ਦੁਃਖਂ ਯਦੈਵੈਕਸ਼ਰੀਰਜਨ੍ਮ ਸ਼ਤਾਰ੍ਦ੍ਧਸਂਖ੍ਯਾਕਮਿਦਂ ਪ੍ਰਸੂਤਮ੍ । ਪਰਿਗ੍ਰਹੇਣ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਪਾਤ੍ਮਜਾਨਾਂ ਸੁਤੈਰਨੇਕੈਰ੍ਬਹੁਲੀਕृਤਂ ਤਤ
ਜੋ ਦੁੱਖ ਇੱਕ ਸਰੀਰ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਤੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ, ਮਮਤਾ ਕਰਕੇ, ਕਈ ਗੁਣਾ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸੁਤਾਤ੍ਮਜੈਸ੍ਤਤ੍ਤਨਯੈਸ਼੍ਚ ਭੂਯੋ ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਤੇषਾਂ ਪਰਿਗ੍ਰਹੇਣ । ਵਿਸ੍ਤਾਰਮੇष੍ਯਤ੍ਯਤਿਦੁਃਖਹੇਤੁਃ ਪਰਿਗ੍ਰਹੋ ਵੈ ਮਮਤਾਭਿਧਾਨਃ
ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਮਮਤਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮਮਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਲਕੀਅਤ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਵਧੇਗੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗੀ।
ਚੀਰ੍ਣਂ ਤਪੋ ਯਤ੍ਤੁ ਜਲਾਸ਼੍ਰਯੇਣ ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਦ੍ਧਿਰੇषਾ ਤਪਸੋਂਤਰਾਯਃ । ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਗਾਦਭਵਚ੍ਚ ਯੋ ਮੇ ਸੁਤਾਦਿਰਾਗੋ ਮੁषਿਤੋਸ੍ਮਿ ਤੇਨ
ਜੋ ਤਪ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਰਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਧਾ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ; ਇਹ ਮਮਤਾ ਮੇਰੇ ਤਪ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਬਣ ਗਈ। ਮੱਛੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਆਦਿ ਲਈ ਮੇਰਾ ਰਾਗ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਲੁੱਟਿਆ ਗਿਆ।
ਨਿਸ੍ਸਂਗਤਾ ਮੁਕ੍ਤਿਪਦਂ ਯਤੀਨਾਂ ਸਂਗਾਦਸ਼ੇषਾਃ ਪ੍ਰਭਵਂਤਿ ਦੋषਾਃ । ਆਰੂਢਯੋਗੋ ਵਿਨਿਪਾਤ੍ਯਤੇਧਸ੍ਸਂਗੇਨ ਯੋਗੀ ਕਿਮੁਤਾਲ੍ਪਬੁਦ੍ਧਿਃ
ਜੋ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ; ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਮਮਤਾ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇ?
ਅਹਂ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਦਾਤ੍ਮਨੋਰ੍ਥੇ ਪਰਿਗ੍ਰਹਗ੍ਰਾਹਗृਹੀਤਬੁਦ੍ਧਿਃ । ਯਦਾ ਹਿ ਭੂਯਃ ਪਰਿਹੀਨਦੋषੋ ਜਨਸ੍ਯ ਦੁਃਖੈਰ੍ਭਵਿਤਾ ਨ ਦੁਃਖੀ
ਮੈਂ ਉਸ ਸੱਚੇ ਸਵਰੂਪ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕਰਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਦ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਅਤੇ ਮਲਕੀਅਤ ਦੀ ਲਗਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਗਲਤੀਆਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਧਾਤਾਰਮਚਿਂਤ੍ਯਰੂਪਮਣੋਰਣੀਯਾਂਸਮਤਿਪ੍ਰਮਾਣਮ੍ । ਸਿਤਾਸਿਤਂ ਚੇਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼੍ਵਰਾਣਾਮਾਰਾਧਯਿष੍ਯੇ ਤਪਸੈਵ ਵਿष੍ਣੁਮ੍
ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਤਪੱਸਿਆ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ, ਅਣਮਾਪਣਯੋਗ, ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਕਾਲਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਸ਼ੇषੌਜਸਿ ਸਰ੍ਵਰੂਪਿਣ੍ਯਵ੍ਯਕ੍ਤਵਿਸ੍ਪष੍ਟਤਨਾਵਨਂਤੇ । ਮਮਾਚਲਂ ਚਿਤ੍ਤਮਪੇਤਦੋषਂ ਸਦਾਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣਾਵਭਵਾਯ ਭੂਯਃ
ਮੇਰਾ ਮਨ, ਜੋ ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਰਹੇ—ਉਹ ਜੋ ਸਰਬ-ਚਮਕਦਾਰ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਅਨੰਤ ਹੈ—ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਸਮਸ੍ਤਭੂਤਾਦਮਲਾਦਨਂਤਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਦਨ੍ਯਦਨਾਦਿਮਧ੍ਯਾਤ੍ । ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤਮਹਂ ਗੁਰੂਣਾਂ ਪਰਂ ਗੁਰੁਂ ਸਂਸ਼੍ਰਯਮੇਮਿ ਵਿष੍ਣੁਮ੍
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਗੁਰੂਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਨੰਤ, ਸਭ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਬਿਨਾ ਆਰੰਭ ਤੇ ਮੱਧ ਦੇ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨੈਵਾਭਿਧਾਯਾਸੌ ਸੌਭਰਿਰਪਹਾਯ ਪੁਤ੍ਰਗृਹਾਸਨਪਰਿਗ੍ਰਹਾਦਿਕਮਸ਼ੇषਮਰ੍ਥਜਾਤਂ ਸਕਲਭਾਰ੍ਯਾਸਮਨ੍ਵਿਤੋ ਵਨਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਸੌਭਰੀ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਘਰ, ਆਸਨ, ਮਲਕੀਅਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵਸਤੂਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਭ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯਨੁਦਿਨਂ ਵੈਖਾਨਸਨਿष੍ਪਾਦ੍ਯਮਸ਼ੇषਕ੍ਰਿਯਾਕਲਾਪਂ ਨਿष੍ਪਾਦ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਪਿਤਸਕਲਪਾਪਃ ਪਰਿਪਕ੍ਵਮਨੋਵृਤ੍ਤਿਰਾਤ੍ਮਨ੍ਯਗ੍ਨੀਨ੍ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰਭਵਤ੍
ਉਥੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵੈਖਾਨਸ ਰੀਤੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕਾ ਮਨ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਭਿਖਾਰੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਭਗਵਤ੍ਯਾਸਜ੍ਯਾਖਿਲਂ ਕਰ੍ਮਕਲਾਪਂ ਹਿਤ੍ਵਾਨਂ ਤਮਜਮਨਾਦਿਨਿਧਨਮਵਿਕਾਰਮਰਣਾਦਿਧਰ੍ਮਮਵਾਪ ਪਰਮਨਨ੍ਤਂ ਪਰਵਤਾਮਚ੍ਯੁਤਂ ਪਦਮ੍
ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਜਨਮਾ, ਬਿਨਾ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ, ਅਟੱਲ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਰਮ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਚਲ, ਅਨੰਤ, ਉੱਚਾ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ।
ਇਤ੍ਯੇਤਨ੍ਮਾਂਧਾਤृਦੁਹਿਤृਸਂਬਂਧਾਦਾਖ੍ਯਾਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਂਧਾਤਾ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚੈਤਤ੍ਸੌਭਰਿਚਰਿਤਮਨੁਸ੍ਮਰਤਿ ਪਠਤਿ ਪਾਠਯਤਿ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸ਼੍ਰਾਵਯਤਿ ਧਰਤ੍ਯਵਧਾਰਯਤਿ ਲਿਖਤਿ ਲੇਖਯਤਿ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯਧ੍ਯਾਪਯਤ੍ਯੁਪਦਿਸ਼ਤਿ ਵਾ ਤਸ੍ਯ षਟ੍ ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਦੁਸ੍ਸਂਤਤਿਰਸਦ੍ਧਰ੍ਮੋ ਵਾਡ੍ਮਨਸੋਰਸਨ੍ਮਾਰ੍ਗਾਚਰਣਮਸ਼ੇषਹੇਤੁषੁ ਵਾ ਮਮਤ੍ਵਂ ਨ ਭਵਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਸੌਭਰੀ ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਪੜ੍ਹਦਾ, ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਸੁਣਦਾ, ਸੁਣਾਉਂਦਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ, ਸਮਝਦਾ, ਲਿਖਦਾ, ਲਿਖਵਾਉਂਦਾ, ਸਿੱਖਦਾ, ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਸਿੱਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੇ ਜਨਮਾਂ ਤਕ ਮਾੜੀ ਸੰਤਾਨ, ਝੂਠਾ ਧਰਮ ਜਾਂ ਗਲਤ ਕਾਰਨਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਮਨ ਸਹੀ ਰਾਹ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਭਟਕਦੇ।
ਅਤਸ਼੍ਚ ਮਾਂਧਾਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਸਂਤਤਿਰਭਿਧੀਯਤੇ
ਹੁਣ ਮਾਂਧਾਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਂਬਰੀषਸ੍ਯ ਮਾਂਧਾਤृਤਨਯਸ੍ਯ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵਃ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਤ੍
ਅੰਬਰੀਸ਼, ਜੋ ਮਾਂਧਾਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਾਰੀਤਃ ਯਤੋਂਗਿਰਸੋ ਹਾਰੀਤਾ
ਉਸ ਤੋਂ ਹਾਰੀਤਾ ਹੋਇਆ; ਹਾਰੀਤਾ ਤੋਂ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਾਰੀਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਰਸਾਤਲੇ ਮੌਨੇਯਾ ਨਾਮ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਬਭੂਵੁष੍षਟ੍ਕੋਟਿਸਂਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤੈਰਸ਼ੇषਾਣਿ ਨਾਗਕੁਲਾਨ੍ਯਪਹृਤਪ੍ਰਧਾਨਰਤ੍ਨਾਧਿਪਤ੍ਯਾਨ੍ਯਕ੍ਰਿਯਂਤ
ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਮੌਨੇਯਾ ਨਾਮ ਦੇ ਗੰਧਰਵ sixty ਕਰੋੜ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਨਾਗ ਕੁਲਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਹਕਦਾਰੀ ਹੜਪ ਲਈ।
ਤੈਸ਼੍ਚ ਗਂਧਰ੍ਵਵੀਰ੍ਯਾਵਭੂਤੈਰੁਰਗੇਸ਼੍ਵਰੈਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਭਗਵਾਨਸ਼ੇषਦੇਵੇਸ਼ ਆਸ੍ਤੇ ਤਚ੍ਛ੍ਰਵਣੋਨ੍ਮੀਲਿਤੋਨ੍ਨਿਦ੍ਰਪੁਂਡਰੀਕਨਯਨੋ ਜਲਸ਼ਯਨੋ ਨਿਦ੍ਰਾਵਸਾਨਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਭਿਹਿਤਃ । ਭਗਵਨ੍ਨਸ੍ਮਾਕਮੇਤੇਭ੍ਯੋ ਗਂਧਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਭਯਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਕਥਮੁਪਸ਼ਮਮੇष੍ਯਤੀਤਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਲ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਅੱਧ-ਖੁੱਲੀਆਂ ਸੌਣ ਅਤੇ ਜਾਗਣ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਨੂੰ ਨਾਗ-ਰਾਜਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਦੂਰ ਹੋਵੇਗਾ?'
ਆਹ ਚ ਭਗਵਾਨਨਾਦਿਨਿਧਨਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੋ ਯੋਸੌ ਯੌਵਨਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਮਾਂਧਾਤੁਃ ਪੁਰੁਕੁਤ੍ਸਨਾਮਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਮਹਮਨੁਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਾਨਸ਼ੇषਾਨ੍ ਦੁष੍ਟਗਂਧਰ੍ਵਾਨੁਪਸ਼ਮਂ ਨਯਿष੍ਯਾਮੀਤਿ
ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਅਜਨਮਾ, ਅਨੰਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਂਧਾਤਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਪੁਰੁਕੁਤਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੇ ਮਾੜੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਭਗਵਤੇ ਜਲਸ਼ਾਯਿਨੇ ਕृਤਪ੍ਰਣਾਮਾਃ ਪੁਨਰ੍ਨਾਗਲੋਕਮਾਗਤਾਃ ਪਨ੍ਨਗਾਧਿਪਤਯੋ ਨਰ੍ਮਦਾਂ ਚ ਪੁਰੁਕੁਤ੍ਸਾਨਯਨਾਯ ਚੋਦਯਾਮਾਸੁਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਗ-ਰਾਜਾਂ ਨੇ ਜਲ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਮੁੜ ਨਾਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਨਰਮਦਾ ਨੂੰ ਪੁਰੁਕੁਤਸ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸਾ ਚੈਨਂ ਰਸਾਤਲਂ ਨੀਤਵਤੀ
ਉਸ ਨੇ ਪੁਰੁਕੁਤਸ ਨੂੰ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਰਸਾਤਲਗਤਸ਼੍ਚਾਸੌ ਭਗਵਤ੍ਤੇਜਸਾਪ੍ਯਾਯਿਤਾਤ੍ਮਵੀਰ੍ਯ੍ਯਸ੍ਸਕਲਗਂਧਰ੍ਵਾਨ੍ਨਿਜਘਾਨ
ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਪੁਰੁਕੁਤਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਪੁਰਮਾਜਗਾਮ
ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸਕਲਪਨ੍ਨਗਾਧਿਪਤਯਸ਼੍ਚ ਨਰ੍ਮਦਾਯੈ ਵਰਂ ਦਦੁਃ । ਯਤ੍ਤੇਨੁਸ੍ਮਰਣਸਮਵੇਤਂ ਨਾਮਗ੍ਰਹਣਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਨ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਪਵਿषਭਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤਿ
ਸਾਰੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਨਰਮਦਾ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜੋ ਕੋਈ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਸਨੂੰ ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਰ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਅਤ੍ਰ ਚ ਸ਼੍ਲੋਕਃ
ਇਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਹੈ:
ਨਰ੍ਮਦਾਯੈ ਨਮਃ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਨਰ੍ਮਦਾਯੈ ਨਮੋ ਨਿਸ਼ਿ । ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਨਰ੍ਮਦੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਵਿषਸਰ੍ਪਤਃ
ਸਵੇਰੇ ਨਰਮਦਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਰਮਦਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਨਰਮਦੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ — ਮੈਨੂੰ ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਰ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯਾਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮਂਧਕਾਰਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇ ਵਾ ਸਰ੍ਪੈਰ੍ਨ ਦਸ਼੍ਯਤੇ ਨ ਚਾਪਿ ਕृਤਾਨੁਸ੍ਮਰਣਭੁਜੋ ਵਿषਮਪਿ ਭੁਕ੍ਤਮੁਪਘਾਤਾਯ ਭਵਤਿ
ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਜਾਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ, ਸੱਪ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡੱਸਦੇ; ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਹਰ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਪੁਰੁਕੁਤ੍ਸਾਯ ਸਂਤਤਿਵਿਚ੍ਛੇਦੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤ੍ਯੁਰਗਪਤਯੋ ਵਰਂ ਦਦੁਃ
ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਪੁਰੁਕੁਤਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਲੜੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟੇਗੀ।
ਪੁਰੁਕੁਤ੍ਸੋ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਂ ਤ੍ਰਸਦ੍ਦਸ੍ਯੁਮਜੀਜਨਤ੍
ਪੁਰੁਕੁਤਸ ਨੇ ਨਰਮਦਾ ਤੋਂ ਤ੍ਰਸੱਦਸਯੁ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਰਸਦ੍ਦਸ੍ਯੁਤਸ੍ਸਂਭੂਤੋऽਨਰਣ੍ਯਃ ਯਂ ਰਾਵਣੋਦਿਗ੍ਵਿਜਯੇ ਜਘਾਨ
ਤ੍ਰਸੱਦਸਯੁ ਤੋਂ ਅਨਰਣਯਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਸਮੇਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।