ਅਨਿਕੇਤਾ ਹ੍ਯਨਾਹਾਰਾ ਯਤ੍ਰ ਸਾਯਂਗृਹਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਤੇषਾਂ ਗृਹਸ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਯੋਨਿਰੇਵ ਚ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਟਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਨਿਯਮਤ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਮ ਹੋਵੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਉਤਪੱਤੀ ਸਥਾਨ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵਾਗਤਦਾਨਾਦਿਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਧੁਰਂ ਨृਪ । ਗृਹਾਗਤਾਨਾਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਸ਼ਯਨਾਸਨਭੋਜਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕੇ, ਸਵਾਗਤ ਕਰਨਾ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਘਰ ਆਉਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਛੋਣਾ, ਬੈਠਣ ਲਈ ਥਾਂ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਤਿਥਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭਗ੍ਨਾਸ਼ੋ ਗृਹਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਸ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਪੁਣ੍ਯਮਾਦਾਯ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਸ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਘਰੋਂ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਪਣਾ ਪਾਪ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵਜ੍ਞਾਨਮਹਂਕਾਰੋ ਦਂਭਸ਼੍ਚੈਵ ਗृਹ ਸਤਃ । ਪਰਿਤਾਪੋਪਘਾਤੌ ਚ ਪਾਰੁष੍ਯਂ ਚ ਨ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲਈ ਬੇਅਦਬੀ, ਅਹੰਕਾਰ, ਪਖੰਡ, ਦੁਖ, ਨੁਕਸਾਨ ਤੇ ਰੁੱਖਾ ਬੋਲਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਯਸ੍ਤੁ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕਰੋਤ੍ਯੇਵਂ ਗृਹਸ੍ਥਃ ਪਰਮਂ ਵਿਧਿਮ੍ । ਸਰ੍ਵਬਂਧਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਲੋਕਾਨਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਇਹ ਉੱਚਾ ਰਾਹ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਯਃਪਰਿਣਤੋ ਰਾਜਨ੍ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੀ । ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵਨਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਹੈਵ ਵਾ
ਜਦੋਂ ਉਮਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਪਣੇ ਫਰਜ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।
ਪਰ੍ਣਮੂਲਫਲਾਹਾਰਃ ਕੇਸ਼ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਜਟਾਧਰਃ । ਭੂਮਿਸ਼ਾਯੀ ਭਵੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਮੁਨਿਸ੍ਸਰ੍ਵਾਤਿਥਿਰ੍ਨृਪ
ਉਥੇ, ਪੱਤਿਆਂ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਕਰਕੇ, ਜਟਾ ਤੇ ਦਾਡੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਬਣ ਜਾਵੇ ਤੇ ਹਰ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰੇ, ਰਾਜਾ।
ਚਰ੍ਮਕਾਸ਼ਕੁਸ਼ੈਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਪਰਿਧਾਨੋਤ੍ਤਰੀਯਕੇ । ਤਦ੍ਵਤ੍ਤ੍ਰਿषਵਣਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸ਼ਸ੍ਤਮਸ੍ਯ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਪਰਲੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਕਪੜੇ ਚਮੜੇ, ਛਾਲ ਜਾਂ ਘਾਹ ਨਾਲ ਬਣਾਏ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਉਸ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਰ੍ਚਨਂ ਹੋਮਸ੍ਸਰ੍ਵਾਭ੍ਯਾਗਤਪੂਜਨਮ੍ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਬਲਿਪ੍ਰਦਾਨਂ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤਮਸ੍ਯ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਹਵਨ, ਆਏ ਹੋਏ ਸਭ ਦਾ ਸਤਕਾਰ, ਤੇ ਭਿਖਾ ਤੇ ਬਲੀ ਦੇਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਵਨ੍ਯਸ੍ਨੇਹੇਨ ਗਾਤ੍ਰਾਣਾਮਭ੍ਯਂਗਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ । ਤਪਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ਼ੀਤੋष੍ਣਾਦਿਸਹਿष੍ਣੁਤਾ
ਜੰਗਲ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਕਰਨਾ ਉਸ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਤੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਪ ਤੇ ਠੰਢ-ਗਰਮੀ ਆਦਿ ਸਹਿਣਾ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵੇਤਾਂ ਨਿਯਤਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਂ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਸ਼੍ਚਰੇਨ੍ਮੁਨਿਃ । ਸ ਦਹਤ੍ਯਗ੍ਨਿਵਦ੍ਦੋषਾਞ੍ਜਯੇਲ੍ਲੋਕਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਨ੍
ਜੋ ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਮੁਨੀ ਇਹ ਨਿਯਮਤ ਚਲਣੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਥਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਰਮੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ੋਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਯੋ ਮਨੀषਿਭਿਃ । ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਗਦਤੋ ਮਮ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਨृਪਾਰ੍ਹਸਿ
ਚੌਥਾ ਆਸ਼੍ਰਮ, ਜੋ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ।
ਪੁਤ੍ਰਦ੍ਰ ਵ੍ਯਕਲਤ੍ਰੇषੁ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਨੇਹੋ ਨਰਾਧਿਪ । ਚਤੁਰ੍ਥਮਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾਨਂ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਿਰ੍ਧੂਤਮਤ੍ਸਰਃ
ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਲਈ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਚੌਥੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੈਵਰ੍ਗਿਕਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਰਂਭਾਨਵਨੀਪਤੇ । ਮਿਤ੍ਰਾਦਿषੁ ਸਮੋ ਮੈਤ੍ਰਸ੍ਸਮਸ੍ਤੇष੍ਵੇਵ ਜਂਤੁषੁ
ਤਿੰਨ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਤੇ ਦੋਸਤ ਆਦਿ ਸਭ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰੀ ਰੱਖਣੀ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣੀ।
ਜਰਾਯੁਜਾਂਡਜਾਦੀਨਾਂ ਵਾਡ੍ਮਨਃਕਾਯਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਯੁਕ੍ਤਃ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨ ਦ੍ਰੋ ਹਂ ਸਰ੍ਵਸਂਗਾਂਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਜਰਾਯੂ, ਅੰਡਜ ਆਦਿ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲੀ, ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੁਆਰਾ ਸਹੀ ਕਰਮ ਕਰੇ; ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ ਤੇ ਸਭ ਲਗਾਵਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ।
ਏਕਾਰਾਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਪਂਚਰਾਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤਿਃ ਪੁਰੇ । ਤਥਾ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯਥਾਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਦ੍ਵੇषੋ ਵਾ ਨਾਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ
ਉਹ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇਕ ਰਾਤ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਰਹੇ; ਤੇ ਐਸਾ ਰਹੇ ਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਵੈਰ।
ਪ੍ਰਾਣਯਾਤ੍ਰਾਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਚ ਵ੍ਯਂਗਾਰੇ ਭੁਕ੍ਤਵਜ੍ਜਨੇ । ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪਰ੍ਯਟੇਦ੍ਗृਹਾਨ੍
ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣ ਲਈ, ਬਿਨਾ ਮੰਗੇ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ 'ਤੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਿਖਾ ਲਈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਸ੍ਤਥਾ ਦਰ੍ਪਮੋਹਲੋਭਾਦਯਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪਰਿਵ੍ਰਾਣ੍ਨਿਰ੍ਮਮੋ ਭਵੇਤ੍
ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਭੁੱਲ, ਲਾਲਚ ਆਦਿ—ਇਹ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਭਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਸ਼੍ਚਰਤੇ ਮੁਨਿਃ । ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਭ੍ਯੋ ਨ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜੋ ਮুনি ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇ ਕੇ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ ਤੋਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਕृਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਸਂਸ੍ਥਂ ਸ਼ਾਰੀਰਮਗ੍ਨਿਂ ਸ੍ਵਮੁਖੇ ਜੁਹੋਤਿ । ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤੁ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯੋਪਹਿਤੈਰ੍ਹਵਿਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਿਤਾਗ੍ਨਿਕਾਨਾਂ ਵ੍ਰਜਤਿ ਸ੍ਮ ਲੋਕਾਨ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਿਖਿਆ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਿਤਾ ਅੱਗ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮਂ ਯਸ਼੍ਚਰਤੇ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਸੁਖਂ ਕਲ੍ਪਿਤਬੁਦ੍ਧਿਯੁਕ੍ਤਃ । ਅਨਿਂਧਨਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰਿਵ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਸ੍ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸ਼੍ਰਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਃ
ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸੰਤੋਖ ਅਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਈਧਨ ਵਾਲੀ ਜੋਤ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਗਰ ਉਵਾਚ ਕਥਿਤਂ ਚਾਤੁਰਾਸ਼੍ਰਮ੍ਯਂ ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਕ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤਥਾ । ਪੁਂਸਃ ਕ੍ਰਿਯਾਮਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ ॥ ੩,੧੦.
ਸਗਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਚਾਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਹੁਣ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਿਤ੍ਯਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਾਃ ਕਾਮ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਪੁਂਸਾਮਸ਼ੇषਤਃ । ਸਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਭृਗੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਹ੍ਯਸਿ ਮੇ ਮਤਃ ॥ ੩,੧੦.
ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਿੱਤ, ਨੈਮਿਤਿਕ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਔਰ੍ਵ ਉਵਾਚ ਯਦੇਤਦੁਕ੍ਤਂ ਭਵਤਾ ਨਿਤ੍ਯਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ਤਦਹਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਕਮਨਾ ਮਮ ॥ ੩,੧੦.
ਔਰਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਤੂੰ ਨਿੱਤ ਅਤੇ ਨੈਮਿਤਿਕ ਕਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਜਾਤਸ੍ਯ ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਕ੍ਰਿਯਾਕਾਣ੍ਡਮਸ਼ੇषਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਿਤਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਚਾਭ੍ਯੁਦਯਾਤ੍ਮਕਮ੍ ॥ ੩,੧੦.
ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯੁਗ੍ਮਾਂਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਡ੍ਮੁਖਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਭੋਜਯੇਨ੍ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਯਥਾ ਤृਪ੍ਤਿਸ੍ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦੈਵਂ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ ॥ ੩,੧੦.
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦੇਵ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ।
ਦਧ੍ਨਾ ਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸਬਦਰੈਰ੍ਮਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਮੁਦਾ ਯੁਤਃ । ਨਾਨ੍ਦੀਮੁਖੇਭ੍ਯਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇਨ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦੈਵੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ॥ ੩,੧੦.
ਦਹੀਂ, ਜੌ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮੱਗਰੀ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਨੰਦੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਤੀਰਥ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯੇਨ ਵਾ ਸਰ੍ਵਮੁਪਚਾਰਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਤਤ੍ਤਥਾਸ਼ੇषਵृਦ੍ਧਿਕਾਲੇषੁ ਭੂਪਤੇ ॥ ੩,੧੦.
ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਿ ਸੰਸਕਾਰ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਘੁੰਮ ਕੇ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਵਧਦੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਕਰਮ ਕਰੇ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਨਾਮ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਿਤੈਵ ਦਸ਼ਮੇਹਨਿ । ਦੇਵਪੂਰ੍ਵਂ ਨਰਾਖ੍ਯਂ ਹਿ ਸ਼ਰ੍ਮਵਰ੍ਮਾਦਿਸਂਯੁਤਮ੍ ॥ ੩,੧੦.
ਫਿਰ, ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ, ਪਿਤਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਾਮ ਰੱਖੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਅੰਤ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, 'ਸ਼ਰਮਾ', 'ਵਰਮਾ' ਆਦਿ ਜੋੜ ਕੇ।
ਸ਼ਰ੍ਮੇਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਯਣਸ੍ਯੋਕ੍ਤਂ ਵਰ੍ਮੇਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਂਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ਗੁਪ੍ਤਦਾਸਾਤ੍ਮਕਂ ਨਾਮ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਵੈਸ਼੍ਯਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਃ ॥ ੩,੧੦.
'ਸ਼ਰਮਾ' ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ, 'ਵਰਮਾ' ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ, ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂ ਸੇਵਾ ਵਾਲਾ ਨਾਮ ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ।