ਸਕਲਮਿਦਮਜਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਪਰਮਪਦਾਤ੍ਮਵਤਃ ਸਨਾਤਨਸ੍ਯ । ਤਮਨਿਧਨਮਸ਼ੇषਬੀਜਭੂਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮਮਲਂ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਸ੍ਮ ਵਾਸੁਦੇਵਮ੍
ਅਸੀਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਟੱਲ, ਸਾਰੇ ਬੀਜਾਂ ਦਾ ਮੂਲ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਹੈ, ਅਜਨਮਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤਾਤ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯਾਵਸਾਨੇ ਤਦੇ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਣਿਂ ਗਰੁਡਸ੍ਥਂ ਸੁਰਾ ਹਰਿਮ੍
ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਖੜੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ।
ਤਮੂਚੁਃ ਸਕਲਾ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਪੁਰਃ ਸਰਮ੍ । ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵ!ਦੈਤ੍ਯੇਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨਃ
ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਦੇਵ! ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞਾਭਾਗਸ਼੍ਵ ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਹ੍ਰਾਦਪੁਰੋਗਮੈਃ । ਹ੍ਟਤਂ ਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋऽਪ੍ਯਾਜ੍ਞਾਮੁਲ੍ਲਙ੍ਘਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
'ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ, ਹ੍ਰਾਦ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਹਥਿਆ ਲਏ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵੀ ਉਲੰਘੀ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ!'
ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਸ਼ੇषਭੂਤਸ੍ਯ ਵਯਂ ਤੇ ਚ ਤਵਾਂਸ਼ਕਾਃ । ਤਥਾਪ੍ਯਵਿਦ੍ਯਾਭੇਦੇਨ ਭਿਨ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਜਗਤ੍
'ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹੀ ਹਿੱਸੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਫਰਕ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਜਗਤ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ-ਵੱਖਰਾ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ।'
ਸ੍ਵਵਰ੍ਣਧਰ੍ਮਾਭਿਰਤਾ ਵੇਦਮਾਰ੍ਗਾਨੁਸਾਰਿਣਃ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾਸ੍ਤੇऽਰਯੋ ਹਨ੍ਤੁਮਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤਪਸਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
'ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦੇ, ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।'
ਤਮੁਪਾਯਮਮੇਯਾਤ੍ਮਨ੍ਨਸ੍ਮਾਕਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਯੇਨ ਤਾਨਸੁਰਾਨ ਹਨ੍ਤੁ ਭਵੇਮ ਭਗਵਨ੍ ! ਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
'ਹੇ ਅਪਾਰ-ਸਵਰੂਪ! ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਢੰਗ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੀਏ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਮਾਯਾਮੋਹਂ ਸ਼ਰੀਰਤਃ । ਤਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਦਦੌ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਚੇਦਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮੋਹ ਉਤਪੰਨ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਮਾਯਾਮੋਹੋऽਯਮਖਿਲਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਮੋਹਯਿष੍ਯਤਿ । ਤਤੋ ਵਧ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੇਦਮਾਰ੍ਗਬਹਿष੍ਕृਤਾਃ
'ਇਹ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮੋਹ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇਵੇਗਾ; ਫਿਰ ਉਹ ਵੇਦ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਨਾਸਯੋਗ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।'
ਸ੍ਥਿਤੌ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਮੇ ਵਧ੍ਯਾ ਯਾਵਨ੍ਤਃ ਪਰਿਪਨ੍ਥਿਨਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਯੇऽਧਿਕਾਰਸ੍ਯ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਾਦਿਕਾਃ ਸੁਰਾਃ
'ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਰੋਧੀ—ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਆਦਿ—ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਨੂੰ ਉਲੰਘਦੇ ਹਨ, ਨਾਸਯੋਗ ਹਨ।'
ਤਦੂਗਚ੍ਛਤ ਨ ਭੀਃ ਕੀਰ੍ਯਾ ਮਾਯਾਮੋਹੋऽਯਮਗ੍ਰਤਃ । ਗਚ੍ਛਤ੍ਵਦ੍ਯੋਪਕਾਰਾਯ ਭਵਤਾ ਭਵਤਾਂ ਸੁਰਾਃ
ਇਸ ਲਈ ਡਰੋ ਨਾ; ਇਹ ਮਾਇਆ ਦੀ ਭਟਕਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਤ ਲਈ ਛੱਡ ਦੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੈਨਂ ਯਯੁਰ੍ਦੇਵਾ ਯਥਾਗਤਮ੍ । ਮਾਯਾਮੋਹੋऽਪਿ ਤੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਯਯੌ ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਸੁਰਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਮਾਇਆ ਦੀ ਭਟਕਾਵਾਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਂਸੁਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ । ਤਪਸ੍ਯਭਿਰਤਾਨ੍ ਸੋऽਥ ਮਾਯਾਮੋਹੋ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍ । ਮੈਤ੍ਰੇਯ ! ਦਦृਸ਼ੇ ਗਤ੍ਵਾ ਨਰ੍ਮਦਾਤੀਰਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍
ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਭਟਕਾਵਾਂ ਉਥੇ ਗਈ ਅਤੇ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ, ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਮਹਾਂਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ਦਿਗਮ੍ਬਰੋ ਮੁਣ੍ਡੋ ਬਰ੍ਹਿਪਤ੍ਰਧਰੋ ਦ੍ਰਿਜ । ਮਾਯਾਮੋਹੋऽਸੁਰਾਨ੍ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਨੰਗਾ, ਮੂੰਡਾ ਅਤੇ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਛ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਭਟਕਾਵਾਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਨਰਮ ਬੋਲੀਆਂ ਕਹੀਆਂ।
ਹੇ ਦੈਤ੍ਯਪਤਯੋ ! ਬ੍ਰੂਤ ਯਦਰ੍ਥਂ ਤਪ੍ਯਤੇ ਤਪਃ । ਐਹਿਕਂ ਵਾਥ ਪਾਰਤ੍ਰ੍ਯਂ ਤਪਸਃ ਫਲਮਿਚ੍ਛਥ
ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰੋ! ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਤਪ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਲਾਭ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਲਾਭ ਲਈ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋ?
ਪਾਰਤ੍ਰ੍ਯਫਲਲਾਭਾਯ ਤਪਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾ ਮਹਾਮਤੇ । ਅਸ੍ਮਾਭਿਰਿਯਮਾਰਬ੍ਧਾ ਕਿਂ ਵਾ ਤੇऽਤ੍ਰ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਅਸੀਂ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਤਪ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਲਾਭ ਲਈ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਯਦਿ ਮੁਕ੍ਤਿਮਭੀਪ੍ਸਥ । ਅਰ੍ਹਧ੍ਵਮੇਨਂ ਧਰ੍ਮਞ੍ਚ ਮੁਕ੍ਤਿਦ੍ਰਾਰਮਸਂਵृਤਮ੍
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲਾਂ ਮੰਨੋ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਧਰਮ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਮੁਕ੍ਤੇਰਰ੍ਹੋऽਯਂ ਨੈਤਦਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਰਃ ਪਰਃ । ਅਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਂ ਵਾ ਗਮਿष੍ਯਥ । ਅਰ੍ਹਧ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਮੇਤਞ੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਯੂਯਂ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਇਹ ਧਰਮ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਵੋਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਮਹਾਬਲੀ, ਇਸ ਧਰਮ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਕਾਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਿਦਰ੍ਸ਼ਨਵਰ੍ਦ੍ਧਿਤੈਃ । ਮਾਯਾਮੋਹਨ ਤੇ ਦੇਤ੍ਯਾ ਵੇਦਮਾਰ੍ਗਾਦਪਾਕृਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤਰਕਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਮਝ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਭਟਕਾਵਾਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਦ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਧਰ੍ਮਾਯੈਤਦਧਰ੍ਮਾਯ ਸਦੇਤਨ੍ਨ ਸਦਿਤ੍ਯਪਿ । ਵਿਮੁਕ੍ਤਯੇ ਤ੍ਵਿਦਂ ਨੈਤਦੂ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਤ
ਇਹ ਧਰਮ ਲਈ, ਉਹ ਅਧਰਮ ਲਈ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਝੂਠ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਇਹ ਰਾਹ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਨਾ ਲੱਭੋ।
ਪਰਮਾਰ੍ਥੋऽਯਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥੋ ਨ ਚਾਪ੍ਯਯਮ੍ ਕਾਰ੍ਯਮੇਤਦਕਾਰ੍ਯ੍ਯਞ੍ਚ ਨੈਤਦੇਵਂ ਸ੍ਪੁਟਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍ । ਦਿਗ੍ਵਾਸਸਾਮਯਂ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮੋऽਯਂ ਬਹੁਵਾਸਸਾਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਕਰਮ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕਰਮ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਸਾਫ ਨਹੀਂ। ਨੰਗਿਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਇਕ ਹੋਰ ਹੈ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਵੱਖਰਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਨੈਕਾਨ੍ਤਵਾਦਞ੍ਚ ਮਾਯਾਮੋਹੇਨ ਨੈਕਧਾ । ਤੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਂਸ੍ਤ੍ਯਾਜਿਤਾ ਦ੍ਰਿਜ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਭਟਕਾਵਾਂ ਨੇ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤ ਬਹੁਪੱਖੀ ਵਾਦ ਪੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਛੱਡਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਹਤੇਮਂ ਮਹਾਧਰ੍ਮਂ ਮਾਯਾਮੋਹੇਨ ਤੇ ਯਤਃ । ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਸ੍ਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਧਰ੍ਮਮਾਰ੍ਹਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤੇऽਭਵਨ੍
ਮਾਇਆ ਦੀ ਭਟਕਾਵਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਉਪਦੇਸ਼ਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਧਰਮ ਅਪਣਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੱਖੀ ਬਣ ਗਏ।
ਤ੍ਰਯੀਧਰ੍ਮਸਮੁਤ੍ਸਰ੍ਗ ਮਾਯਾਮੋਹੇਨ ਤੇऽਸੁਰਾਃ । ਕਾਰਿਤਾਸ੍ਤਨ੍ਮਯਾ ਹ੍ਮਾਸਂਸ੍ਤਤੋऽਨ੍ਯੇ ਤਤ੍ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਾਃ
ਮਾਇਆ ਦੀ ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰੈਵੇਦਿਕ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਮੈਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਏ।
ਤੈਰਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਪਰੇ ਤੈਸ਼੍ਵ ਤੈਰਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਪਰੇ ਚ ਤੈਃ । ਅਲ੍ਪੈਰਹੋਭਿਃ ਸਨ੍ਤਯਕ੍ਤਾ ਤੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਯੀ
ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਹੋਰ ਲੋਕ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹੋਰ ਹੋਰ ਲੋਕ—ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਤ੍ਰੈਵੇਦਿਕ ਰਾਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਸ਼੍ਵ ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਧृਙੂ ਮਾਯਾਮੋਹੋऽਜਿਤੇਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਅਨ੍ਯਾਨਾਹਾਸੁਰਾਨ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਮृਦ੍ਧਲ੍ਪਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਫਿਰ, ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਭਟਕਾਵਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਕੋਲ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਰਮ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਕਹੀਆਂ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਰ੍ਥਂ ਯਦਿ ਵੋ ਵਾਞ੍ਛਾ ਨਿਰ੍ਵਾਣਾਰ੍ਥਮਥਾਸੁਰਾਃ । ਤਦਲਂ ਪਸ਼ੁਘਾਤਾਦਿਦੁष੍ਟਧਰ੍ਮੈਰ੍ਨਿਬੋਧਤ
ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਸਵਰਗ ਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਸੁਰੋ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਸ਼ੂ ਬਲੀ ਆਦਿ ਮੰਦ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਹੁਣ ਬਸ ਕਰੋ—ਸੁਣੋ।
ਵਿਜ੍ਞਾਨਮਯਮੇਵੈਤਦਸ਼ੇषਮਵਗਚ੍ਛਤ । ਬੁਧ੍ਯਧ੍ਵਂ ਮੇ ਵਚਃ ਸਮ੍ਯਗੂ ਬੁਧੈਰੇਵਮੁਦੀਰਿਤਮ੍
ਸਮਝੋ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੱਚਮੁੱਚ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਜਗਦੇਤਦਨਾਧਾਰਂ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਜ੍ਞਾਨਾਰ੍ਥਤਤ੍ਪਰਮ੍ । ਰਾਗਾਦਿਦੁष੍ਟਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਤੇ ਭਵਸਙ੍ਕਟੇ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਅਸਲ ਆਧਾਰ ਨਹੀਂ, ਝੂਠੀ ਸਮਝ ਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਰਾਗ ਆਦਿ ਵਿਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਗੰਦਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਬੁਧ੍ਯਤ ਬੁਧ੍ਯਧ੍ਵਂ ਬੁਧ੍ਯਤੈਵਮਿਤੀਰਯਨ੍ । ਮਾਯਾਮੋਹਃ ਸ ਦੈਤੇਯਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਮਤ੍ਯਾਜਯਨ੍ਨਜਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਸਮਝੋ! ਜਾਗੋ! ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝੋ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਇਆ ਤੇ ਭਟਕਾਵਾ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਜਨਮਾ ਧਰਮ ਛੱਡਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।