ਉਭੇ ਸਂਧ੍ਯੇ ਰਵਿਂ ਭੂਪ ਤਥੈਵਾਗ੍ਨਿਂ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਉਪਤਿष੍ਠੇਤ੍ਤਦਾ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਗੁਰੋਰਪ੍ਯਭਿਵਾਦਨਮ੍
ਦੋਹਾਂ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਫਿਰ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਸ੍ਥਿਤੇ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਯਾਤੇ ਨੀਚੈਰਾਸੀਤ ਚਾਸਤਿ । ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਗੁਰੋਰ੍ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਂ ਨ ਸਂਚਰੇਤ੍
ਜਦ ਅਧਿਆਪਕ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਖੜਾ ਹੋਵੇ; ਜਦ ਅਧਿਆਪਕ ਚਲੇ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ; ਜਦ ਅਧਿਆਪਕ ਬੈਠੇ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠੇ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਤੇਨੈਵੋਕ੍ਤਂ ਪਠੇਦ੍ਵੇਦਂ ਨਾਨ੍ਯਚਿਤ੍ਤਃ ਪੁਰਸ੍ਸ੍ਥਿਤਃ । ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ਼੍ਚ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਮਸ਼੍ਨੀਯਾਦ੍ਗੁਰੁਣਾ ਤਤਃ
ਉਹ ਵੇਦ ਸਿਰਫ਼ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੜ੍ਹੇ। ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਭਿਖਸ਼ਾ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਏ।
ਅਵਗਾਹੇਦਪਃ ਪੂਰ੍ਵਮਾਚਾਰ੍ਯ੍ਯੇਣਾਵਗਾਹਿਤਃ । ਸਮਿਜ੍ਜਲਾਦਿਕਂ ਚਾਸ੍ਯ ਕਾਲ੍ਯਂ ਕਾਲ੍ਯਮੁਪਾਨਯੇਤ੍
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨ੍ਹਾਏ। ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਲੱਕੜੀ ਆਦਿ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਲਿਆਵੇ।
ਗृਹੀਤਗ੍ਰਾਹ੍ਯਵੇਦਸ਼੍ਚ ਤਤੋਨੁਜ੍ਞਾਮਵਾਪ੍ਯ ਚ । ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਮਾਵਿਸ਼੍ਤ੍ਪ੍ਰੋਆ!ਜ੍ਞੋ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨਗੁਰੁਨਿष੍ਕृਤਿਃ
ਵੇਦ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਲੈਣ ਤੇ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਕੇ।
ਵਿਧਿਨਾਵਾਪ੍ਤਦਾਰਸ੍ਤੁ ਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਗृਹਸ੍ਥਕਾਰ੍ਯ੍ਯਮਖਿਲਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਭੂਪਾਲ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਖੇ।
ਨਿਵਾਪੇਨ ਪਿਤॄਨਰ੍ਚਨ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਥਾਤਿਥੀਨ੍ । ਅਨ੍ਨੈਰ੍ਮੁਨੀਂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯੈਰਪਤ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਵਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਵੇਦ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਕੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਭੂਤਾਨਿ ਬਲਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਵਾਤ੍ਸਲ੍ਯੇਨਾਖਿਲਂ ਜਗਤ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਲੋਕਾਨ੍ਪੁਰੁषੋ ਨਿਜਕਰ੍ਮਸਮਾਰ੍ਜਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਦੇ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਲੇ। ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਕਮਾਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬਿਕ੍ਸ਼ਾਭੁਜਸ਼੍ਚ ਯੇ ਕੇਚਿਤ੍ਪਰਿਵ੍ਰਾਡ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ । ਤੇਪ੍ਯਤ੍ਰੈਵ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਂਤੇ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਂ ਤੇਨ ਵੈ ਪਰਮ੍
ਜੋ ਭਿਖਸ਼ਾ ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਕ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਉਹ ਵੀ ਇਥੇ ਹੀ ਸਥਾਪਤ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵੇਦਾਹਰਣਕਾਰ੍ਯ੍ਯਾਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਾਯ ਚ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਟਂਤਿ ਵਸੁਧਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪृਥਿਵੀਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯ ਚ
ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇਖਣ ਲਈ ਵੀ।
ਅਨਿਕੇਤਾ ਹ੍ਯਨਾਹਾਰਾ ਯਤ੍ਰ ਸਾਯਂਗृਹਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਤੇषਾਂ ਗृਹਸ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਯੋਨਿਰੇਵ ਚ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਟਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਨਿਯਮਤ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਮ ਹੋਵੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਉਤਪੱਤੀ ਸਥਾਨ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵਾਗਤਦਾਨਾਦਿਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਧੁਰਂ ਨृਪ । ਗृਹਾਗਤਾਨਾਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਸ਼ਯਨਾਸਨਭੋਜਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕੇ, ਸਵਾਗਤ ਕਰਨਾ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਘਰ ਆਉਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਛੋਣਾ, ਬੈਠਣ ਲਈ ਥਾਂ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਤਿਥਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭਗ੍ਨਾਸ਼ੋ ਗृਹਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਸ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਪੁਣ੍ਯਮਾਦਾਯ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਸ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਘਰੋਂ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਪਣਾ ਪਾਪ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵਜ੍ਞਾਨਮਹਂਕਾਰੋ ਦਂਭਸ਼੍ਚੈਵ ਗृਹ ਸਤਃ । ਪਰਿਤਾਪੋਪਘਾਤੌ ਚ ਪਾਰੁष੍ਯਂ ਚ ਨ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲਈ ਬੇਅਦਬੀ, ਅਹੰਕਾਰ, ਪਖੰਡ, ਦੁਖ, ਨੁਕਸਾਨ ਤੇ ਰੁੱਖਾ ਬੋਲਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਯਸ੍ਤੁ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕਰੋਤ੍ਯੇਵਂ ਗृਹਸ੍ਥਃ ਪਰਮਂ ਵਿਧਿਮ੍ । ਸਰ੍ਵਬਂਧਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਲੋਕਾਨਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਇਹ ਉੱਚਾ ਰਾਹ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਯਃਪਰਿਣਤੋ ਰਾਜਨ੍ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੀ । ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵਨਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਹੈਵ ਵਾ
ਜਦੋਂ ਉਮਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਪਣੇ ਫਰਜ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।
ਪਰ੍ਣਮੂਲਫਲਾਹਾਰਃ ਕੇਸ਼ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਜਟਾਧਰਃ । ਭੂਮਿਸ਼ਾਯੀ ਭਵੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਮੁਨਿਸ੍ਸਰ੍ਵਾਤਿਥਿਰ੍ਨृਪ
ਉਥੇ, ਪੱਤਿਆਂ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਕਰਕੇ, ਜਟਾ ਤੇ ਦਾਡੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਬਣ ਜਾਵੇ ਤੇ ਹਰ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰੇ, ਰਾਜਾ।
ਚਰ੍ਮਕਾਸ਼ਕੁਸ਼ੈਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਪਰਿਧਾਨੋਤ੍ਤਰੀਯਕੇ । ਤਦ੍ਵਤ੍ਤ੍ਰਿषਵਣਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸ਼ਸ੍ਤਮਸ੍ਯ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਪਰਲੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਕਪੜੇ ਚਮੜੇ, ਛਾਲ ਜਾਂ ਘਾਹ ਨਾਲ ਬਣਾਏ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਉਸ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਰ੍ਚਨਂ ਹੋਮਸ੍ਸਰ੍ਵਾਭ੍ਯਾਗਤਪੂਜਨਮ੍ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਬਲਿਪ੍ਰਦਾਨਂ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤਮਸ੍ਯ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਹਵਨ, ਆਏ ਹੋਏ ਸਭ ਦਾ ਸਤਕਾਰ, ਤੇ ਭਿਖਾ ਤੇ ਬਲੀ ਦੇਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਵਨ੍ਯਸ੍ਨੇਹੇਨ ਗਾਤ੍ਰਾਣਾਮਭ੍ਯਂਗਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ । ਤਪਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ਼ੀਤੋष੍ਣਾਦਿਸਹਿष੍ਣੁਤਾ
ਜੰਗਲ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਕਰਨਾ ਉਸ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਤੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਪ ਤੇ ਠੰਢ-ਗਰਮੀ ਆਦਿ ਸਹਿਣਾ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵੇਤਾਂ ਨਿਯਤਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਂ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਸ਼੍ਚਰੇਨ੍ਮੁਨਿਃ । ਸ ਦਹਤ੍ਯਗ੍ਨਿਵਦ੍ਦੋषਾਞ੍ਜਯੇਲ੍ਲੋਕਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਨ੍
ਜੋ ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਮੁਨੀ ਇਹ ਨਿਯਮਤ ਚਲਣੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਥਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਰਮੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ੋਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਯੋ ਮਨੀषਿਭਿਃ । ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਗਦਤੋ ਮਮ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਨृਪਾਰ੍ਹਸਿ
ਚੌਥਾ ਆਸ਼੍ਰਮ, ਜੋ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ।
ਪੁਤ੍ਰਦ੍ਰ ਵ੍ਯਕਲਤ੍ਰੇषੁ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਨੇਹੋ ਨਰਾਧਿਪ । ਚਤੁਰ੍ਥਮਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾਨਂ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਿਰ੍ਧੂਤਮਤ੍ਸਰਃ
ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਲਈ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਚੌਥੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੈਵਰ੍ਗਿਕਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਰਂਭਾਨਵਨੀਪਤੇ । ਮਿਤ੍ਰਾਦਿषੁ ਸਮੋ ਮੈਤ੍ਰਸ੍ਸਮਸ੍ਤੇष੍ਵੇਵ ਜਂਤੁषੁ
ਤਿੰਨ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਤੇ ਦੋਸਤ ਆਦਿ ਸਭ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰੀ ਰੱਖਣੀ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣੀ।
ਜਰਾਯੁਜਾਂਡਜਾਦੀਨਾਂ ਵਾਡ੍ਮਨਃਕਾਯਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਯੁਕ੍ਤਃ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨ ਦ੍ਰੋ ਹਂ ਸਰ੍ਵਸਂਗਾਂਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਜਰਾਯੂ, ਅੰਡਜ ਆਦਿ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲੀ, ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੁਆਰਾ ਸਹੀ ਕਰਮ ਕਰੇ; ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ ਤੇ ਸਭ ਲਗਾਵਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ।
ਏਕਾਰਾਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਪਂਚਰਾਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤਿਃ ਪੁਰੇ । ਤਥਾ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯਥਾਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਦ੍ਵੇषੋ ਵਾ ਨਾਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ
ਉਹ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇਕ ਰਾਤ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਰਹੇ; ਤੇ ਐਸਾ ਰਹੇ ਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਵੈਰ।
ਪ੍ਰਾਣਯਾਤ੍ਰਾਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਚ ਵ੍ਯਂਗਾਰੇ ਭੁਕ੍ਤਵਜ੍ਜਨੇ । ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪਰ੍ਯਟੇਦ੍ਗृਹਾਨ੍
ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣ ਲਈ, ਬਿਨਾ ਮੰਗੇ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ 'ਤੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਿਖਾ ਲਈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਸ੍ਤਥਾ ਦਰ੍ਪਮੋਹਲੋਭਾਦਯਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪਰਿਵ੍ਰਾਣ੍ਨਿਰ੍ਮਮੋ ਭਵੇਤ੍
ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਭੁੱਲ, ਲਾਲਚ ਆਦਿ—ਇਹ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਭਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਸ਼੍ਚਰਤੇ ਮੁਨਿਃ । ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਭ੍ਯੋ ਨ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜੋ ਮুনি ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇ ਕੇ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ ਤੋਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਕृਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਸਂਸ੍ਥਂ ਸ਼ਾਰੀਰਮਗ੍ਨਿਂ ਸ੍ਵਮੁਖੇ ਜੁਹੋਤਿ । ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤੁ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯੋਪਹਿਤੈਰ੍ਹਵਿਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਿਤਾਗ੍ਨਿਕਾਨਾਂ ਵ੍ਰਜਤਿ ਸ੍ਮ ਲੋਕਾਨ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਿਖਿਆ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਿਤਾ ਅੱਗ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।