ਭਗਵਤ੍ਯਾਸਜ੍ਯਾਖਿਲਂ ਕਰ੍ਮਕਲਾਪਂ ਹਿਤ੍ਵਾਨਂ ਤਮਜਮਨਾਦਿਨਿਧਨਮਵਿਕਾਰਮਰਣਾਦਿਧਰ੍ਮਮਵਾਪ ਪਰਮਨਨ੍ਤਂ ਪਰਵਤਾਮਚ੍ਯੁਤਂ ਪਦਮ੍
ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਜਨਮਾ, ਬਿਨਾ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ, ਅਟੱਲ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਰਮ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਚਲ, ਅਨੰਤ, ਉੱਚਾ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ।
ਇਤ੍ਯੇਤਨ੍ਮਾਂਧਾਤृਦੁਹਿਤृਸਂਬਂਧਾਦਾਖ੍ਯਾਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਂਧਾਤਾ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚੈਤਤ੍ਸੌਭਰਿਚਰਿਤਮਨੁਸ੍ਮਰਤਿ ਪਠਤਿ ਪਾਠਯਤਿ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸ਼੍ਰਾਵਯਤਿ ਧਰਤ੍ਯਵਧਾਰਯਤਿ ਲਿਖਤਿ ਲੇਖਯਤਿ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯਧ੍ਯਾਪਯਤ੍ਯੁਪਦਿਸ਼ਤਿ ਵਾ ਤਸ੍ਯ षਟ੍ ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਦੁਸ੍ਸਂਤਤਿਰਸਦ੍ਧਰ੍ਮੋ ਵਾਡ੍ਮਨਸੋਰਸਨ੍ਮਾਰ੍ਗਾਚਰਣਮਸ਼ੇषਹੇਤੁषੁ ਵਾ ਮਮਤ੍ਵਂ ਨ ਭਵਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਸੌਭਰੀ ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਪੜ੍ਹਦਾ, ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਸੁਣਦਾ, ਸੁਣਾਉਂਦਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ, ਸਮਝਦਾ, ਲਿਖਦਾ, ਲਿਖਵਾਉਂਦਾ, ਸਿੱਖਦਾ, ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਸਿੱਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੇ ਜਨਮਾਂ ਤਕ ਮਾੜੀ ਸੰਤਾਨ, ਝੂਠਾ ਧਰਮ ਜਾਂ ਗਲਤ ਕਾਰਨਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਮਨ ਸਹੀ ਰਾਹ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਭਟਕਦੇ।
ਅਤਸ਼੍ਚ ਮਾਂਧਾਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਸਂਤਤਿਰਭਿਧੀਯਤੇ
ਹੁਣ ਮਾਂਧਾਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਂਬਰੀषਸ੍ਯ ਮਾਂਧਾਤृਤਨਯਸ੍ਯ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵਃ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਤ੍
ਅੰਬਰੀਸ਼, ਜੋ ਮਾਂਧਾਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਾਰੀਤਃ ਯਤੋਂਗਿਰਸੋ ਹਾਰੀਤਾ
ਉਸ ਤੋਂ ਹਾਰੀਤਾ ਹੋਇਆ; ਹਾਰੀਤਾ ਤੋਂ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਾਰੀਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਰਸਾਤਲੇ ਮੌਨੇਯਾ ਨਾਮ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਬਭੂਵੁष੍षਟ੍ਕੋਟਿਸਂਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤੈਰਸ਼ੇषਾਣਿ ਨਾਗਕੁਲਾਨ੍ਯਪਹृਤਪ੍ਰਧਾਨਰਤ੍ਨਾਧਿਪਤ੍ਯਾਨ੍ਯਕ੍ਰਿਯਂਤ
ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਮੌਨੇਯਾ ਨਾਮ ਦੇ ਗੰਧਰਵ sixty ਕਰੋੜ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਨਾਗ ਕੁਲਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਹਕਦਾਰੀ ਹੜਪ ਲਈ।
ਤੈਸ਼੍ਚ ਗਂਧਰ੍ਵਵੀਰ੍ਯਾਵਭੂਤੈਰੁਰਗੇਸ਼੍ਵਰੈਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਭਗਵਾਨਸ਼ੇषਦੇਵੇਸ਼ ਆਸ੍ਤੇ ਤਚ੍ਛ੍ਰਵਣੋਨ੍ਮੀਲਿਤੋਨ੍ਨਿਦ੍ਰਪੁਂਡਰੀਕਨਯਨੋ ਜਲਸ਼ਯਨੋ ਨਿਦ੍ਰਾਵਸਾਨਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਭਿਹਿਤਃ । ਭਗਵਨ੍ਨਸ੍ਮਾਕਮੇਤੇਭ੍ਯੋ ਗਂਧਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਭਯਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਕਥਮੁਪਸ਼ਮਮੇष੍ਯਤੀਤਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਲ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਅੱਧ-ਖੁੱਲੀਆਂ ਸੌਣ ਅਤੇ ਜਾਗਣ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਨੂੰ ਨਾਗ-ਰਾਜਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਦੂਰ ਹੋਵੇਗਾ?'
ਆਹ ਚ ਭਗਵਾਨਨਾਦਿਨਿਧਨਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੋ ਯੋਸੌ ਯੌਵਨਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਮਾਂਧਾਤੁਃ ਪੁਰੁਕੁਤ੍ਸਨਾਮਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਮਹਮਨੁਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਾਨਸ਼ੇषਾਨ੍ ਦੁष੍ਟਗਂਧਰ੍ਵਾਨੁਪਸ਼ਮਂ ਨਯਿष੍ਯਾਮੀਤਿ
ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਅਜਨਮਾ, ਅਨੰਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਂਧਾਤਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਪੁਰੁਕੁਤਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੇ ਮਾੜੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਭਗਵਤੇ ਜਲਸ਼ਾਯਿਨੇ ਕृਤਪ੍ਰਣਾਮਾਃ ਪੁਨਰ੍ਨਾਗਲੋਕਮਾਗਤਾਃ ਪਨ੍ਨਗਾਧਿਪਤਯੋ ਨਰ੍ਮਦਾਂ ਚ ਪੁਰੁਕੁਤ੍ਸਾਨਯਨਾਯ ਚੋਦਯਾਮਾਸੁਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਗ-ਰਾਜਾਂ ਨੇ ਜਲ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਮੁੜ ਨਾਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਨਰਮਦਾ ਨੂੰ ਪੁਰੁਕੁਤਸ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸਾ ਚੈਨਂ ਰਸਾਤਲਂ ਨੀਤਵਤੀ
ਉਸ ਨੇ ਪੁਰੁਕੁਤਸ ਨੂੰ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਰਸਾਤਲਗਤਸ਼੍ਚਾਸੌ ਭਗਵਤ੍ਤੇਜਸਾਪ੍ਯਾਯਿਤਾਤ੍ਮਵੀਰ੍ਯ੍ਯਸ੍ਸਕਲਗਂਧਰ੍ਵਾਨ੍ਨਿਜਘਾਨ
ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਪੁਰੁਕੁਤਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਪੁਰਮਾਜਗਾਮ
ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸਕਲਪਨ੍ਨਗਾਧਿਪਤਯਸ਼੍ਚ ਨਰ੍ਮਦਾਯੈ ਵਰਂ ਦਦੁਃ । ਯਤ੍ਤੇਨੁਸ੍ਮਰਣਸਮਵੇਤਂ ਨਾਮਗ੍ਰਹਣਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਨ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਪਵਿषਭਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤਿ
ਸਾਰੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਨਰਮਦਾ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜੋ ਕੋਈ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਸਨੂੰ ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਰ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਅਤ੍ਰ ਚ ਸ਼੍ਲੋਕਃ
ਇਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਹੈ:
ਨਰ੍ਮਦਾਯੈ ਨਮਃ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਨਰ੍ਮਦਾਯੈ ਨਮੋ ਨਿਸ਼ਿ । ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਨਰ੍ਮਦੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਵਿषਸਰ੍ਪਤਃ
ਸਵੇਰੇ ਨਰਮਦਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਰਮਦਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਨਰਮਦੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ — ਮੈਨੂੰ ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਰ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯਾਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮਂਧਕਾਰਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇ ਵਾ ਸਰ੍ਪੈਰ੍ਨ ਦਸ਼੍ਯਤੇ ਨ ਚਾਪਿ ਕृਤਾਨੁਸ੍ਮਰਣਭੁਜੋ ਵਿषਮਪਿ ਭੁਕ੍ਤਮੁਪਘਾਤਾਯ ਭਵਤਿ
ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਜਾਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ, ਸੱਪ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡੱਸਦੇ; ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਹਰ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਪੁਰੁਕੁਤ੍ਸਾਯ ਸਂਤਤਿਵਿਚ੍ਛੇਦੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤ੍ਯੁਰਗਪਤਯੋ ਵਰਂ ਦਦੁਃ
ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਪੁਰੁਕੁਤਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਲੜੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟੇਗੀ।
ਪੁਰੁਕੁਤ੍ਸੋ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਂ ਤ੍ਰਸਦ੍ਦਸ੍ਯੁਮਜੀਜਨਤ੍
ਪੁਰੁਕੁਤਸ ਨੇ ਨਰਮਦਾ ਤੋਂ ਤ੍ਰਸੱਦਸਯੁ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਰਸਦ੍ਦਸ੍ਯੁਤਸ੍ਸਂਭੂਤੋऽਨਰਣ੍ਯਃ ਯਂ ਰਾਵਣੋਦਿਗ੍ਵਿਜਯੇ ਜਘਾਨ
ਤ੍ਰਸੱਦਸਯੁ ਤੋਂ ਅਨਰਣਯਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਸਮੇਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਪृषਦਸ਼੍ਵਃ ਪृषਦਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਃ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭਵਤ੍
ਅਨਰਣਯਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਿਸ਼ਦਸ਼ਵ ਸੀ; ਪ੍ਰਿਸ਼ਦਸ਼ਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਰਯਸ਼ਵ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਚ ਹਸ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭਵਤ੍
ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਸਤ ਸੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਸੁਮਨਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਤ੍ਰਿਧਨ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਧਨ੍ਵਨਸ੍ਤ੍ਰਯ੍ਯਾਰੁਣਿਃ
ਫਿਰ ਹਸਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਮਨਾ ਸੀ, ਸੁਮਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤ੍ਰਿਧਨਵਾ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਧਨਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤ੍ਰੈਯਾਰੁਣੀ ਸੀ।
ਤ੍ਰਯ੍ਯਾਰੁਣੇਸ੍ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਃ ਯੋऽਸੌ ਤ੍ਰਿਸ਼ਂਕੁਸਂਜ੍ਞਾਮਵਾਪ
ਤ੍ਰੈਯਾਰੁਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਸੀ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਸ ਚਂਡਾਲਤਾਮੁਪਗਤਸ਼੍ਚ
ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਿਕ੍ਯਾਮਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰਾਪਤ੍ਯਪੋषਣਾਰ੍ਥਂ ਚਂਡਾਲਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਪਰਿਹਰਣਾਯ ਚ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧੇ ਮृਗਮਾਂਸਮਨੁਦਿਨਂ ਬਬਂਧ
ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੁੱਕਾ ਪੈਣ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੋਟੀ ਲਈ, ਅਤੇ ਚੰਡਾਲਾਂ ਤੋਂ ਦਾਨ ਨਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਉਹ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਡੇ ਬੋਹੜ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਿਰਨ ਦਾ ਮਾਸ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਪਰਿਤੁष੍ਟੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇਣ ਸਸ਼ਰੀਰਸ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰੋਪਿਤਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਂਕੋਰ੍ਹਰਿਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰ ਸ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਰੋਹਿਤਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚ ਹਰਿਤੋ ਹਰਿਤਸ੍ਯ ਚਂਚੁਸ਼੍ਚਂਚੋਰ੍ਵਿਜਯਵਸੁਦੇਵੌ ਰੁਰੁਕੋ ਵਿਜਯਾਦ੍ਰੁ ਕਸ੍ਯ ਵृਕਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਤੋਂ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਰੋਹਿਤਾਸ਼ਵ, ਫਿਰ ਹਰਿਤ, ਹਰਿਤ ਤੋਂ ਚੰਚੂ, ਚੰਚੂ ਤੋਂ ਵਿਜਯਵਸੁਦੇਵ, ਵਿਜਯਵਸੁਦੇਵ ਤੋਂ ਰੁਰੂਕਾ, ਅਤੇ ਰੁਰੂਕਾ ਤੋਂ ਵ੍ਰਿਕਾ ਜਨਮਿਆ।
ਤਤੋ ਵृਕਸ੍ਯ ਬਾਹੁਃ ਯੋऽਸੌ ਹੈਹਯਤਾਲਜਂਘਾਦਿਭਿਃ ਪਰਾਜਿਤੴਤਰ੍ਵਤ੍ਨ੍ਯਾ ਮਹਿष੍ਯਾ ਸਹ ਵਨਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਾਹੂ ਸੀ, ਜੋ ਹੈਹਯਾ, ਤਾਲਜੰਘਾ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾ ਸਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭਸ੍ਤਂਭਨਾਯ ਗਰੋ ਦਤ੍ਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਗਰਭ ਰੋਕਣ ਲਈ ਜ਼ਹਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।