਧਾਰਨ ਕਰ ਗਿਆ—ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯੋਪਿ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਧਾਨਂ ਜਗਾਮ
ਦੂਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬਦਲਾ ਲਵਾਂਗਾ,' ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਾਲੇਨ ਗਚ੍ਛਤਾ ਸੌਦਾਸੋ ਯਜ੍ਞਮਯਜਤ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸੌਦਾਸਾ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ।
ਪਰਿਨਿष੍ਠਿਤਯਜ੍ਞੇ ਆਚਾਰ੍ਯੇ ਵਸਿष੍ਠੇ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤੇ ਤਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੋ ਵਸਿष੍ਠਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਜ੍ਞਾਵਸਾਨੇ ਮਮ ਨਰਮਾਂਸਭੋਜਨਂ ਦੇਯਮਿਤਿ ਤਤ੍ਸਂਸ੍ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਾਗਮਿष੍ਯਾਮੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਃ
ਜਦ ਯਜਨ ਮੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਆਚਾਰਯ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜਾ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਾਸ ਪਕਾ ਕੇ ਦਿਓ,' ਤੇ ਕਹਿ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਸੂਦਵੇषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਜ੍ਞਯਾ ਮਾਨੁषਂ ਮਾਂਸਂ ਸਂਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੇ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ ੪੭ ਅਸਾਵਪਿ ਹਿਰਣ੍ਯਪਾਤ੍ਰੇ ਮਾਂਸਮਾਦਾਯ ਵਸਿष੍ਠਾਗਮਨਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਕੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਰਸੋਈਏ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਾਸ ਪਕਾ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਮਾਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ।
ਆਗਤਾਯ ਵਸਿष੍ਠਾਯ ਨਿਵੇਦਿਤਵਾਨ੍
ਜਦ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਚਾਪ੍ਯਚਿਂਤਯਦਹੋਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦੌਸ਼੍ਸ਼ੀਲ੍ਯਂ ਯੇਨੈਤਨ੍ਮਾਂਸਮਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਕਿਮੇਤਦ੍ਦ੍ਰ ਵ੍ਯਜਾਤਮਿਤਿ ਧ੍ਯਾਨਪਰੋਭਵਤ੍
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਹਾਏ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਹ ਕਿੰਨੀ ਮਾੜੀ ਕਰਤੂਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਮਾਸ ਰੱਖਿਆ। ਇਹ ਕੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ?' ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲਗ ਗਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਚ੍ਚ ਤਨ੍ਮਾਂਸਂਮਾਨੁषਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮਾਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਹੈ।
ਅਤਃ ਕ੍ਰੋਧਕਲੁषੀਕृਤਚੇਤਾ ਰਾਜਨਿ ਸਾਪਮੁਤ੍ਸਸਰ੍ਜ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ੍ਮਾਦਭੋਜ੍ਯਮੇਤਦਸ੍ਮਦ੍ਵਿਧਾਨਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮਵਗਚ੍ਛਨ੍ਨਪਿ ਭਵਾਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਦਦਾਤਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵੈਵਾਤ੍ਰ ਲੋਲੁਪਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤਿ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਇਹ ਅਸਾਡੇ ਵਰਗੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਲਈ ਖਾਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਇਸ ਦੀ ਲਾਲਚ ਰਹੇਗੀ।
ਅਨਂਤਰਂ ਚ ਤੇਨਾਪਿ ਭਗਵਤੈਵਾਭਿਹਿਤੋਸ੍ਮੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਕਿਂ ਕਿਂ ਮਯਾਭਹਿਤਮਿਤਿ ਮੁਨਿਃ ਪੁਨਰਪਿ ਸਮਾਧੌ ਤਸ੍ਥੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ,' ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਗਲਤ ਕੀਤਾ, ਮੁੜ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਸਮਾਧਿਵਿਜ੍ਞਾਨਾਵਗਤਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚਾਨੁਗ੍ਰਹਂ ਤਸ੍ਮੈ ਚਕਾਰ ਨਾਤ੍ਯਂਤਿਕਮੇਤਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਂ ਤਵ ਭੋਜਨਂ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤਿ
ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਸੱਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਤੀ: 'ਇਹ ਖਾਣ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਸਦਾ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਹੇਗੀ।'
ਅਸਾਵਪਿ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯੋਦਕਾਂਜਲਿਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਪਪ੍ਰਦਾਨਾਯੋਦ੍ਯਤੋ ਭਗਵਨ੍ਨਯਮਸ੍ਮਦ੍ਗੁਰੁਰ੍ਨਾਰ੍ਹਸ੍ਯੇਨਂ ਕੁਲਦੇਵਤਾਭੂਤਮਾਚਾਰ੍ਯਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਮਿਤਿ ਮਦਯਂਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਸ੍ਸਸ੍ਯਾਂਬੁਦਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਤਚ੍ਛਾਪਾਂਵੁ ਨੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਨ ਚਾਕਾਸ਼ੇ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕਿਂ ਤੁ ਤੇਨੈਵ ਸ੍ਵਪਦੌ ਸਿषੇਚ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਹਥੀਂ ਲੈ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਦਯੰਤੀ ਨੇ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਘਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਮੰਨਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਬਦਲੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਨਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨ ਚ ਕ੍ਵੋਧਾਸ਼੍ਰਿਤੇਨਾਂਬੁਨਾ ਦਗ੍ਧਚ੍ਛਾਯੌ ਤਤ੍ਪਾਦੌ ਕਲ੍ਮਾषਤਾਮੁਪਗਤੌ ਤਤਸ੍ਸ ਕਲ੍ਮਾषਪਾਦਸਂਜ੍ਞਾਮਵਾਪ
ਉਸ ਪਾਣੀ ਨੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾਇਆ, ਤੇ ਪੈਰ ਕਾਲੇ ਹੋ ਗਏ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ 'ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਵਸਿष੍ਠਸ਼ਾਪਾਚ੍ਚ षष੍ਠੇषष੍ਠੇ ਕਾਲੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਵਭਾਵਮੇਤ੍ਯਾਟਵ੍ਯਾਂ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ਨਨੇਕਸ਼ੋ ਮਾਨੁषਾਨਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਛੇਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਕਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈਂਦਾ।
ਏਕਦਾ ਤੁ ਕਂਚਿਨ੍ਮੁਨਿਮृਤੁਕਾਲੇ ਭਾਰ੍ਯਾਸਂਗਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਵੇਲੇ ਦੇਖਿਆ।