ਅਨਿਨ੍ਦ੍ਯਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਦਿਤ੍ਥਂ ਵਾਗ੍ਯਤੋऽਨ੍ਨਮਕੁਤ੍ਸਯਨ੍ । ਪਞ੍ਚਗ੍ਰਾਸਂ ਮਹਾਮੌਨਂ ਪ੍ਰਾਣਾਦ੍ਯਾਪ੍ਯਾਯਨਂ ਹਿ ਤਤ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਨਿੰਦਾ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ, ਬਿਨਾ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਪੰਜ ਗਲਾਸੀ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਜੀਵਨ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪੋਸ਼ਣ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਯਗਥਾਚਮ੍ਯ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋਦਙ੍ਮੁਖੋऽਪਿ ਵਾ । ਯਥਾਵਤ੍ ਪੁਨਰਾਚਾਮੇਤ੍ ਪਾਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਮੂਲਤਃ
ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖਾ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰ ਕੇ, ਮੁੜ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਮੂੰਹ ਧੋਣਾ ਤੇ ਹੱਥ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਚਿਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕृਤਾਸਨਪਰਿਗ੍ਰਹਃ । ਅਭੀष੍ਟਦੇਵਤਾਨਾਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸ੍ਮਰਣਂ ਨਰਃ
ਆਪਣੀ ਆਸਨ ਸਹੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ।
ਅਗ੍ਨਿਰਾਪ੍ਯਾਯਯੇਦ੍ਧਾਤੁਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਪਵਨੇਰਿਤਃ । ਦਤ੍ਤਾਵਕਾਸ਼ਂ ਨਭਸਾ ਜਰਯਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮੇ ਸੁਖਮ੍
ਪਵਨ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਅੱਗ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਕਰੇ; ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਥਾਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਪਚਾਏ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲੇ।
ਅਨ੍ਨਂ ਬਲਾਯ ਮੇ ਭੂਮੇਰਪਾਮਗ੍ਨ੍ਯਨਿਲਸ੍ਯ ਚ । ਭਵਤ੍ਯੇਤਤ੍ਪਰੀਣਤਂ ਮਮਾਸ੍ਤ੍ਯਵ੍ਯਾਹਤਂ ਸੁਖਮ੍
ਇਹ ਭੋਜਨ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ; ਪਚਣ ਤੇ, ਮੇਰਾ ਸੁਖ ਅਟੱਲ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਸਮਾਨਾਨਾਮੁਦਾਨਵ੍ਯਾਨਯੋਸ੍ਤਥਾ । ਅਨ੍ਨਂ ਪੁष੍ਟਿਕਰਂ ਚਾਸ੍ਤੁ ਮਮਾਪ੍ਯਵ੍ਯਾਹਤਂ ਸੁਖਮ੍
ਭੋਜਨ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣ, ਅਪਾਨ, ਸਮਾਨ, ਉਦਾਨ ਤੇ ਵਿਆਨ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਮੇਰਾ ਸੁਖ ਵੀ ਅਟੱਲ ਰਹੇ।
ਅਗਸ੍ਤਿਰਗ੍ਨਿਰ੍ਵਡਵਾਨਲਸ਼੍ਚ ਭੁਕ੍ਤਂ ਮਯਾਨ੍ਨਂ ਜਰਯਤ੍ਵਸ਼ੇषਮ੍ । ਸੁਖਂ ਚ ਮੇ ਤਤ੍ਪਰਿਣਾਮਸਮ੍ਭਵਂ ਯਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਵਰੋਗਂ ਮਮ ਚਾਸ੍ਤੁ ਦੇਹੇ
ਅਗਸਤ, ਅੱਗ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਮੇਰੇ ਖਾਧੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਪਚਾਏ; ਉਸ ਪਚਣ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੁਖ ਮੈਨੂੰ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਕਰੇ।
ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਮਸ੍ਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਦੇਹਦੇਹੀ ਵृਥਾ ਨ ਭੂਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਯਥੈਕਃ । ਸਤ੍ਯੇਨ ਤੇਨਾਤ੍ਤਮਸ਼ੇषਮਨ੍ਨਮਾਰੋਗ੍ਯਤਾਂ ਮੇ ਪਰਿਣਾਮਮੇਤੁ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਸ ਸਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਖਾਧਾ ਭੋਜਨ ਮੈਨੂੰ ਸਿਹਤ ਤੇ ਪੂਰੀ ਪਚਾਈ ਦੇਵੇ।
ਵਿष੍ਣੁਰਤ੍ਤਾ ਤਥੈਵਾਨ੍ਨਂ ਪਰਿਣਾਮਸ਼੍ਚ ਵੈ ਤਥਾ । ਸਤ੍ਯੇਨ ਤੇਨ ਮਦ੍ਭੁਕ੍ਤਂ ਜੀਰ੍ਯਤ੍ਯਨ੍ਨਮਿਦਂ ਤਥਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਖਾਣਾ ਵੀ ਉਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਬਦਲਣਾ ਵੀ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਮੈਂ ਖਾਧਾ, ਉਹ ਖਾਣਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹਜ਼ਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤੇਨ ਪਰਿਮृਜ੍ਯ ਤਥੋਦਰਮ੍ । ਅਨਾਯਾਸਪ੍ਰਦਾਯੀਨਿ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਇਹ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਆਲਸੀ ਹੋਏ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਵਿਨੋਦੇਨ ਸਨ੍ਮਾਰ੍ਗਾਦਵਿਰੋਧਿਨਾ । ਦਿਨਂ ਨਯੇਤ੍ ਤਤਸ੍ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਮੁਪਤਿष੍ਠੇਤ੍ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਚੰਗੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੱਚੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਨਾਲ, ਸਹੀ ਰਾਹ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟ ਕੇ, ਦਿਨ ਗੁਜ਼ਾਰੋ ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰੋ।
ਦਿਨਾਨ੍ਤਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਪੂਰ੍ਵਾਮृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਯੁਤਾਂ ਬੁਧਃ । ਉਪਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯਥਾਨ੍ਯਾਯ੍ਯਂ ਸਮ੍ਯਗਾਚਮ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਪੂਰਬ ਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੂੰਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ, ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰਸਮ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰੋ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਸਰ੍ਵਕਾਲਮੁਪਸ੍ਥਾਨਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਯੋਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇष੍ਯਤੇ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸੂਤਕਾਸ਼ੌਚਵਿਭ੍ਰਮਾਤੁਰਭੀਤਿਤਃ ॥੧੦੧। ਸੂਰ੍ਯੇਣਾਭ੍ਯੁਦਿਤੋ ਯਸ਼੍ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਵਾ ਸ੍ਵਪਨ੍ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਰਾਤੁਰਭਾਵਾਤ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਹਰ ਸਮੇਂ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆ ਕਰਨੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਸਿਵਾਏ ਜਨਮ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ, ਭੁਲ-ਭੁੱਲਿਆ, ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਡਰ ਦੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਡੁੱਬਦੇ ਸੰਧਿਆ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਨੁਦਿਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਮਹੀਪਤੇ । ਉਪਤਿष੍ਠੇਨ੍ਨਰਸ੍ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਮਸ੍ਵਪਂਸ਼੍ਚ ਦਿਨਾਨ੍ਤਜਾਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਠ ਕੇ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਕਰੋ, ਤੇ ਜੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਹੋਵੋ, ਉਠ ਕੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਕਰੋ।
ਉਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵੈ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਯੇ ਨ ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਨ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਮ੍ । ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਮਿਸ੍ਰਂ ਨਰਕਂ ਨृਪ
ਜੋ ਲੋਕ ਨਾ ਸਵੇਰ ਦੀ, ਨਾ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਕਰਦੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਹਨੇਰੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਨਃ ਪਾਕਮੁਪਾਦਾਯ ਸਾਯਮਪ੍ਯਵਨੀਪਤੇ । ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਵੈ ਪਤ੍ਨ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਬਲਿਂ ਹਰੇਤ੍
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਫਿਰ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਲਈ ਪਤਨੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਬਲੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼੍ਵਪਚਾਦਿਭ੍ਯਸ੍ਤਥੈਵਾਨ੍ਨਵਿਸਰ੍ਜਨਮ੍
ਉਥੇ ਵੀ, ਖਾਣਾ ਸ਼ਵਪਚ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਤਿਥਿਂ ਚਾਗਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਯਾ ਪੂਜਯੇਦ੍ਬੁਧਃ । ਪਾਦਸ਼ੌਚਾਸਨਪ੍ਰਹ੍ਵਸ੍ਵਾਗਤੋਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪੂਜਨਮ੍ । ਤਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸ਼ਯਨੇਨ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਜੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ ਆ ਜਾਵੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਆਸਨ ਦੇ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਖਾਣਾ ਤੇ ਵਿਛੋਣਾ ਵੀ ਦੇਵੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਦਿਵਾਤਿਥੌ ਤੁ ਵਿਮੁਖੇ ਗਤੇ ਯਤ੍ਪਾਤਕਂ ਨृਪ । ਤਦੇਵਾष੍ਟਗੁਣਂ ਪੁਂਸਸ੍ਸੂਰ੍ਯੋਢੇ ਵਿਮੁਖੇ ਗਤੇ
ਜੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਮਹਿਮਾਨ ਬਿਨਾ ਸਤਿਕਾਰ ਲਏ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਵੇਲੇ ਮਹਿਮਾਨ ਬਿਨਾ ਸਤਿਕਾਰ ਲਏ ਚਲਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯੋਢਮਤਿਥਿਂ ਨਰਃ । ਪੂਜਯੇਤ੍ ਪੂਜਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪੂਜਿਤਾਸ੍ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਵੇਲੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਨਸ਼ਾਕਾਮ੍ਬੁਦਾਨੇਨ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਪੁਮਾਨ੍ । ਸ਼ਯਨਪ੍ਰਸ੍ਤਰਮਹੀਪ੍ਰਦਾਨੈਰਥਵਾਪਿ ਤਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਖਾਣਾ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਪਾਣੀ, ਜਾਂ ਵਿਛੋਣਾ, ਚਟਾਈ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਵੀ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਪਾਦਾਦਿਸ਼ੌਚਸ੍ਤੁ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਯਂ ਤਤੋ ਗृਹੀ । ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਛਯ੍ਯਾਮਸ੍ਫੁਟਿਤਾਮਪਿ ਦਾਰੁਮਯੀਂ ਨृਪ
ਪੈਰ ਆਦਿ ਧੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਧਾਰਨ ਲੱਕੜ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਨਾਵਿਸ਼ਾਲਾਂ ਨ ਵੈ ਭੁਗ੍ਨਾਂ ਨਾਸਮਾਂ ਮਲਿਨਾਂ ਨ ਚ । ਨ ਚ ਜਨ੍ਤੁਮਯੀਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਮਧਿਤਿष੍ਠੇਦਨਾਸ੍ਤृਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਟੁੱਟੀ, ਅਣਸਮਾਨ, ਗੰਦੀ, ਜੀਵਾਂ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਵਿਛੋਣੇ ਵਾਲੀ ਖਟ ਤੇ ਨਹੀਂ ਸੁੱਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਯਾਮ੍ਯਾਯਾਮਥ ਵਾ ਨृਪ । ਸਦੈਵ ਸ੍ਵਪਤਃ ਪੁਂਸੋ ਵਿਪਰੀਤਂ ਤੁ ਰੋਗਦਮ੍
ਸਿਰ ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੱਖ ਕੇ ਸੁੱਤਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ; ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਸਦਾ ਸੁੱਤਣ ਨਾਲ ਰੋਗ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ऋਤਾਵੁਪਗਮਸ਼੍ਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਸ੍ਵਪਤ੍ਨ੍ਯਾਮਵਨੀਪਤੇ । ਪੁਨ੍ਨਾਮਰ੍ਕ੍ਸ਼ੇ ਸ਼ੁਭੇ ਕਾਲੇ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਯੁਗ੍ਮਾਸੁ ਰਾਤ੍ਰਿषੁ
ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਚੰਗੇ ਨक्षਤਰ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਜੇਸ਼ਠ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋੜੇ ਤਾਰੇ ਹੋਣ।
ਨਾਦ੍ਯੂਨਾਂ ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਾਤੁਰਾਂ ਨ ਰਜਸ੍ਵਲਾਮ੍ । ਨਾਨਿष੍ਟਾਂ ਨ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਾਂ ਨ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਨ ਚ ਗਰ੍ਭਿਣੀਮ੍
ਬਹੁਤ ਨੌਜਵਾਨ, ਬਿਮਾਰ, ਰਜਸਵਲਾ, ਅਸ਼ੁਭ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਜਾਂ ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤ ਦੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨਾਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਨਾਨ੍ਯਕਾਮਾਂ ਨਾਕਾਮਾਂ ਨਾਨ੍ਯਯੋषਿਤਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਮਾਂ ਨਾਤਿਭੁਕ੍ਤਾਂ ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਚੈਭਿਰ੍ਗੁਣੈਰ੍ਯੁਤਃ
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇਛਾ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ, ਇਛਾ ਰਹਿਤ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਜਿਆਦਾ ਖਾ ਚੁੱਕੀ ਜਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਈ ਔਰਤ ਦੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ੍ਨਾਤਸ੍ਸ੍ਰਗ੍ਗਨ੍ਧਧृਕ੍ ਪ੍ਰੀਤੋ ਨਾਧ੍ਮਾਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੋऽਪਿ ਵਾ । ਸਕਾਮਸ੍ਸਾਨੁਰਾਗਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਵਾਯਂ ਪੁਰੁषੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਾ ਫੂਲੇ ਹੋਏ, ਨਾ ਭੁੱਖੇ, ਇਛਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਮੀ ਸੰਭੋਗ ਲਈ ਪਹੁੰਚੇ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯष੍ਟਮੀ ਚੈਵ ਤਥਾਮਾ ਚਾਥ ਪੂਰ੍ਣਿਮਾ । ਪਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਰਵਿਸਙ੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿਰੇਵ ਚ
ਚੌਦਵੀ, ਅਠਵੀਂ, ਅਮਾਵੱਸ ਅਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ—ਇਹ ਦਿਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਨਵੀਂ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਵੀ।
ਤੈਲਸ੍ਤ੍ਰੀਮਾਂਸਸਮ੍ਭੋਗੀ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵੇਤੇषੁ ਵੈ ਪੁਮਾਨ੍ । ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਭੋਜਨਂ ਨਾਮ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਮृਤਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਤੇਲ, ਮਾਸ ਜਾਂ ਸੰਭੋਗ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਵਿਣਮੂਤਰ-ਭੋਜਨ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।