ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਾਨ੍ਨਰੋ ਨਗ੍ਰਾਂਸ੍ਤ੍ਰਯੀਸਨ੍ਤ੍ਯਾਗਦੂषਿਤਾਨ੍ । ਸਰ੍ਵਦਾ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਆਲਾਪਸ੍ਪਸ਼ੇਨਾਦਿषੁ
ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੰਨfold ਵੇਦਿਕ ਮਾਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ, ਛੂਹਣ ਤੇ ਹੋਰ ਸਬੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਦ੍ਭਿਃ ਕृਤਂ ਯਤ੍ਰਾਦ੍ਦ ਵਾਨ੍ ਪਿਤृਪਿਤਾਮਹਾਨ੍ । ਨ ਪ੍ਰੀਣਯਤਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧ ਯਦੇਭਿਰਵਲੋਕਿਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਿਆਂ ਲਈ ਭੇਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸ੍ਰਾਧ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਲੋਕ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਚ ਪੁਰਾ ਖ੍ਯਾਤੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤਧਨੁਰ੍ਭੁਵਿ । ਪਤ੍ਰੀ ਚ ਸ਼ੈਵ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯਾਭੂਦਤਿਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ 'ਸ਼ਤਧਨੁ' ਸੀ; ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ 'ਸ਼ੈਵਿਆ' ਅਤਿਥੀ ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪਾਬੰਦ ਸੀ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸਤ੍ਯਸ਼ੌਚਦਯਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਵਿਨਯੇਨ ਨਯੇਨ ਚ
ਉਹ ਪਤਿਵਰਤਾ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੱਚ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਮਰਤਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੀ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਰਾਜਾ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਆਰਾਧਯਾਮਾਸ ਵਿਭੁਂ ਪਰਮੇਣ ਸਮਾਧਿਨਾ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਉੱਚੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ।
ਹੋਮੈਰ੍ਜਪੈਸ੍ਤਥਾ ਦਾਨੈਰੁਪਵਾਸੈਸ਼੍ਵ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਉਹਨੇ ਹਵਨ, ਜਪ, ਦਾਨ, ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਪੂਜਾਬਿਸ਼੍ਵਾਨੁਦਿਵਸਂ ਤਨ੍ਮਨਾ ਨਾਨ੍ਯਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਦਿਨ ਰਾਤ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ, ਮਨ ਉਸੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰੱਖਿਆ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਏਕਦਾ ਤੁ ਸਮਂ ਸ੍ਨਾਤੌ ਤੌ ਤੁ ਭਾਰ੍ਯਾਪਤੀ ਜਲੇ । ਬਗੀਰਥ੍ਯਾਃ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਣੌ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਸਮੁਪੋषਿਤੌ । ਪਾषਣ੍ਡਿਨਮਪਸ਼੍ਯੇਤਾਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸਮ੍ਮੁਖਂ ਦ੍ਰਿਜ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਨ੍ਹਾਏ; ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਨਦੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਪਾਥਰ-ਪੂਜਕ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਚਾਪਾਚਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਸੌ ਸਖਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਅਤਸ੍ਤਦੂਗੌਰਵਾਤ੍ਤੇਨ ਸਹਾਲਾਪਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਉਹ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਤੇ ਧਨੁਰ-ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਦਾ ਚੇਲਾ ਸੀ; ਇੱਜਤ ਕਰਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ।
ਨ ਤੁ ਸਾ ਵਾਗਯਤਾ ਦੇਵੀ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਰੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਉਪੋषਿਤਾਸ੍ਮੀਤਿ ਰਵਿਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦृष੍ਟੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ
ਪਰ ਪਤਿਵਰਤਾ ਪਤਨੀ, ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਪਾਥਰ-ਪੂਜਕ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਦਮ੍ਪਤੀ ਤੌ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਪੂਜਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਵਨ੍ਤੌ ਦ੍ਰਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਕਾਲੇਨ ਗਚ੍ਛਤਾ ਰਾਜਾ ਮਮਾਰਾਸੌ ਸਪਤ੍ਰਜਿਤ੍ । ਅਨ੍ਵਾਰੁਰੋਹ ਤਂ ਦੇਵੀ ਚਿਤਾਸ੍ਥਂ ਭੂਪਤਿਂ ਪਤਿਮ੍
ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੇ ਰਾਜਾ ਸਪਤਰਜਿਤ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ; ਰਾਣੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਭੂਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚਿਤਾ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਸ ਤੁ ਤੇਨਾਪਚਾਰੇਣ ਸ਼੍ਵਾ ਜਜ੍ਞ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ । ਉਪੋषਿਤੇਨ ਪਾषਣ੍ਜਸਂਲਾਪੀ ਯਃ ਕृਤੋऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪਾਥਰ-ਪੂਜਕ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ।
ਸਾ ਤੁ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਾ ਜਜ੍ਞ ਕਾਸ਼ੀਰਾਜਸੁਤਾ ਸ਼ੁਭਾ । ਸਰ੍ਵਵਿਝਾਨਮਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਪੂਜਿਤਾ
ਉਹ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ, ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲੀ ਜੰਮੀ।
ਤਾਂ ਪਿਤਾ ਦਾਤੁਕਾਮੋऽਭੂਤ੍ ਵਰਾਯ ਵਿਨਿਵਾਰਿਤਃ । ਤਯੈਵ ਤਨ੍ਵ੍ਯਾ ਵਿਰਤੋ ਵਿਵਾਹਾਰਮ੍ਭਤੋ ਨृਪਃ
ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਮਧੁਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਾ ਦਿਵ੍ਯਯਾ ਦृष੍ਟਯਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵਾਨਂ ਨਿਜਂ ਪਤਿਮ੍ । ਵਿਦਿਸ਼ਾਖ੍ਯਂ ਪੁਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਦਵਸ੍ਥ ਦਦਰ੍ਸ਼ਤਮ੍
ਫਿਰ, ਦਿਵਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ; ਵਿਦਿਸ਼ਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਵੈ ਮਹਾਭਾਗਂ ਸ਼੍ਵਬੂਤਨ੍ਤੁ ਪਤਿਂ ਤਥਾ । ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਾਹਾਰ ਸਤ੍ਕਾਰਪ੍ਰਵਣਾਂ ਸੁਭਮ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਕੁੱਤਾ ਸੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ।
ਭੁਞ੍ਜਨ੍ ਦਤ੍ਤਂ ਤਯਾ ਸੋऽਨ੍ਨਮਤਿਮृष੍ਟਮਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਸ੍ਵਜਾਤਿਲਲਿਤਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਬਹੁ ਚਾਟੁ ਚਕਾਰ ਵੈ
ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸੁਆਦਲਾ ਤੇ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਨੇ ਬਹੁਤ ਚਾਪਲੂਸੀ ਕੀਤੀ।
ਅਤੀਵ ਵ੍ਰੀਡਿਤਾ ਬਾਲਾ ਕੁਰ੍ਵਤਾ ਚਾਟੁ ਤੇਨ ਸਾ । ਪ੍ਰਣਾਮਪੂਰ੍ਵਮਾਹੇਦਂ ਦਯਿਤਂ ਤਂ ਕੁਯੋਨਿਜਮ੍
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਉਸ ਦੀ ਚਾਪਲੂਸੀ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਲੱਜਤ ਹੋਈ; ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ, ਹੁਣ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਮਰ੍ਯ੍ਯਤਾਂ ਤਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ! ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਲਲਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਯੇਨ ਸ਼੍ਵਯੋਨਿਮਾਪਨ੍ਨੋ ਮਮ ਚਾਟੁਕਰੋ ਭਵਾਨ੍
ਮਹਾਰਾਜਾ, ਯਾਦ ਕਰ, ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਚਲਾਕੀ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਚਾਪਲੂਸੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪਾषਣ੍ਡਿਨਂ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਰਾਨਾਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸਿ ਕੁਤ੍ਸਿਤਾਂ ਯੋਨਿਂ ਕਿਂ ਨ ਸ੍ਮਰਸਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭੋ
ਪਾਥਰ-ਪੂਜਕ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਤੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਨੀਚ ਜਨਮ ਪਾਇਆ; ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਯਾਦ ਨਹੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ?
ਤਯੈਵਂ ਸ੍ਮਾਰਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਜਾਤਿਕृਤੇ ਤਦਾ । ਦਧ੍ਯੌ ਚਿਰਮਥਾਵਾਪ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਵਾਈ, ਉਹ ਲੰਬਾ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਵਿਰਕਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਾਚਿਤ੍ਤ- ਸ ਤਤੋ ਨਿਗਮ੍ਯ ਨਗਰਾਦੂ ਬਹਿਃ । ਮਰੁਪ੍ਰਪਤਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਰ੍ਗਾਲੀਂ ਯੋਨਿਮਾਗਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਕੇ ਬਾਹਰ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਰੇਤਲੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਮਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਿੱਦੜ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸਾਪਿ ਦ੍ਰਿਤੀਯੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵਰ੍षੇ ਦਿਤ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵृਗਾਲਂ ਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਯਯੌ ਕੋਲਾਹਲਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਦੂਜੇ ਸਾਲ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਵਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਿੱਦੜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਕੋਲਾਹਲ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਾਰ੍ਗਾਲੀਂ ਯੋਨਿਮਾਗਤਮ੍ । ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਰਮਤਿਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗੀ ਤਨਯਾ ਪृਥਿਤੀਪਤੇਃ
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਿੱਦੜ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਪਿ ਸ੍ਮਰਸਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ! ਸ਼੍ਵਯੋਨਿਸ੍ਥਸ੍ਯ ਯਨ੍ਮਯਾ । ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਚਰਿਤਂ ਪਾषਣ੍ਡਾਲਾਪਸਂਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਰਾਜੇ! ਕੀ ਤੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਜਦ ਤੂੰ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਤਬ ਅਤੇ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਸੰਬੰਧ ਦੱਸਿਆ ਸੀ?
ਪੁਨਸ੍ਤਯੋਕ੍ਤਸ੍ਯਜੂਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਵਤਾਂ ਵਰਃ । ਕਾਲੇਨ ਸ ਨਿਰਾਹਾਰਸ੍ਤਤ੍ਯਾਜ ਸ੍ਵਂ ਕਲੇਵਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।
ਭੂਯਸ੍ਤਤੋ ਵृਕਂ ਜਾਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਂ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਵਨੇ । ਸ੍ਮਾਰਯਾਮਾਸ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਰਂ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਭੇੜੀਆ ਬਣ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਣੀ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਤਬ ਯਾਦ ਦਿਵਾਏ।
ਨ ਤ੍ਵਂ ਵृਕੋ ਮਹਭਾਗ! ਰਾਜਾ ਸ਼ਤਧਨੁਰ੍ਭਵਾਨ੍ । ਸ਼੍ਵਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਵृਗਾਲੋऽਬੂਰ੍ਵृਕਤ੍ਵਂ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਗਤਃ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਤੂੰ ਭੇੜੀਆ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਤਧਨੁ ਹੈਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਕੁੱਤਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਗਿੱਦੜ ਬਣਿਆ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਭੇੜੀਆ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਸ੍ਮਾਰਿਤੇਨ ਯਦਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਤੇਨਾਤ੍ਮਾ ਗृਦ੍ਰਤਾਂ ਗਤਃ । ਅਵਾਪ ਸਾ ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਨਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਭਾਵਿਨੀ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਯਾਦ ਦਿਵਾਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਗਿੱਧ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ; ਫਿਰ, ਨਸੀਬ ਵਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।