ਧਾਤਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਵਸੁਗਣੋऽਰ੍ਯਮਾ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਤਿਥਿਮੇਤੇ ਵੈ ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਤੇऽਨ੍ਨਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਧਾਤਾ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਵਸੁ ਤੇ ਅਰਯਮਾਨ—ਇਹ ਦੇਵਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮਹਿਮਾਨ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦਤਿਥਿਪੂਜਾਯਾਂ ਯਤੇਤ ਸਤਤਂ ਨਰਃ । ਸ ਕੇਵਲਮਘਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਹ੍ਯਤਿਥਿਂ ਵਿਨਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਦਾ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ ਦੇ ਬਿਨਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਪਾਪ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸੁਵਾਸਿਨੀਦੁਃਖਿਗਰ੍ਭਿਣੀਵृਦ੍ਧਬਾਲਕਾਨ੍ । ਭੋਜਯੇਤ੍ ਸਂਸ੍ਕृਤਾਨ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਥਮਂ ਚਰਮਂ ਗृਹੀ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗ੍ਰਹਸਥ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਵਾਸਿਨੀਆਂ, ਦੁਖੀ, ਗਰਭਵਤੀ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਭੋਜਨ ਖਵਾਏ, ਤੇ ਆਖਰ ਵਿਚ ਆਪ ਖਾਏ।
ਅਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਸੁ ਚੈਤੇषੁ ਭੁਞ੍ਜਨ੍ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍ । ਮृਤਸ਼੍ਚ ਗਤ੍ਵਾ ਨਰਕਂ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਭੁਗ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ
ਜੇ ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਏ ਬਿਨਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੀੜੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਨਾਤਾਸ਼ੀ ਮਲਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਹ੍ਯਜਪੀ ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਮ੍ । ਅਸਂਸ੍ਕृਤਾਨ੍ਨਭੁਙ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਬਾਲਾਦਿਪ੍ਰਥਮਂ ਸ਼ਕृਤ੍
ਜੋ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਬਿਨਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਜਪ ਬਿਨਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੀਵ ਤੇ ਖੂਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਤਿਆਰ ਨਾ ਕੀਤਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਸਾਬ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਗੂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹੋਮੀ ਚ ਕृਮੀਨ੍ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਅਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿषਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਬਿਨਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀੜੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਣਉਚਿਤ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਥਾ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਵੈ ਗृਹੀ । ਭੁਞ੍ਜਤਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਪੁਂਸਃ ਪਾਪਬਨ੍ਧੋ ਨ ਜਾਯਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਗ੍ਰਹਸਥ ਕਿਵੇਂ ਖਾਏ, ਤੇ ਖਾਂਦੇ ਸਮੇਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ।
ਇਹ ਚਾਰੋਗ੍ਯਵਿਪੁਲਂ ਬਲਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਥਾ ਨृਪ । ਭਵਤ੍ਯਰਿष੍ਟਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਵੈਰਿਪਕ੍ਸ਼ਾਭਿਚਾਰਿਣਃ
ਇੱਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬੁਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੁੱਖ-ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਵ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਜਾਦੂ ਤੋਂ ਰਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤੋ ਯਥਾਵਤ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਦੇਵਰ੍षਿਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍ । ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਰਤ੍ਨਪਾਣਿਸ੍ਤੁ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਪ੍ਰਯਤੋ ਗृਹੀ
ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੇ ਰਤਨਾਂ ਹਥ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਗ੍ਰਹਸਥ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰੇ।
ਕृਤੇ ਜਪੇ ਹੁਤੇ ਵਹ੍ਨੌ ਸ਼ੁਦ੍ਧਵਸ੍ਤ੍ਰਧਰੋ ਨृਪ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾऽਤਿਥਿਭ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਗੁਰੁਭ੍ਯਸ੍ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਯ ਚ । ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਧਰਃ ਸ਼ਸ੍ਤਮਾਲ੍ਯਧਾਰੀ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗੁਰੂਆਂ ਤੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਕਰੇ।
ਨੈਕਵਸ੍ਤ੍ਰਧਰੋ ਨਾਰ੍ਦ੍ਰਪਾਣਿਪਾਦੋ ਮਹੀਪਤੇ । ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਵਦਨਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਨ ਵਿਦਿਙ੍ਮੁਖਃ
ਮਹੀਪਤੀ, ਬਹੁਤ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਜਾਂ ਹੱਥ ਪੈਰ ਗੀਲੇ ਹੋਣ ਤੇ, ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰ ਕੇ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋਦਙ੍ਮੁਖੋ ਵਾਪਿ ਨ ਚੈਵਾਨ੍ਯਮਨਾ ਨਰਃ । ਅਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਪਥ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣੋਦਕੈਃ
ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰ ਕੇ, ਮਨ ਹੋਰ ਥਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਫ਼, ਚੰਗਾ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਕੁਤ੍ਸਿਤਾਹृਤਂ ਨੈਵ ਜੁਗੁਪ੍ਸਾਪਦਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਕ੍ਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਗृਹੀ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ। ਘਰਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਤੇ ਭੁੱਖੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਾਗ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਸ਼ੁਦ੍ਧਪਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਭੁਞ੍ਜੀਤਾਕੁਪਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਚੰਗੇ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੁਜਾ ਜਨ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸਨ੍ਦਿਸਂਸ੍ਥਿਤੇ ਪਾਤ੍ਰੇ ਨਾਦੇਸ਼ੇ ਚ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਨਾਕਾਲੇ ਨਾਤਿਸਙ੍ਕੀਰ੍ਣੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਗ੍ਰਂ ਚ ਨਰੋऽਗ੍ਨਯੇ
ਰੇਤ ਤੇ ਰੱਖੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ, ਗਲਤ ਥਾਂ ਤੇ, ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਭੀੜ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਂ ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਨ ਚ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਨृਪ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਫਲਮੂਲੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ੁष੍ਕਸ਼ਾਖਾਦਿਕਾਤ੍ ਤਥਾ
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਬਾਸੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਲ, ਜੜਾਂ ਜਾਂ ਸੁੱਕੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਆਦਿ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ।
ਤਦ੍ਵਦ੍ਧਾਰੀਤਕੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗੁਡਭਕ੍ਸ਼੍ਯੇਭ੍ਯ ਏਵ ਚ । ਭੁਞ੍ਜੀਤੋਦ੍ਧृਤਸਾਰਾਣਿ ਨ ਕਦਾਪਿ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀਤਕੀ ਫਲ ਜਾਂ ਗੁੜ ਵਾਲੇ ਮਿੱਠੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸਿਰਫ਼ ਭੋਜਨ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਭਾਗ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮਹੀਪਤੀ।
ਨ ਸ਼ੇषਂ ਪੁਰੁषੋऽਸ਼੍ਨੀਯਾਦਨ੍ਯਤ੍ਰ ਜਗਤੀਪਤੇ । ਮਧ੍ਵਮ੍ਬੁਦਧਿਸਰ੍ਪਿਭ੍ਯਃ ਸਕ੍ਤੁਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਵੇਕਵਾਨ੍
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ, ਪਰ ਸ਼ਹਦ, ਪਾਣੀ, ਘੀ ਤੇ ਸਤੂ ਆਦਿ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਨੀਯਾਤ੍ ਤਨ੍ਮਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਮਧੁਰਂ ਰਸਮ੍ । ਲਵਣਾਮ੍ਲੌ ਤਥਾ ਮਧ੍ਯੇ ਕਟੁਤਿਕ੍ਤਾਦਿਕਾਂਸ੍ਤਤਃ
ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਠਾ, ਫਿਰ ਵਿਚਕਾਰ ਲੂਣ ਤੇ ਖੱਟਾ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖਾ, ਕੜਵਾ ਆਦਿ ਸਵਾਦ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਦ੍ਰਵਂ ਪੁਰੁषੋऽਸ਼੍ਨੀਯਾਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਕਠਿਨਭੋਜਨਃ । ਅਨ੍ਤੇ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰਵਾਸ਼ੀ ਤੁ ਬਲਾਰੋਗ੍ਯੇ ਨ ਮੁਞ੍ਚਤਿ
ਪਹਿਲਾਂ ਪਤਲਾ ਭੋਜਨ, ਵਿਚਕਾਰ ਗਾੜਾ ਭੋਜਨ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਪਤਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸਿਹਤ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਨਿਨ੍ਦ੍ਯਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਦਿਤ੍ਥਂ ਵਾਗ੍ਯਤੋऽਨ੍ਨਮਕੁਤ੍ਸਯਨ੍ । ਪਞ੍ਚਗ੍ਰਾਸਂ ਮਹਾਮੌਨਂ ਪ੍ਰਾਣਾਦ੍ਯਾਪ੍ਯਾਯਨਂ ਹਿ ਤਤ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਨਿੰਦਾ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ, ਬਿਨਾ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਪੰਜ ਗਲਾਸੀ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਜੀਵਨ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪੋਸ਼ਣ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਯਗਥਾਚਮ੍ਯ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋਦਙ੍ਮੁਖੋऽਪਿ ਵਾ । ਯਥਾਵਤ੍ ਪੁਨਰਾਚਾਮੇਤ੍ ਪਾਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਮੂਲਤਃ
ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖਾ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰ ਕੇ, ਮੁੜ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਮੂੰਹ ਧੋਣਾ ਤੇ ਹੱਥ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਚਿਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕृਤਾਸਨਪਰਿਗ੍ਰਹਃ । ਅਭੀष੍ਟਦੇਵਤਾਨਾਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸ੍ਮਰਣਂ ਨਰਃ
ਆਪਣੀ ਆਸਨ ਸਹੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ।
ਅਗ੍ਨਿਰਾਪ੍ਯਾਯਯੇਦ੍ਧਾਤੁਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਪਵਨੇਰਿਤਃ । ਦਤ੍ਤਾਵਕਾਸ਼ਂ ਨਭਸਾ ਜਰਯਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮੇ ਸੁਖਮ੍
ਪਵਨ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਅੱਗ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਕਰੇ; ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਥਾਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਪਚਾਏ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲੇ।
ਅਨ੍ਨਂ ਬਲਾਯ ਮੇ ਭੂਮੇਰਪਾਮਗ੍ਨ੍ਯਨਿਲਸ੍ਯ ਚ । ਭਵਤ੍ਯੇਤਤ੍ਪਰੀਣਤਂ ਮਮਾਸ੍ਤ੍ਯਵ੍ਯਾਹਤਂ ਸੁਖਮ੍
ਇਹ ਭੋਜਨ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ; ਪਚਣ ਤੇ, ਮੇਰਾ ਸੁਖ ਅਟੱਲ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਸਮਾਨਾਨਾਮੁਦਾਨਵ੍ਯਾਨਯੋਸ੍ਤਥਾ । ਅਨ੍ਨਂ ਪੁष੍ਟਿਕਰਂ ਚਾਸ੍ਤੁ ਮਮਾਪ੍ਯਵ੍ਯਾਹਤਂ ਸੁਖਮ੍
ਭੋਜਨ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣ, ਅਪਾਨ, ਸਮਾਨ, ਉਦਾਨ ਤੇ ਵਿਆਨ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਮੇਰਾ ਸੁਖ ਵੀ ਅਟੱਲ ਰਹੇ।
ਅਗਸ੍ਤਿਰਗ੍ਨਿਰ੍ਵਡਵਾਨਲਸ਼੍ਚ ਭੁਕ੍ਤਂ ਮਯਾਨ੍ਨਂ ਜਰਯਤ੍ਵਸ਼ੇषਮ੍ । ਸੁਖਂ ਚ ਮੇ ਤਤ੍ਪਰਿਣਾਮਸਮ੍ਭਵਂ ਯਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਵਰੋਗਂ ਮਮ ਚਾਸ੍ਤੁ ਦੇਹੇ
ਅਗਸਤ, ਅੱਗ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਮੇਰੇ ਖਾਧੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਪਚਾਏ; ਉਸ ਪਚਣ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੁਖ ਮੈਨੂੰ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਕਰੇ।
ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਮਸ੍ਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਦੇਹਦੇਹੀ ਵृਥਾ ਨ ਭੂਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਯਥੈਕਃ । ਸਤ੍ਯੇਨ ਤੇਨਾਤ੍ਤਮਸ਼ੇषਮਨ੍ਨਮਾਰੋਗ੍ਯਤਾਂ ਮੇ ਪਰਿਣਾਮਮੇਤੁ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਸ ਸਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਖਾਧਾ ਭੋਜਨ ਮੈਨੂੰ ਸਿਹਤ ਤੇ ਪੂਰੀ ਪਚਾਈ ਦੇਵੇ।
ਵਿष੍ਣੁਰਤ੍ਤਾ ਤਥੈਵਾਨ੍ਨਂ ਪਰਿਣਾਮਸ਼੍ਚ ਵੈ ਤਥਾ । ਸਤ੍ਯੇਨ ਤੇਨ ਮਦ੍ਭੁਕ੍ਤਂ ਜੀਰ੍ਯਤ੍ਯਨ੍ਨਮਿਦਂ ਤਥਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਖਾਣਾ ਵੀ ਉਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਬਦਲਣਾ ਵੀ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਮੈਂ ਖਾਧਾ, ਉਹ ਖਾਣਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹਜ਼ਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤੇਨ ਪਰਿਮृਜ੍ਯ ਤਥੋਦਰਮ੍ । ਅਨਾਯਾਸਪ੍ਰਦਾਯੀਨਿ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਇਹ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਆਲਸੀ ਹੋਏ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।