ਪਾਤਾਲੇ ਚਾਸ਼੍ਵਂ ਪਰਿਭ੍ਰਮਂਤਂ ਤਮਵਨੀਪਤਿਤਨਯਾਸ੍ਤੇ ਦਦृਸ਼ੁਃ
ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ, ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਨਾਤਿਦੂਰੇऽਵਸ੍ਥਿਤਂ ਚ ਭਗਵਂਤਮਪਘਨੇ ਸ਼ਰਤ੍ਕਾਲੇਰ੍ਕਮਿਵ ਤੇਜੋਭਿਰਵਨਤਮੂਰ੍ਦ੍ਧਮਧਸ਼੍ਚਾਸ਼੍षੋਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੋਦ੍ਭਾਸਯਮਾਨਂ ਹਯਹਰ੍ਤ੍ਤਾਰਂ ਕਪਿਲਰ੍षਿਮਪਸ਼੍ਯਨ੍
ਕੁਝ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਸਿਰ ਝੁਕਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਘੋੜਾ ਚੋਰਨ ਵਾਲਾ ਕਪਿਲ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚੋਦ੍ਯਤਾਯੁਧਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨੋऽਯਮਸ੍ਮਦਪਕਾਰੀ ਯਜ੍ਞਵਿਘ੍ਨਕਾਰੀ ਹਨ੍ਯਤਾਂ ਹਯਹਰ੍ਤ੍ਤਾ ਹਨ੍ਯਤਾਮਿਤ੍ਯਵੋਚਨ੍ਨਭ੍ਯਧਾਵਂਸ਼੍ਚ
ਫਿਰ, ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਹੈ, ਘੋੜਾ ਚੋਰ ਨੂੰ ਮਾਰੋ!' ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨਾਪਿ ਭਗਵਤਾ ਕਿਂਚਿਦੀषਤ੍ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਿਤਲੋਚਨੇਨਾਵਲੋਕਿਤਾਸ੍ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਸਮੁਤ੍ਥੇਨਾऽਗ੍ਨਿਨਾ-ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਵਿਨੇਸ਼ੁਃ
ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਮੁੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੜ ਗਏ।
ਸਗਰੋਪ੍ਯਵਗਮ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਨੁਸਾਰਿ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਬਲਮਸ਼੍षੴ ਪਰਮਰ੍षਿਣਾ ਕਪਿਲੇਨ ਤੇਜਸਾ ਦਗ੍ਧਂ ਤਤੴਸ਼ੁਮਂਤਮਸਮਂਜਸਪੁਤ੍ਰਮਸ਼੍ਵਾਨਯਨਾਯ ਯੁਯੋਜ
ਸਗਰ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਪਿਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੌਤਰੇ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੂੰ ਘੋੜਾ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ।
ਸ ਤੁ ਸਗਰਤਨਯਖਾਤਮਾਰ੍ਗੇਣ ਕਪਿਲਮੁਪਗਮ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਸ੍ਤਦਾ ਤृष੍ਟਾਵ
ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖੋਦਿਆ ਰਸਤਾ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਕਪਿਲ ਦੇ ਕੋਲ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥੈਨਂ ਭਗਵਾਨਾਹ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਗਚ੍ਛੈਨਂ ਪਿਤਾਮਹਾਯਾਸ਼੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪਯ ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਚ ਪੁਤ੍ਰਕ ਪੌਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦ੍ਗਂਗਾਂ ਭੁਵਮਾਨੇष੍ਯਨ੍ਤ ਇਤਿ
'ਜਾ, ਘੋੜਾ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ। ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ਜ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਿਆਉਣਗੇ।'
ਅਥਾਂਸ਼ੁਮਾਨਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਯਾਤਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਂਡਹਤਾਨਾਮਸ੍ਮਤ੍ਪਿਤॄਣਾਮਸ੍ਵਰ੍ਗਯੋਗ੍ਯਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਕਰਂ ਵਰਮਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹ
ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋਏ ਹਨ, ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਣ।'
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਂ ਚ ਭਗਵਾਨਾਹ ਉਕ੍ਤਮੇਵੈਤਨ੍ਮਯਾਦ੍ਯ ਪੌਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵਾਦ੍ਗਂਗਾਂ ਭੁਵਮਾਨਯਿष੍ਯਤੀਤਿ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਤੂੰ ਮੰਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਖ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ—ਤੇਰਾ ਪੌਤਰਾ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਿਆਉਣਗਾ।'
ਤਦਂਭਸਾ ਚ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟੇष੍ਵਸ੍ਥਿਭਸ੍ਮਸੁ ਏਤੇ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਰਾਖ ਨੂੰ ਛੂਹੇਗਾ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ।
ਭਗਵਦ੍ਵਿष੍ਣੁਪਾਦਾਂਗੁष੍ਠਨਿਰ੍ਗਤਸ੍ਯ ਹਿ ਜਲਸ੍ਯੈਤਨ੍ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍
ਇਹ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ।
ਯਨ੍ਨ ਕੇਵਲਮਭਿਸਂਧਿਪੂਰ੍ਵਕਂ ਸ੍ਨਾਨਾਦ੍ਯੁਪਭੋਗੇषੂਪਕਾਰਕਮਨਭਿਸਾਂਧਿਤਮਪ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰੇਤਪ੍ਰਾਣਸ੍ਯਾਸ੍ਥਿਚਰ੍ਮਸ੍ਨਾਯੁਕੇਸ਼ਾਦ੍ਯੁਪਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਸ਼ਰੀਰਜਮਪਿ ਪਤਿਤਂ ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਸ਼ਰੀਰਿਣਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਯਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਭਵਗਤੇऽਸ਼੍ਵਮਾਦਾਯ ਪਿਤਾਮਹਯਜ੍ਞਮਾਜਗਾਮ੍
ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਰਾਦਾ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਲਾਭ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ, ਚਮੜੀ, ਨਸਾਂ, ਵਾਲ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਛੂਹ ਜਾਣ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤੁਰੰਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੇ ਘੋੜਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਸਗਰੋਪ੍ਯਸ਼੍ਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਂ ਯਜ੍ਞਂ ਸਮਾਪਯਾਮਾਸ
ਸਗਰ ਨੇ ਘੋੜਾ ਮਿਲਣ ਤੇ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਗਰਂ ਚਾਤ੍ਮਜਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵੇ ਕਲ੍ਪਿਤਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮੋਹ ਵਿਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਂਸ਼ੁਮਤੋ ਦਿਲੀਪਃ ਪੁਤ੍ਰੋਭਵਤ੍
ਅੰਸ਼ੁਮਤ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦਲੀਪ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ।
ਦਿਲੀਪਸ੍ਯ ਭਗੀਰਥਃ ਯੋऽਸੌ ਗਂਗਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਿਹਾਨੀਯ ਭਾਗੀਰਥੀਸਂਜ੍ਞਾਂ ਚਕਾਰ
ਦਲੀਪ ਦਾ ਪੁੱਤ ਭਾਗੀਰਥ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਿਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ।
ਭਗੀਰਥਾਤ੍ਸੁਹੋਤ੍ਰਸ੍ਸੁਹੋਤ੍ਰਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਃ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਨਾਭਾਗਃ ਤਤੴਬਰੀषਃ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਸਿਂਧੁਦ੍ਵੀਪਃ ਸਿਂਧੁਦ੍ਵੀਪਾਦਯੁਤਾਯੁਃ
ਭਾਗੀਰਥ ਤੋਂ ਸੁਹੋਤ੍ਰਾ, ਸੁਹੋਤ੍ਰਾ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੁਤ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤ ਨਾਭਾਗਾ, ਨਾਭਾਗਾ ਤੋਂ ਅੰਬਰੀਸ਼, ਅੰਬਰੀਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸਿੰਧੁਦਵੀਪ, ਤੇ ਸਿੰਧੁਦਵੀਪ ਦਾ ਪੁੱਤ ਅਯੁਤਾਯੁ।
ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ऋਤੁਪਰ੍ਣਃ ਯੋऽਸੌ ਨਲਸਹਾਯੋਕ੍ਸ਼ਹृਦਯਜ੍ਞੋਭੂਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਤੁਪਰਣ ਸੀ, ਜੋ ਨਲ ਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ऋਤੁਪਰ੍ਣਪੁਤ੍ਰਸ੍ਸਰ੍ਵਕਾਮਃ
ਰਤੁਪਰਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸਰਵਕਾਮਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਤਨਯਸ੍ਸੁਦਾਸਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸੁਦਾਸਾ ਸੀ।
ਸੁਦਾਸਾਤ੍ਸੌਦਾਸੋ ਮਿਤ੍ਰ ਸਹਨਾਮਾ
ਸੁਦਾਸਾ ਤੋਂ ਸੌਦਾਸਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਿਤ੍ਰਸਹਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚਾਟਵ੍ਯਾਂ ਮृਗਯਾਰ੍ਥੀ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਦ੍ਵਯਮਪਸ਼੍ਯਤ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਬਾਘ ਵੇਖੇ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਦ੍ਵਨਮਪਮृਗਂ ਕृਤਂ ਮਤ੍ਵੈਕਂ ਤਯੋਰ੍ਬਾਣੇਨ ਜਘਾਨ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੋ ਬਾਘਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਸ਼੍ਚਾਸਾਵਤਿਭੀषਣਾਕृਤਿਰਤਿਕਰਾਲਵਦਨੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਭੂਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਮਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰਾ ਧਾਰਨ ਕਰ ਗਿਆ—ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯੋਪਿ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਧਾਨਂ ਜਗਾਮ
ਦੂਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬਦਲਾ ਲਵਾਂਗਾ,' ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਾਲੇਨ ਗਚ੍ਛਤਾ ਸੌਦਾਸੋ ਯਜ੍ਞਮਯਜਤ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸੌਦਾਸਾ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ।
ਪਰਿਨਿष੍ਠਿਤਯਜ੍ਞੇ ਆਚਾਰ੍ਯੇ ਵਸਿष੍ਠੇ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤੇ ਤਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੋ ਵਸਿष੍ਠਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਜ੍ਞਾਵਸਾਨੇ ਮਮ ਨਰਮਾਂਸਭੋਜਨਂ ਦੇਯਮਿਤਿ ਤਤ੍ਸਂਸ੍ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਾਗਮਿष੍ਯਾਮੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਃ
ਜਦ ਯਜਨ ਮੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਆਚਾਰਯ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜਾ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਾਸ ਪਕਾ ਕੇ ਦਿਓ,' ਤੇ ਕਹਿ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਸੂਦਵੇषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਜ੍ਞਯਾ ਮਾਨੁषਂ ਮਾਂਸਂ ਸਂਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੇ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ ੪੭ ਅਸਾਵਪਿ ਹਿਰਣ੍ਯਪਾਤ੍ਰੇ ਮਾਂਸਮਾਦਾਯ ਵਸਿष੍ਠਾਗਮਨਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਕੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਰਸੋਈਏ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਾਸ ਪਕਾ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਮਾਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ।
ਆਗਤਾਯ ਵਸਿष੍ਠਾਯ ਨਿਵੇਦਿਤਵਾਨ੍
ਜਦ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ।