ਤਸ੍ਯ ਰੇਵਤੀਨਾਮ ਕਨ੍ਯਾਭਵਤ੍
ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਰੇਵਤੀ ਸੀ।
ਸ ਤਾਮਾਦਾਯ ਕਸ੍ਯੋਯਮਰ੍ਹਤੀਤਿ ਭਗਵਂਤਮਬ੍ਜਯੋਨਿਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਜਗਾਮ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਕੌਣ ਯੋਗ ਵਰ ਹੈ, ਇਹ ਪੁੱਛਣ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਅਬਜਯੋਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਾਵਚ੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੴਤਿਕੇ ਹਾਹਾਹੂਹੂਸਂਜ੍ਞਾਭ੍ਯਾਂ ਗਂਧਰ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮਤਿਤਾਨਂ ਨਾਮ ਦਿਵ੍ਯਂ ਗਾਂਧਰ੍ਵਮਗੀਯਤ
ਇਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਾਹਾ ਤੇ ਹੂਹੂ ਨਾਮ ਦੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ 'ਅਤਿਤਾਨ' ਨਾਮ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।
ਤਚ੍ਚ ਤ੍ਰਿਮਾਰ੍ਗਪਰਿਵृਤ੍ਤੈਰਨੇਕਯੁਗਪਰਿਵृਤ੍ਤਿਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਨਪਿ ਰੈਵਤਸ਼੍ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਮਿਵ ਮੇਨੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੀਤ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਤਿੰਨ ਮਾਰਗਾਂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਬਹੁਤ ਯੁਗ ਲੰਘ ਗਏ, ਪਰ ਰੈਵਤ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ ਇਕ ਪਲ ਹੀ ਬੀਤਿਆ।
ਗੀਤਾਵਸਾਨੇ ਚ ਭਗਵਂਤਮਬ੍ਜਯੋਨਿਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਰੈਵਤਃ ਕਨ੍ਯਾਯੋਗ੍ਯਂ ਵਰਮਪृਚ੍ਛਤ੍
ਗੀਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਰੈਵਤ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਅਬਜਯੋਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਯੋਗ ਵਰ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਸੌ ਭਗਵਾਨਕਥਯਤ੍ਕਥਯ ਯੋਭਿਮਤਸ੍ਤੇ ਵਰ ਇਤਿ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?'
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਭਗਵਤੇ ਤਸ੍ਮੈ ਯਥਾਭਿਮਤਾਨਾਤ੍ਮਨਸ੍ਸ ਵਰਾਨ੍ ਕਥਯਾਮਾਸ । ਕ ਏषਾਂ ਭਗਵਤੋਭਿਮਤ ਇਤਿ ਯਸ੍ਮੈ ਕਨ੍ਯਾਮਿਮਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮੀਤਿ
ਉਸਨੇ ਮੁੜ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਵਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਸਕਾਂ?'
ਤਤਃ ਕਿਂਚਿਦਵਨਤਸ਼ਿਰਾਸ੍ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਭਗਵਾਨਬ੍ਜਯੋਨਿਰਾਹ
ਫਿਰ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਅਬਜਯੋਨੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਯ ਏਤੇ ਭਵਤੋਭਿਮਤਾ ਨੈਤੇषਾਂ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਪਤ੍ਯਾਪਤ੍ਯਸਂਤਤਿਰਸ੍ਤ੍ਯਵਨੀਤਲੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਪੌਤਰੇ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਹੁਣ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਬਹੂਨਿ ਤਵਾਤ੍ਰੈਵ ਗਾਂਧਰ੍ਵਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਯਗਾਨ੍ਯਤੀਤਾਨਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਯੁਗ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਮਹੀਤਲੇष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਤਮਮਨੋਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਮਤੀਤਪ੍ਰਾਯਂ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਠਾਈਂ ਮਨੁ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਚਾਰ ਯੁੱਗ ਲਗਭਗ ਪੂਰੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਆਸਨ੍ਨੋ ਹਿ ਕਲਿਃ
ਹੁਣ ਕਲਿਜੁਗ ਨੇੜੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਕਨ੍ਯਾਰਤ੍ਨਮਿਦਂ ਭਵਤੈਕਾਕਿਨਾਭਿਮਤਾਯ ਦੇਯਮ੍
ਇਹ ਕੁੜੀ ਦੀ ਮੋਤੀ ਵਰਗੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਪਸੰਦ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਦੇ।
ਭਵਤੋਪਿ ਪੁਤ੍ਰਮਿਤ੍ਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰਮਂਤ੍ਰਿਭृਤ੍ਯਬਂਧੁਬਲਕੋਸ਼ਾਦਯਸ੍ਸਮਸ੍ਤਾਃ ਕਾਲੇਨੈਤੇਨਾਤ੍ਯਂਤਮਤੀਤਾਃ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਸਤ, ਪਤਨੀ, ਮੰਤਰੀ, ਨੌਕਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਫੌਜ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨਾ—all ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪੁਨਰਪ੍ਯੁਤ੍ਪਨ੍ਨਸਾਧ੍ਵਸੋ ਰਾਜਾ ਭਗਵਂਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ
ਫਿਰ, ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਭਗਵਨ੍ਨੇਵਮਵਸ੍ਥਿਤੇ ਮ ਯੇਯਂ ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਯੇਤਿ
ਭਗਵਾਨ, ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਇਹ (ਕੁੜੀ) ਕਿਸ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ?
ਤਤਸ੍ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਕਿਂਚਿਦਵਨਮ੍ਰਕਂਧਰਃ ਕृਤਾਂਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਗੁਰੁਰਂਭੋਜਯੋਨਿਰਾਹ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ । ਨ ਹ੍ਯਾਦਿਮਧ੍ਯਾਂਤਮਜਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਮੋ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵਮਯਸ੍ਯ ਧਾਤੁਃ । ਨ ਚ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਨ ਪਰਂ ਸ੍ਵਭਾਵਂ ਨ ਚੈਵ ਸਾਰਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਸੀਂ ਉਸ ਅਜਨਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਆਰੰਭ, ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਨਾਂ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਲ, ਨਾਂ ਉੱਚਾ ਸੁਭਾਵ, ਨਾਂ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਸਾਰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ।
ਕਲਾਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਾਦਿਮਯਸ਼੍ਚ ਕਾਲੋ ਨ ਯਦ੍ਵਿਭੂਤੇਃ ਪਰਿਣਾਮਹੇਤੁਃ । ਅਜਨ੍ਮਨਾਸ਼ਸ੍ਯ ਸਦੈਕਮੂਰ੍ਤ੍ਤੇਰਨਾਮਰੂਪਸ੍ਯ ਸਨਾਤਨਸ੍ਯ
ਸਮਾਂ, ਜੋ ਪਲਾਂ ਤੇ ਘੜੀਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ, ਨਾਂਮ-ਰੂਪ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਤੇ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਹਮਚ੍ਯੁਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਜਾਸृष੍ਟਿਕਰੴਤਕਾਰੀ । ਕ੍ਰੋਧਾਚ੍ਚ ਰੁਦ੍ਰ ਃ! ਸ੍ਥਿਤਿਹੇਤੁਭੂਤੋ ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਮਧ੍ਯੇ ਪੁਰੁषਃ ਪਰਸ੍ਮਾਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ, ਅਚੁਤ ਦਾ ਰੂਪ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਤੇ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰੁਦਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਵਿਚਕਾਰ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਰੂ ਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸृਜਤ੍ਯ ਜੋਯਃ ਸ੍ਥਿਤੌ ਚ ਯੋऽਸੌ ਪੁਰੁषਸ੍ਵਰੂਪੀ । ਰੁਦ੍ਰ ਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਚ ਯੋਤ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਧਤ੍ਤੇ ਤਥਾਨਂਤਵਪੁਸ੍ਸਮਸ੍ਤਮ੍
ਉਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਰੁਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਪਾਕਾਯ ਯੋਗ੍ਨਿਤ੍ਵਮੁਪੈਤਿ ਲੋਕਾਨ੍ਬਿਭਰ੍ਤ੍ਤਿ ਪृਥ੍ਵੀਵਪੁਖ੍ਯਯਾਤ੍ਮਾ । ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਿਰੂਪੀ ਪਰਿਪਾਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਮਰ੍ਕੇਂਦੁਰੂਪਸ਼੍ਚ ਤਮੋ ਹਿਨਸ੍ਤਿ
ਪੱਕਣ ਲਈ ਉਹ ਅੱਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤਿ ਚੇष੍ਟਾਸ਼੍ਸ਼੍ਵਸਨਸ੍ਵਰੂਪੀ ਲੋਕਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਚ ਜਲਾਨ੍ਨਰੂਪੀ । ਦਦਾਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਥਿਤਿਸਂਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਵਕਾਸ਼ਂ ਚ ਨਭਸ੍ਸ੍ਵਰੂਪੀ
ਉਹ ਸਾਸ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਸृਜ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਗਕृਦਾਤ੍ਮਨੈਵ ਯਃ ਪਾਲ੍ਯਤੇ ਪਾਲਯਿਤਾ ਚ ਦੇਵਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਕਸ੍ਸਂਹृਯਤੇਂਤਕਾਰੀ ਪृਥਕ੍ ਤ੍ਰਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਚ ਯੋਵ੍ਯਯਾਤ੍ਮਾ
ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਤੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਆਤਮਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਦਾ ਅਟੱਲ ਸਾਰ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਜਗਦ੍ਯੋ ਜਗਦੇਤਦਾਦ੍ਯੋ ਯਂ ਚਾਸ਼੍ਰਿਤੋਸ੍ਮਿਞ੍ਜਗਤਿ ਸ੍ਵਯਂਭੂਃ । ਸ ਸਰ੍ਵਭੂਤਪ੍ਰਭਵੋ ਧਰਿਤ੍ਰ੍! ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਂਸ਼੍ਨੋ ਪੁष੍ਣੁਰ੍ਨृਪ ਤੇऽਵਤੀਰ੍ਣਃ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਸੰਸਾਰ, ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪ ਜਨਮਿਆ ਨੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ; ਉਹ, ਧਰਤੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਪਾਲਣ ਲਈ।
ਕੁਸ਼ਸ੍ਥਲੀ ਯਾ ਤਵ ਭੂਪ ਰਮ੍ਯਾ ਪੁਰੀ ਪੁਰਾਭੂਦਮਰਾਵਤੀਵ । ਸਾ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਤਤ੍ਰ ਚਾਸ੍ਤੇ ਸ ਕੇਸ਼ਵਾਂਸ਼ੋ ਬਲਦੇਵਨਾਮਾ
ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਹੁਣ ਦਵਾਰਕਾ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਜੋ ਬਲਦੇਵ ਨਾਮ ਹੈ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮੈ ਤ੍ਵਮੇਨਾਂ ਤਨਯਾਂ ਨਰੇਂਦ੍ਰ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮਾਯਾਮਨੁਜਾਯ ਜਾਯਾਮ੍ । ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯੋ ਵੇਰੋਸੌ ਤਨਯਾ ਤਵੇਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨਭੂਤਾ ਸਦृਸ਼ੋ ਹਿ ਯੋਗਃ
ਉਸ ਨੂੰ, ਰਾਜਾ, ਇਹ ਧੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦੇ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਯੋਗ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ; ਇਹ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਮੋਤੀ ਵਰਗੀ, ਉਸ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਜੋੜ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ । ਇਤੀਰਿਤੋਸੌ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵੇਨ ਭੁਵਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਤਿਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ੍ਰਸ੍ਵਾਨ੍ ਪੁਰੁषਾਨ੍ ਵਿਰੂਪਾਨਲ੍ਪੌਜਸਸ੍ਸ੍ਵਲ੍ਪਵਿਵੇਕਵੀਰ੍ਯਾਨ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਛੋਟੇ, ਵਿਅੰਗ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਘੱਟ ਸਮਝ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖੇ।
ਕੁਸ਼ਸ੍ਥਲੀਂ ਤਾਂ ਚ ਪੁਰੀਮੁਪੇਤ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਨ੍ਯਰੂਪਾਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ ਕਨ੍ਯਾਮ੍ । ਸੀਰਾਯੁਧਾਯ ਸ੍ਫਟਿਕਾਚਲਾਭਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਲਾਯਾਤੁਲਧੀਰ੍ਨਰੇਂਦ੍ਰ ਃ!
ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ—ਜਿਸਦੇ ਛਾਤੀ ਸਫਟਿਕ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਸੀ—ਸੀਰਾਯੁਧ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਉਚ੍ਚਪ੍ਰਮਾਣਾਮਿਤਿ ਤਾਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਲਾਂਗਲਾਗ੍ਰੇਣ ਚ ਤਾਲਕੇਤੁਃ । ਵਿਨਮ੍ਰਯਾਮਾਸ ਤਤਸ਼੍ਚ ਸਾਪਿ ਬਭੂਵ ਸਦ੍ਯੋ ਵਨਿਤਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾ
ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਤਾਲਕੇਤੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਲ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਧੀ ਤੁਰੰਤ ਆਮ ਜਿਹੀ ਔਰਤ ਬਣ ਗਈ।