ਤਸ੍ਯਾਂ ਚ ਮਧ੍ਯਰਾਤ੍ਰੌ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਯਾਂ ਮਂਤ੍ਰਪੂਤਜਲਪੂਰ੍ਣਂ ਕਲਸ਼ਂ ਵੇਦਿਮਧ੍ਯੇ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸੁषੁਪੁਃ
ਮੱਧ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦ ਯੱਗ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਕਲਸ਼ ਵੇਦੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੁੱਤੇ ਪਏ।
ਸੁਪ੍ਤੇषੁ ਤੇषੁ ਅਤੀਵ ਤृਟ੍ਪਰੀਤਸ੍ਸ ਭੂਪਾਲਸ੍ਤਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਵਿਵੇਸ਼
ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਤੇਜ਼ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਸੁਪ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਨृषੀਨ੍ਨੈਵੋਤ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ
ਉਹ ਨੇ ਸੂਤੇ ਹੋਏ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਨਹੀਂ।
ਤਚ੍ਚ ਕਲਸ਼ਮਪਰਿਮੇਯਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਂਤ੍ਰਪੂਤਂ ਪਪੌ
ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਕਲਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਪੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬੇਅੰਤ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ऋषਯਃ ਪਪ੍ਰਛੁਃ ਕੇਨੈਤਂ ਮਂਤ੍ਰਪੂਤਂ ਵਾਰਿ ਪੀਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ ਕਿਸ ਨੇ ਪੀਤਾ?'
ਅਤ੍ਰ ਹਿ ਰਾਜ੍ਞੋ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ । ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯੇ ਸ ਰਾਜਾ ਅਜਾਨਤਾ ਮਯਾ ਪੀਤਮਿਤ੍ਯਾਹ
ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਗੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਪੀ ਲਿਆ ਸੀ।'
ਗਰ੍ਭਸ਼੍ਚ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯੋਦਰੇ ਅਭਵਤ੍ਕ੍ਰਮੇਣ ਚ ਵਵृਧੇ
ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਗਰਭ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸਮਯਸ਼੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂਗੁष੍ਠੇਨ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਮਵਨਿਪਤੇਰ੍ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ
ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਫਾੜਿਆ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਚਾਸੌ ਰਾਜਾ ਮਮਾਰ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਮਰ ਗਿਆ।
ਜਾਤੋ ਨਾਮੈष ਕਂ ਧਾਸ੍ਯਤੀਤਿ ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ ਕੀ ਰੱਖੀਏ?'
ਅਥਾਗਤ੍ਯ ਦੇਵਰਾਜੋਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਮਾਮਯਂ ਧਾਸ੍ਯਤੀਤਿ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਏ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਾਲਣ ਕਰੇਗਾ।'
ਤਤੋ ਮਾਧਾਤृਨਾਮਾ ਸੋਭਵਤ੍ । ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਿਨੀ ਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰੇ ਣ ਨ੍ਯਸ੍ਤਾਤਾਂ ਪਪੌ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਮਾਧਾਤ੍ਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਇਕ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲੀ ਉਂਗਲੀ ਰੱਖੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਂ ਚਾਮृਤਸ੍ਰਾਵਿਣੀਮਾਸ੍ਵਾਦ੍ਯਾਹ੍ਨੈਵ ਸ ਵ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਤ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਹਾਉਣ ਵਾਲੀ ਉਂਗਲੀ ਚੱਖੀ ਅਤੇ ਉਸੇ ਦਿਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਮਾਂਧਾਤਾ ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤੀ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਂ ਮਹੀਂ ਵੁਭੁਜੇ
ਫਿਰ ਮਾਂਧਾਤਾ ਚਕਵਰਤੀ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਯਂ ਸ਼੍ਲੋਕਃ
ਇੱਥੇ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਹੈ:
ਯਾਵਤ੍ਸੂਰ੍ਯ ਉਦੇਤ੍ਯਸ੍ਤਂ ਯਾਵਚ੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਤਿष੍ਠਤਿ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਯੌਵਨਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਮਾਂਧਾਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਅਤੇ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਂਧਾਤਾ ਦਾ ਖੇਤਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਂਧਾਤਾ ਸ਼ਤਬਿਂਦੋਰ੍ਦੁਹਿਤਰਂ ਬਿਂਦੁਮਤੀਮੁਪਯੇਮੇ
ਮਾਂਧਾਤਾ ਨੇ ਸ਼ਤਬਿੰਦੂ ਦੀ ਧੀ ਬਿੰਦੁਮਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ।
ਪੁਰੁਕੁਤ੍ਸਮਂਬਰੀषਂ ਮੁਚੁਕੁਂਦਂ ਚ ਤਸ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਰਯਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮਾਸ
ਉਸ ਤੋਂ ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ: ਪੁਰੁਕੁਤਸ, ਅੰਬਰੀਸ਼ ਅਤੇ ਮੁਚੁਕੁੰਦ।
ਪਂਚਾਸ਼ਦ੍ਦੁਹਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾਮੇਵ ਤਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਰ੍ਬਭੂਵੁਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੰਜਾਹ ਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਬਹ੍ਵृਚਸ਼੍ਚ ਸੌਭਰਿਰ੍ਨਾਮ ਮਹਰ੍षਿਰਂਤਰ੍ਜਲੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਂ ਕਾਲਮੁਵਾਸ ੬੯ ਤਤ੍ਰ ਚਾਂਤਰ੍ਜਲੇ ਸਂਮਦੋ ਨਾਮਾਤਿਬਹੁ- ਪ੍ਰਜੋਤਿਮਾਤ੍ਰਪ੍ਰਮਾਣੋ ਮੀਨਾਧਿਪਤਿਰਾਸੀਤ੍
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਸੌਭਰੀ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਆ। ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੰਮਦ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮੱਛੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਧੀਕ ਉਤਪਾਦਕ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਚ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਦੌਹਿਤ੍ਰਾਃ ਪृष੍ਠਤੋऽਗ੍ਰਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਃ ਪਕ੍ਸ਼ਪੁਚ੍ਛਸ਼ਿਰਸਾਂ ਚੋਪਰਿ ਭ੍ਰਮਂਤਸ੍ਤੇਨੈਵ ਸਦਾਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮਤਿਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਾ ਰੇਮਿਰੇ
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤੇ ਤੇ ਪਰਪੋਤੇ ਪਿੱਛੇ, ਸਾਹਮਣੇ, ਦੋਨੋ ਪਾਸਿਆਂ, ਤੇ ਪੰਖ, ਪੂੰਛ ਤੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਸਦਾ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਸ ਚਾਪਤ੍ਯਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋਪਚੀਯਮਾਨਪ੍ਰਹਰ੍षਪ੍ਰਕਰ੍षੋ ਬਹੁਪ੍ਰਕਾਰਂ ਤਸ੍ਯ ऋषੇਃ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤੈਰਾਤ੍ਮਜਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਦੌਹਿਤ੍ਰਾਦਿਭਿਃ ਸਹਾਨੁਦਿਨਂ ਸੁਤਰਾਂ ਰੇਮੇ
ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਦੀ ਗਈ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤੇ, ਪਰਪੋਤੇ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲਿਆ।
ਅਥਾਂਤਰ੍ਜਲਾਵਸ੍ਥਿਤਸ੍ਸੌਭਰਿਰੇਕਾਗ੍ਰਤਸ੍ਸਮਾਧਿਮਪਹਾਯਾਨੁਦਿਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਦੌਹਿਤ੍ਰਾਦਿਭਿਸ੍ਸਹਾਤਿਰਮਣੀਯਤਾਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਚਿਂਤਯਤ੍
ਫਿਰ, ਜਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੌਭਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾਧੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਸਤਸਿਆ ਦੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤੇ, ਪਰਪੋਤੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਵਧੀਕ ਖੁਸ਼ੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਅਹੋ ਧਨ੍ਯੋਯਮੀਦृਸ਼ਮਨਭਿਮਤਂ ਯੋਨ੍ਯਂਤਰਮਵਾਪ੍ਯੈਭਿਰਾਤ੍ਮਜਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਦੌਹਿਤ੍ਰਾਦਿਭਿਸ੍ਸਹ ਰਮਮਾਣੋਤੀਵਾਸ੍ਮਾਕਂ ਸ੍ਪृਹਾਮੁਤ੍ਪਾਦਯਤਿ
ਅਹਾ! ਕਿੰਨਾ ਸੁਭਾਗਾ ਹੈ ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਣਚਾਹੀ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤੇ, ਪਰਪੋਤੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਇੱਛਾ ਜਗਾ ਦਿੱਤੀ।
ਵਯਮਪ੍ਯੇਵਂ ਪੁਤ੍ਰਾਦਿਭਿਸ੍ਸਹ ਲਲਿਤਂ ਰਮਿष੍ਯਾਮ ਇਤ੍ਯੇਵਮਭਿਕਾਂਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਸ ਤਸ੍ਮਾਦਂਤਰ੍ਜਲਾਨ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਂਤਾਨਾਯ ਨਿਵੇष੍ਟੁਕਾਮਃ ਕਨ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਮਾਂਧਾਤਾਰਂ ਰਾਜਾਨਮਗਚ੍ਛਤ੍
ਅਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਕਰਾਂਗੇ। ਇਸ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਕੁੜੀ ਲਈ ਮਾਂਧਾਤਾ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਆਗਮਨਸ਼੍ਰਵਣਸਮਨਨ੍ਤਰਂ ਚੋਤ੍ਥਾਯ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਮ੍ਯਗਰ੍ਘ੍ਯਾਦਿਨਾ ਸਂਪੂਜਿਤਃ ਕृਤਾਸਨਪਰਿਗ੍ਰਹਃ ਸੌਭਰਿਰੁਵਾਚ ਰਾਜਾਨਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਆਮਦ ਦੀ ਸੁਣਨ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਰਾਜਾ ਉਠਿਆ ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਰਘ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਸੌਭਰੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸੌਭਰਿਰੁਵਾਚ। ਨਿਵੇष੍ਟੁਕਾਮੋऽਸ੍ਮਿ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ ਮਾ ਪ੍ਰਣਯਂ ਵਿਭਾਂਕ੍ਸ਼ੀਃ । ਨ ਹ੍ਯਰ੍ਥਿਨਃ ਕਾਰ੍ਯਵਸ਼ਾਦੁਪੇਤਾਃ ਕਕੁਤ੍ਸ੍ਥਵਂਸ਼ੋ! ਵਿਮੁਖਾਃ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ
ਸੌਭਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਘਰ ਵਸਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਦੇ। ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਟਾਲੋ। ਜੋ ਮੰਗਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਵਾਪਸ ਭੇਜਦਾ।
ਅਨ੍ਯੇਪਿ ਸਂਤ੍ਯੇਵ ਨृਪਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਮਾਂਧਾਤਰੇषਾਂ ਤਨਯਾਃ ਪ੍ਰਸੂਤਾਃ । ਕਿਂ ਤ੍ਵਰ੍ਥਿਨਾਮਰ੍ਥਿਤਦਾਨਦੀਕ੍ਸ਼ਾਕृਤਵ੍ਰਤਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਮਿਦਂ ਕੁਲਂ ਤੇ
ਮਾਂਧਾਤਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਰਾਜੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਪਰ, ਤੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਹੀ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਯੋਗ ਹੈ।
ਸ਼ਤਾਰ੍ਧਸਂਖ੍ਯਾਸ੍ਤਵ ਸਂਤਿ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਾਸਾਂ ਮਮੈਕਾਂ ਨृਪਤੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ । ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਭਂਗਭਯਾਦ੍ਬਿਭੇਮਿ ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਰਾਜਵਰਾਤਿਦੁਃਖਾਤ੍
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸੌ ਪੰਜ ਕੁੜੀਆਂ ਹਨ; ਰਾਜਨ, ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੇ। ਮੈਂ ਇਨਕਾਰ ਦੀ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਰਾਜੇ ਦੇ ਇਨਕਾਰ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਚਿੰਤਿਤ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ । ਇਤਿ ऋषਿਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਰਾਜਾ ਜਰਾਜਰ੍ਜਰਿਤਦੇਹਮृषਿਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਕਾਤਰਸ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਸ਼ਾਪਭੀਤੋ ਬਿਭ੍ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦਧੋਮੁਖਸ਼੍ਚਿਰਂ ਦਧ੍ਯੌ ਚ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਢੇ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਇਨਕਾਰ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।