ਨ ਹ੍ਮਾਪ੍ਤਵਾਦਾ ਨਭਸੋ ਨਿਪਤਨ੍ਤਿ ਮਹਾਸੁਰਾਃ । ਯੁਕ੍ਤਿਮਦ੍ ਵਚਨਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਮ ਮਯਾਨ੍ਯੇਸ਼੍ਵ ਭਵਦ੍ਰਿਧੈਃ
ਵੱਡੇ ਅਸੁਰੋ, ਜੋ ਗੱਲ ਸੱਚ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਸਿਰਫ ਤਰਕ ਵਾਲੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਮੈਂ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਕਹੀ, ਉਹੀ ਮੰਨੀ ਜਾਵੇ।
ਮਾਯਾਮੋਹੇਨ ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਕਾਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਥਾ । ਵ੍ਯੁਤ੍ਥਾਪਿਤਾ ਯਥਾ ਨੈषਾਂ ਤ੍ਰਯੀਂ ਕਸ਼੍ਵਿਦਰੋਚਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੈਤ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਐਸਾ ਭਟਕ ਗਏ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤ੍ਰੈ-ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਇਤ੍ਥਮੁਨ੍ਮਾਰ੍ਗਯਾਤੇषੁ ਤੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਤੇऽਮਰਾਃ । ਉਦ੍ਯੋਗਂ ਪਰਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤ ਐਸਾ ਭਟਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਸੁਰਂ ਯੁਦ੍ਧ ਪੁਨਰੇਵਾਭਵਦ੍ ਦ੍ਰਿਜ । ਹਤਾਸ਼੍ਵ ਤੇऽਸੁਰਾ ਦੇਵੈਃ ਸਨ੍ਮਾਰ੍ਗਪਰਿਪਨ੍ਥਿਨਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਮੁੜ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ; ਜੋ ਅਸੁਰ ਸੱਚੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਕਵਚਸ੍ਤषਾਮਭੂਦੂ ਯਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦ੍ਰਿਯ । ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਾਭਵਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨੇਸ਼ੁਰ੍ਨष੍ਟੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਤੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਕਵਚ ਪਹਿਨੀ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਜਦ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਤਤੋ ਮੈਤ੍ਰੇਯ! ਤਨ੍ਮਾਰ੍ਗਵਰ੍ਤ੍ਤਿਨੋ ਯੇऽਭਵਞ੍ਜਨਾਃ । ਨਗ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਤੈਰ੍ਯਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤ੍ਰਯੀਸਂਵਰਣਾਂ ਵृਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਜੋ ਲੋਕ ਉਸ ਮਾਰਗ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰੈ-ਸੰਵਰਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਵਿਅਰਥ ਹੀ, ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਵ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਸ੍ਤਥਾਸ਼੍ਰਮਾਃ । ਪਰਿਬ੍ਰਾਡੂ ਵਾ ਚਤੁਰ੍ਥੋऽਤ੍ਰ ਪਞ੍ਚਮੋ ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੀਵਨ ਦੇ ਚਾਰ ਪੜਾਅ ਹਨ: ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਘਰਵਾਲਾ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ; ਪੰਜਵਾਂ ਕੋਈ ਪੜਾਅ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਂ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥੋ ਨ ਜਾਯਤੇ । ਪਰਿਵ੍ਰਾਡੂ ਵਾਪਿ ਮੈਤ੍ਰੇਯ! ਸ ਨ੍ਗ੍ਰਃ ਪਾਪਕृਨ੍ਨਰਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਘਰਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾ ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਬਣੇ, ਨਾ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਾਨਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਵਿਪ੍ਰ! ਤਸ੍ਯ ਹਾਨਿਰਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਅਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਵਿਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪਤਤਿ ਤਦ੍ਦਿਨੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਨਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਉਸੇ ਦਿਨ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਵਿਤ੍ਤੇਨ ਮਹਤਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਰੋਤ੍ਯਨਾਪਦਿ । ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਨਿਤ੍ਯਕ੍ਰਿਯਾਹਾਨੇਃ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮੈਤ੍ਰੇਯ! ਮਾਨਵਃ
ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਭੇਟ ਨਾਲ, ਜੇ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਕ੍ਰਿਯਾਹਾਨਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁ ਸੋऽਬਿਜਾਯਤੇ । ਤਸ੍ਯਾਵਲੋਕਨਾਤ੍ ਯੂਰ੍ਯੋ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਸਾਧੁਬਿਃ ਸਦਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਪृष੍ਟੇ ਸ੍ਤ੍ਰਾਨਂ ਸਚੇਲਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਰ੍ਹੇਤੁਰ੍ਮਹਾਮਤੇ । ਪੁ ਸੋ ਭਵਤਿ ਤਸ੍ਯੋਕ੍ਤਾ ਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਃ
ਇੱਕ ਔਰਤ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਕਪੜੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਪੀ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕੋਈ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਰ੍षਿਪਤृਭੂਤਾਨਿ ਯਸ੍ਯ ਨਿਃ ਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ । ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤ੍ਯਨਰ੍ਚਿਤਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਲੋਕੇ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਪਾਪਕृਤ੍
ਜਿਸਦੇ ਘਰੋਂ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਭੂਤ ਅਣਸੱਤਕਾਰ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਦੇਵਾਦਿਨਿਃ ਸ਼੍ਵਾਸਹਤਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਯਸ੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਮ ਚ । ਨ ਤੇਨ ਸਙ੍ਕਰਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦੂ ਗृਹਾਸਨਪਰਿਚ੍ਛਦੈਃ
ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਘਰ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ ਦੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਬਰਤਨ ਤੇ ਫਰਨੀਚਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਮ੍ਭਾषਣਾਨੁਪ੍ਰਸ਼੍ਰਾਦਿ ਸਹਾਸ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਕੁਰ੍ਵਤਃ । ਜਾਯਤੇ ਤੁਲ੍ਯਤਾ ਤਸ੍ਯ ਤੇਨੈਵ ਦ੍ਰਿਜ । ਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ, ਆਦਰ ਜਾਂ ਹਾਸਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਉਸੇ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ ਬੁਙੂ ਕ੍ਤੇ ਗृਹੇ ਤਸ੍ਯ ਕਰੋਤ੍ਯਾਸ੍ਮਾਂ ਤਥਾਸਨੇ । ਸ਼ੇਤੇ ਚਾਪ੍ਯੇਕਸ਼ਯਨੇ ਸ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਸਮੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਉਸਦੇ ਘਰ ਖਾਏ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਜਾਂ ਇੱਕ ਹੀ ਸੇਜ ਤੇ ਸਵੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਸਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਤਾਪਿਤृਭੂਤਾਨਿ ਤਥਾਨਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਯੋऽਤਿਥੀਨ੍ । ਭੁਙੂਕ੍ਤੇ ਸ ਪਾਤਕਂ ਭੁਙੂ ਕ੍ਤੇ ਨਿष੍ਕृਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੀਦृਸ਼ੀ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਭੂਤ ਤੇ ਅਤਿਥੀਆਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾ ਕਰਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਹੈ?
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਯੇ ਵਰ੍ਣਾਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਦਨ੍ਯਤੋਮੁਖਮ੍ । ਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ ਨਗ੍ਰਸਂਜ੍ਞਾਂ ਤੁ ਹੀਨਕਰ੍ਮਸ੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਘੱਟ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ 'ਅਸ਼ੁੱਧ' ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਯਤ੍ਰ ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾਤ੍ਯਨ੍ਤਸਙ੍ਕਰਃ । ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯਾ ਸਾਧੁ ਵृਤ੍ਤੀਨਾਮੁਪਘਾਤਾਯ ਜਾਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਚਾਰ ਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਉਥੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਅਨਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ऋषੀਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਪਿਤॄਨ੍ ਭੂਤਾਤਿਥੀਂਸ੍ਤਥਾ । ਯੋ ਭੁਙ੍ ਕ੍ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸਮ੍ਭਾषਾਤ੍ ਪਤਨ੍ਤਿ ਨਰਕੇ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਭੂਤ ਤੇ ਅਤਿਥੀਆਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾ ਕਰਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਾਨ੍ਨਰੋ ਨਗ੍ਰਾਂਸ੍ਤ੍ਰਯੀਸਨ੍ਤ੍ਯਾਗਦੂषਿਤਾਨ੍ । ਸਰ੍ਵਦਾ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਆਲਾਪਸ੍ਪਸ਼ੇਨਾਦਿषੁ
ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੰਨfold ਵੇਦਿਕ ਮਾਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ, ਛੂਹਣ ਤੇ ਹੋਰ ਸਬੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਦ੍ਭਿਃ ਕृਤਂ ਯਤ੍ਰਾਦ੍ਦ ਵਾਨ੍ ਪਿਤृਪਿਤਾਮਹਾਨ੍ । ਨ ਪ੍ਰੀਣਯਤਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧ ਯਦੇਭਿਰਵਲੋਕਿਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਿਆਂ ਲਈ ਭੇਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸ੍ਰਾਧ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਲੋਕ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਚ ਪੁਰਾ ਖ੍ਯਾਤੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤਧਨੁਰ੍ਭੁਵਿ । ਪਤ੍ਰੀ ਚ ਸ਼ੈਵ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯਾਭੂਦਤਿਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ 'ਸ਼ਤਧਨੁ' ਸੀ; ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ 'ਸ਼ੈਵਿਆ' ਅਤਿਥੀ ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪਾਬੰਦ ਸੀ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸਤ੍ਯਸ਼ੌਚਦਯਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਵਿਨਯੇਨ ਨਯੇਨ ਚ
ਉਹ ਪਤਿਵਰਤਾ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੱਚ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਮਰਤਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੀ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਰਾਜਾ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਆਰਾਧਯਾਮਾਸ ਵਿਭੁਂ ਪਰਮੇਣ ਸਮਾਧਿਨਾ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਉੱਚੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ।
ਹੋਮੈਰ੍ਜਪੈਸ੍ਤਥਾ ਦਾਨੈਰੁਪਵਾਸੈਸ਼੍ਵ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਉਹਨੇ ਹਵਨ, ਜਪ, ਦਾਨ, ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਪੂਜਾਬਿਸ਼੍ਵਾਨੁਦਿਵਸਂ ਤਨ੍ਮਨਾ ਨਾਨ੍ਯਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਦਿਨ ਰਾਤ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ, ਮਨ ਉਸੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰੱਖਿਆ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਏਕਦਾ ਤੁ ਸਮਂ ਸ੍ਨਾਤੌ ਤੌ ਤੁ ਭਾਰ੍ਯਾਪਤੀ ਜਲੇ । ਬਗੀਰਥ੍ਯਾਃ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਣੌ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਸਮੁਪੋषਿਤੌ । ਪਾषਣ੍ਡਿਨਮਪਸ਼੍ਯੇਤਾਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸਮ੍ਮੁਖਂ ਦ੍ਰਿਜ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਨ੍ਹਾਏ; ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਨਦੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਪਾਥਰ-ਪੂਜਕ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਚਾਪਾਚਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਸੌ ਸਖਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਅਤਸ੍ਤਦੂਗੌਰਵਾਤ੍ਤੇਨ ਸਹਾਲਾਪਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਉਹ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਤੇ ਧਨੁਰ-ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਦਾ ਚੇਲਾ ਸੀ; ਇੱਜਤ ਕਰਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ।
ਨ ਤੁ ਸਾ ਵਾਗਯਤਾ ਦੇਵੀ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਰੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਉਪੋषਿਤਾਸ੍ਮੀਤਿ ਰਵਿਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦृष੍ਟੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ
ਪਰ ਪਤਿਵਰਤਾ ਪਤਨੀ, ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਪਾਥਰ-ਪੂਜਕ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।