ਪਰਮਾਰ੍ਥੋऽਯਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥੋ ਨ ਚਾਪ੍ਯਯਮ੍ ਕਾਰ੍ਯਮੇਤਦਕਾਰ੍ਯ੍ਯਞ੍ਚ ਨੈਤਦੇਵਂ ਸ੍ਪੁਟਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍ । ਦਿਗ੍ਵਾਸਸਾਮਯਂ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮੋऽਯਂ ਬਹੁਵਾਸਸਾਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਕਰਮ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕਰਮ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਸਾਫ ਨਹੀਂ। ਨੰਗਿਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਇਕ ਹੋਰ ਹੈ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਵੱਖਰਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਨੈਕਾਨ੍ਤਵਾਦਞ੍ਚ ਮਾਯਾਮੋਹੇਨ ਨੈਕਧਾ । ਤੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਂਸ੍ਤ੍ਯਾਜਿਤਾ ਦ੍ਰਿਜ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਭਟਕਾਵਾਂ ਨੇ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤ ਬਹੁਪੱਖੀ ਵਾਦ ਪੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਛੱਡਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਹਤੇਮਂ ਮਹਾਧਰ੍ਮਂ ਮਾਯਾਮੋਹੇਨ ਤੇ ਯਤਃ । ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਸ੍ਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਧਰ੍ਮਮਾਰ੍ਹਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤੇऽਭਵਨ੍
ਮਾਇਆ ਦੀ ਭਟਕਾਵਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਉਪਦੇਸ਼ਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਧਰਮ ਅਪਣਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੱਖੀ ਬਣ ਗਏ।
ਤ੍ਰਯੀਧਰ੍ਮਸਮੁਤ੍ਸਰ੍ਗ ਮਾਯਾਮੋਹੇਨ ਤੇऽਸੁਰਾਃ । ਕਾਰਿਤਾਸ੍ਤਨ੍ਮਯਾ ਹ੍ਮਾਸਂਸ੍ਤਤੋऽਨ੍ਯੇ ਤਤ੍ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਾਃ
ਮਾਇਆ ਦੀ ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰੈਵੇਦਿਕ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਮੈਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਏ।
ਤੈਰਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਪਰੇ ਤੈਸ਼੍ਵ ਤੈਰਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਪਰੇ ਚ ਤੈਃ । ਅਲ੍ਪੈਰਹੋਭਿਃ ਸਨ੍ਤਯਕ੍ਤਾ ਤੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਯੀ
ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਹੋਰ ਲੋਕ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹੋਰ ਹੋਰ ਲੋਕ—ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਤ੍ਰੈਵੇਦਿਕ ਰਾਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਸ਼੍ਵ ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਧृਙੂ ਮਾਯਾਮੋਹੋऽਜਿਤੇਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਅਨ੍ਯਾਨਾਹਾਸੁਰਾਨ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਮृਦ੍ਧਲ੍ਪਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਫਿਰ, ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਭਟਕਾਵਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਕੋਲ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਰਮ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਕਹੀਆਂ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਰ੍ਥਂ ਯਦਿ ਵੋ ਵਾਞ੍ਛਾ ਨਿਰ੍ਵਾਣਾਰ੍ਥਮਥਾਸੁਰਾਃ । ਤਦਲਂ ਪਸ਼ੁਘਾਤਾਦਿਦੁष੍ਟਧਰ੍ਮੈਰ੍ਨਿਬੋਧਤ
ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਸਵਰਗ ਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਸੁਰੋ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਸ਼ੂ ਬਲੀ ਆਦਿ ਮੰਦ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਹੁਣ ਬਸ ਕਰੋ—ਸੁਣੋ।
ਵਿਜ੍ਞਾਨਮਯਮੇਵੈਤਦਸ਼ੇषਮਵਗਚ੍ਛਤ । ਬੁਧ੍ਯਧ੍ਵਂ ਮੇ ਵਚਃ ਸਮ੍ਯਗੂ ਬੁਧੈਰੇਵਮੁਦੀਰਿਤਮ੍
ਸਮਝੋ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੱਚਮੁੱਚ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਜਗਦੇਤਦਨਾਧਾਰਂ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਜ੍ਞਾਨਾਰ੍ਥਤਤ੍ਪਰਮ੍ । ਰਾਗਾਦਿਦੁष੍ਟਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਤੇ ਭਵਸਙ੍ਕਟੇ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਅਸਲ ਆਧਾਰ ਨਹੀਂ, ਝੂਠੀ ਸਮਝ ਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਰਾਗ ਆਦਿ ਵਿਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਗੰਦਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਬੁਧ੍ਯਤ ਬੁਧ੍ਯਧ੍ਵਂ ਬੁਧ੍ਯਤੈਵਮਿਤੀਰਯਨ੍ । ਮਾਯਾਮੋਹਃ ਸ ਦੈਤੇਯਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਮਤ੍ਯਾਜਯਨ੍ਨਜਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਸਮਝੋ! ਜਾਗੋ! ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝੋ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਇਆ ਤੇ ਭਟਕਾਵਾ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਜਨਮਾ ਧਰਮ ਛੱਡਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਵਚਨਂ ਸ ਤੇषਾਂ ਯੁਕ੍ਤਿਯੋਜਿਤਮ੍ । ਤਥਾ ਤਥਾ ਚ ਤਦੂਧਰ੍ਮਂ ਤਤ੍ਯਜੁਸ੍ਤੇ ਯਥਾ ਯਥਾ
ਉਹ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ; ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਗਿਆ, ਉਵੇਂ-ਉਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਛੱਡਦੇ ਗਏ।
ਤੇऽਪ੍ਯਨ੍ਯੇषਾਂ ਤਥੈਵੋਚੁਰਨ੍ਯੈਰਨ੍ਯੇ ਤਥੋਦਿਤਾਃ । ਮੈਭੇਯ ! ਤਤ੍ਯਜੁਰ੍ਧਰ੍ਮਂ ਵੇਦਸ੍ਮृਤ੍ਯੁਦਿਤਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹੀ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਹੀ ਦੁਹਰਾਇਆ; ਮੈਭੇਯਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਦ ਤੇ ਸ్మ੍ਰਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਯਾਨਪ੍ਯਨ੍ਯਪਾषਣਡਪ੍ਰਕਾਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਦ੍ਰਿਜ । ਦੈਤੇਯਾਨ੍ ਮੋਹਯਾਮਾਸ ਮਾਯਾਮੋਹੋऽਤਿਮੋਹਕृਤ੍
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਝੂਠੇ ਮਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਭਟਕਾਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਾਇਆਵਾਦੀ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਲ੍ਪੇਨੈਵ ਹਿ ਕਾਲੇਨ ਮਾਯਾਮੋਹੇਨ ਤੇऽਸੁਰਾਃ । ਮੋਹਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਯਜੁਃ ਸਰ੍ਵਾਂ ਤ੍ਰਯੀਮਾਰ੍ਗਾਸ਼੍ਰਿਤਾਂ ਕਥਾਮ੍
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਬਹੁਤ ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭਟਕਾਵੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਟਕ ਗਏ ਤੇ ਤ੍ਰੈ-ਮਾਰਗ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸਾਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਕੇਚਿਦੂਵਿਨਿਨ੍ਦਾਂ ਵੇਦਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਮਪਰੇ ਦ੍ਰਿਜ । ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਸਲਾਪਸ੍ਯ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚ ਦ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ; ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਈ ਤੇ ਦੁਜਾਤੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵੀ।
ਨੈਤਦੂਯੁਕ੍ਤਿਸਹਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਿਂਸਾ ਧਰ੍ਮਾਯ ਨੇष੍ਯਤੇ । ਹਵੀਂष੍ਯਨਲਦਗ੍ਧਾਨਿ ਫਲਾਯੇਤ੍ਯਰ੍ਭਕੋਦਿਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਰਕ ਨਹੀਂ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ; ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਵੇ ਹੋਏ ਹਵਨ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞੈਰਨੇਕੈਰ੍ਦੇਵਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਣ ਭੁਜ੍ਯਤੇ । ਸ਼ਮ੍ਯਾਦਿ ਯਦਿ ਚੇਤ੍ਕਾष੍ਠਂ ਤਦੂਰਂ ਪਤ੍ਰਭੁਕ੍ ਪਸ਼ੁ
ਜੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾਪਣ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਉਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਜੇ ਲੱਕੜ ਸੜਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪੱਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਉਹੀ ਹਾਲਤ ਪਾ ਲਵੇ।
ਨਿਹਤਸ੍ਯ ਪਸ਼ੋਰ੍ਯਜ੍ਞ ਸ੍ਵਰ੍ਗਪ੍ਰਾਤ੍ਪਿਰ੍ਯਦੀष੍ਯਤੇ । ਸ੍ਵਪਿਤਾ ਯਜਮਾਨੇਨ ਕਿਨ੍ਨੁ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਹਨ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਮਿਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਯਜਮਾਨ ਦਾ ਆਪਣਾ ਪਿਤਾ ਜਦੋਂ ਸੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ?
ਤृਤ੍ਪਯੇ ਜਾਯਤੇ ਪੁਸੋ ਭੁਕ੍ਤਮਨ੍ਯੇਨ ਚੇਤ੍ਤਤਃ । ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਨਂ ਨ ਵਹੇਯੁਃ ਪ੍ਰਵਾਸਿਨਃ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਖਾਧੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ ਸ਼ਰਧ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਪਰਦੇਸੀ ਉਸ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ।
ਜਨਸ਼੍ਰਦ੍ਧ ਯਮਿਤ੍ਯੇਤਦਵਗਮ੍ਯ ਤਤੋ ਵਚਃ । ਉਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼੍ਰੇਯਸੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰੋਚਤਾਂ ਯਨ੍ਮਯੇਰਿਤਮ੍
ਲੋਕ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਹੀ ਗੱਲ, ਜੇ ਉਹ ਸਿਰਫ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦੇਣ।
ਨ ਹ੍ਮਾਪ੍ਤਵਾਦਾ ਨਭਸੋ ਨਿਪਤਨ੍ਤਿ ਮਹਾਸੁਰਾਃ । ਯੁਕ੍ਤਿਮਦ੍ ਵਚਨਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਮ ਮਯਾਨ੍ਯੇਸ਼੍ਵ ਭਵਦ੍ਰਿਧੈਃ
ਵੱਡੇ ਅਸੁਰੋ, ਜੋ ਗੱਲ ਸੱਚ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਸਿਰਫ ਤਰਕ ਵਾਲੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਮੈਂ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਕਹੀ, ਉਹੀ ਮੰਨੀ ਜਾਵੇ।
ਮਾਯਾਮੋਹੇਨ ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਕਾਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਥਾ । ਵ੍ਯੁਤ੍ਥਾਪਿਤਾ ਯਥਾ ਨੈषਾਂ ਤ੍ਰਯੀਂ ਕਸ਼੍ਵਿਦਰੋਚਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੈਤ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਐਸਾ ਭਟਕ ਗਏ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤ੍ਰੈ-ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਇਤ੍ਥਮੁਨ੍ਮਾਰ੍ਗਯਾਤੇषੁ ਤੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਤੇऽਮਰਾਃ । ਉਦ੍ਯੋਗਂ ਪਰਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤ ਐਸਾ ਭਟਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਸੁਰਂ ਯੁਦ੍ਧ ਪੁਨਰੇਵਾਭਵਦ੍ ਦ੍ਰਿਜ । ਹਤਾਸ਼੍ਵ ਤੇऽਸੁਰਾ ਦੇਵੈਃ ਸਨ੍ਮਾਰ੍ਗਪਰਿਪਨ੍ਥਿਨਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਮੁੜ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ; ਜੋ ਅਸੁਰ ਸੱਚੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਕਵਚਸ੍ਤषਾਮਭੂਦੂ ਯਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦ੍ਰਿਯ । ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਾਭਵਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨੇਸ਼ੁਰ੍ਨष੍ਟੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਤੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਕਵਚ ਪਹਿਨੀ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਜਦ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਤਤੋ ਮੈਤ੍ਰੇਯ! ਤਨ੍ਮਾਰ੍ਗਵਰ੍ਤ੍ਤਿਨੋ ਯੇऽਭਵਞ੍ਜਨਾਃ । ਨਗ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਤੈਰ੍ਯਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤ੍ਰਯੀਸਂਵਰਣਾਂ ਵृਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਜੋ ਲੋਕ ਉਸ ਮਾਰਗ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰੈ-ਸੰਵਰਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਵਿਅਰਥ ਹੀ, ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਵ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਸ੍ਤਥਾਸ਼੍ਰਮਾਃ । ਪਰਿਬ੍ਰਾਡੂ ਵਾ ਚਤੁਰ੍ਥੋऽਤ੍ਰ ਪਞ੍ਚਮੋ ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੀਵਨ ਦੇ ਚਾਰ ਪੜਾਅ ਹਨ: ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਘਰਵਾਲਾ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ; ਪੰਜਵਾਂ ਕੋਈ ਪੜਾਅ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਂ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥੋ ਨ ਜਾਯਤੇ । ਪਰਿਵ੍ਰਾਡੂ ਵਾਪਿ ਮੈਤ੍ਰੇਯ! ਸ ਨ੍ਗ੍ਰਃ ਪਾਪਕृਨ੍ਨਰਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਘਰਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾ ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਬਣੇ, ਨਾ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਾਨਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਵਿਪ੍ਰ! ਤਸ੍ਯ ਹਾਨਿਰਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਅਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਵਿਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪਤਤਿ ਤਦ੍ਦਿਨੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਨਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਉਸੇ ਦਿਨ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਵਿਤ੍ਤੇਨ ਮਹਤਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਰੋਤ੍ਯਨਾਪਦਿ । ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਨਿਤ੍ਯਕ੍ਰਿਯਾਹਾਨੇਃ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮੈਤ੍ਰੇਯ! ਮਾਨਵਃ
ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਭੇਟ ਨਾਲ, ਜੇ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।